Zeekoe

Ze voelt hun ogen prikken in haar rug. Als ze omkijkt ziet ze niet alleen starende verwachtingsvolle blikken maar ook openhangende monden en een incidentele groene snottebel. Ze is de juf van groep drie. Het is schooldag nummer één. Ook onze jongste dochter staart intens. Ik google snel de blijkbaar fenomenaal starende blik van een zeekoe. Onze dochter wint, zij staart als de beste.

De bewegingen van de juf worden niet alleen op de voet gevolgd door 27 paar kinderogen, achter de glazen wand staan zo’n dertig volwassenen die haar nauwlettend in de gaten houden. Het zijn de vaders en vooral moeders die in de overtreffende trap meeleven met hun opgewonden kroost. De juf gaat stoïcijns aan het werk. Ze lacht de ouders bemoedigend toe en na tien minuten vertelt ze haar ongenode gasten dat ze rustig kunnen gaan werken. De juf behoudt haar waardigheid, zelfs als twee moeders haar nog even aanschieten om te vermelden dat Pim een loopoor heeft en Maartje het woord repelsteeltje al kan spellen. Ik applaudisseer. Juf mag nu al een lintje. Mocht ze haar loon wat willen aanvullen dan is ze wat mij betreft klaar om Bekende Nederlanders staarvaardigheidsdtraining te geven. Te beginnen met onze lieve actrice Halina Reijn.

Halina was geïrriteerd over het klootjesvolk dat haar op Schiphol aanstaarde toen ze incognito op vakantie probeerde te gaan. Zoveel mensen kunnen dat overigens niet geweest zijn, tegenwoordig tuurt iedereen non stop naar zijn telefoon. Goed, Halina is chagrijnig en typt een wat zielige column. Hierin noemt ze een moeder en dochter, die haar net te lang aanstaarden, zeekoeien. Het kwam door hun blik. Gelukkig weet Halina nu dat je het woord zeekoe nooit mag gebruiken in combinatie met een vrouw en al helemaal niet tegenover een kind. Er zijn namelijk maar weinig mensen die bij de imposante zeekoe in de eerste plaats aan zijn starende ogen denken.

Toegegeven, Halina heeft gelijk, zeekoeien staren. Net als onze dochter. En net als ik. Ik kan namelijk ook schaamteloos staren. Dat zit zo, ik ben ontzettend slecht in het onthouden van gezichten. Daarom neem ik vaak de tijd om even goed te kijken naar mensen. Omdat staren na je tiende verjaardag eigenlijk niet meer mag probeer ik daarmee te stoppen. Om niemand onbedoeld tegen het hoofd te stoten mompel ik daarom tegenwoordig ’hoi’ tegen iedereen die ik vaag denk te herkennen. Daar zit ook wel eens een BN’er bij. Wendy van Dijk groette me laatst nog hartelijk terug. Topwijf.

Joyce van der Meijden

Wil je niks missen van De Gooi- en Eemlander? Like ons dan op Facebook!

Het laatste nieuws