Jenny Arean: ’Je moet wat extra’s hebben’

Jenny Arean: ’Je moet wat extra’s hebben’
© Foto: Andreas Terlaak
Jenny Arean.

Jenny Arean wordt in oktober 75 jaar. Toch werkt ze in haar eigen tempo door. Ze was te zien in tientallen theaterprogramma’s, musicals en tv-series als ’’t Schaep met de 5 pooten’. Jenny woont in Amsterdam en is moeder van een dochter en oma van een kleindochter.

Hoe bent u in dit vak terechtgekomen?

„Toen ik veertien was, ging ik naar een theatervoorstelling van Wim Sonneveld. Ik wist meteen dat ik dat ook wilde. Ik was zestien toen mijn moeder hoorde dat Wim Kan meisjes zocht voor zijn nieuwe programma. Daarom deed ik auditie bij hem, in het Nieuwe De La Mar Theater, in Amsterdam. Hedy d’Ancona kwam daar toen ook langs om voor te zingen. Meneer Kan nam me aan, maar stiekem was ik liever bij Sonneveld aan het werk gegaan. Ik was verliefd op die man. Hij werkte met geweldige musici en had voor zijn programma’s altijd mooie kostuums en decors. En bij hem kon je werken met grote namen als Conny Stuart en Joop Doderer. Maar bij Wim Kan en Corry Vonk heb ik wél het vak kunnen leren.

Wat maakt u geschikt voor dit werk?

„Ik denk dat het in de genen zit. Mijn grootouders traden op als duo en mijn moeder zong vaak voor de radio. En ik vertelde mezelf ook dat ik talent had. Ik dacht: ik kan het. Ja, die kapsones had ik…”

„Tegenwoordig zijn er zo veel talentenshows en showopleidingen dat de halve wereld zich geroepen voelt voor het toneel. Maar het is nog maar de vraag of al die zogenaamde talenten dat allemaal hun leven lang voor hun brood kunnen doen, want er zijn er natuurlijk veel te veel. En er zijn miljoenen mensen die goed kunnen zingen, maar om een zaal te boeien moet je net wat extra’s hebben.”

Wat zijn de voor- en nadelen van uw vak?

„Het is zo leuk om te doen. Ik vind het fijn om met een pianist of een orkest te repeteren en zo nieuw werk onder de knie te krijgen. De ontdekkingstocht om alles uit zo’n lied te halen, is geweldig. Ook geniet ik van het optreden zelf. En het applaus blijft natuurlijk heerlijk.

Maar ik heb geen zin meer om vijf, zes keer per week in de bus te stappen voor voorstellingen in alle hoeken van het land. Ik wil hooguit drie keer per week spelen. En dan alleen als ze me halen en brengen, want het moet wel leuk blijven.”

Staat de beloning in verhouding tot het werk?

„Ik dacht het wel, ja. Ik heb het goed, hoor. Maar een minpunt van dit vak is dat er niet altijd werk is. Ik heb het geluk dat ze me altijd weer vragen, maar ik heb vaak in de zomermaanden in de ww gezeten omdat de theaters van juni tot september dicht zijn. Dat zag je dan aankomen, dus spaarde je in de winter om de zomer van die uitkering en je spaarpot rond te komen.”

Wat zou een alternatieve baan voor u zijn?

„Ik had ook wel archeoloog willen worden. In gedachten zag ik me de mooiste vondsten opgraven tussen de Eufraat en de Tigris. Maar daar moet je tegenwoordig niet meer zijn. De echte ontdekkingen zijn er allang weggehaald. En als je niet uitkijkt, vliegen de bommen je daar om je oren.”

Op het toneel

Jenny Arean is deze zaterdag (9 september) met onder anderen Gerard Cox, Joke Bruijs en Ron Brandsteder te zien in de voorstelling ’De Oase Bar’ in De Doelen in Rotterdam.

Wil je niks missen van De Gooi- en Eemlander? Like ons dan op Facebook!

Het laatste nieuws