Column Irene de Bel: Pavlovreactie

Column Irene de Bel: Pavlovreactie

Als je net het spoor wilt oplopen als de signalering aanslaat, is mijn reactie niet om terug te lopen maar om juist nog even te versnellen richting de overkant. Prorail is die reactie een doorn in het oog. Het is traumatiserend voor machinisten. De spoorwegbeheerder heeft daarom nu bij wijze van proef camera’s opgehangen bij twee spoorovergangen in Hilversum. Rood licht-negeerders kunnen een boete tot 230 euro verwachten.

Ik ben blij met deze waarschuwing en bereid om mijn gedrag af te leren om mezelf die boete te besparen. Alleen volgens Prorail zou die boete mij niet moeten weerhouden, maar het feit dat ik speel met mijn leven als ik niet direct stop bij het eerste knipperlicht.

Op zich is mijn leven me natuurlijk meer waard dan een paar minuten wachten, maar ik heb niet het gevoel dat ik bij de eerste spoorbel al direct mijn leven riskeer. De lichten knipperen eerst een minuut, dan zakken de bomen langzaam en daarna komt pas de trein. Bij het eerste waarschuwingssignaal heb ik nog zeeën van tijd om de overkant te halen.

Met dezelfde redenatie steek ik het liefst al over als de bomen weer openen maar de rode lichten nog niet gedoofd zijn. Dat mag ook niet van Prorail want er kan nog een trein aan komen en dan zakken de bomen weer. Maar tegen de tijd dat die volgende trein er is, ben ik al lang aan de overkant. Als de trein dichterbij was geweest dan zou de spoorboom niet tussendoor even open gaan. Dus ook daar speel ik voor mijn gevoel niet met mijn leven.

Toch heeft Prorail een valide punt. In de praktijk kun je uitglijden en dan eindig je wel degelijk als pindakaas. Dat ik daar niet eerder aan heb gedacht. Want ik heb namelijk meer dan genoeg tijd gehad in mijn leven om daar over na te denken. Uren heb ik in wind en regen staan kleumen, starend naar de glimmende rails. Alleen ik, de rode knipperlichten en de natte rails. Slechts sporadisch een trein.

De spoorwegovergang die ik vroeger dagelijks over moest zien te komen, die op de Zwarteweg naast station Naarden-Bussum, is praktisch altijd dicht. Slechts een paar minuten per uur, gaan de bomen even open om weer iedereen te laten geloven dat het daadwerkelijk een oversteekplaats is om dan zo snel mogelijk weer te sluiten. Hoe vaak ik niet te laat ben gekomen of een trein heb gemist omdat ik weer eens gedwongen een kwartier naar het spoor moest staren.

Niet zo gek dus dat de meeste Bussumers en Naarders dezelfde pavlovreactie hebben ontwikkeld. Doordat het spoor hier als een IJzeren Gordijn door de gemeente loopt, hebben we geen geduld meer voor de rode lichten die niet een paar minuten maar honderden uren van ons leven vragen. Kan Prorail niet gewoon eindelijk eens investeren in een verdiepte spoorbaan?

Wil je niks missen van De Gooi- en Eemlander? Like ons dan op Facebook!

Het laatste nieuws