Lezersdilemma: Ik wil weg bij mij man. Wat is ’n goed moment?

© Foto Catkin/Pixabay

Jan Vriend

Op deze plek leggen lezers een dilemma voor. Anderen reageren hierop. Vandaag: Ik wil weg bij mij man. Wat is ’n goed moment? Reageren of heb je zelf een dilemma? Stuur een (anonieme) e-mail naar dtv@mediahuis.nl

Na een huwelijk van vijftien jaar weet Elize dat ze zonder haar man verder wil. Maar wat is een goed moment om weg te gaan? Een scheiding komt nooit goed uit.

Elize (38): „Ik trouwde met Alex omdat ik hem aardig vond. Een leuke jongen. Maar nee, ik was niet verliefd. We kenden elkaar van school. En toen hij na het examenfeest in de vakantie op het huis van zijn tante moest passen, vroeg hij of ik eens langs kwam. Zo begon het. Later gingen we met vrienden op vakantie en nodigden onze beide ouders ons over en weer uit voor feestjes. Voor ik er goed en wel bij stilstond, beschouwde hij me als zijn vaste vriendin en hadden we een relatie. En toen onze vrienden gingen trouwen, trouwden wij ook.

Inmiddels weet ik dat dat geen goede keuze van me is geweest. Ook al hebben we nu twee geweldige kinderen en een gezellig gezinsleven. Ook mag ik niet mopperen over mijn echtgenoot, want hij is een prima man en vader. We maken amper ruzie en hij heeft alles voor me over. Maar het heilige vuur ontbreekt. Tenminste: van mijn kant. Als ik vriendinnen en collega’s over hun partners hoor praten, proef ik een enthousiasme dat bij mij totaal ontbreekt. En als ik zie hoe passievol en bevlogen mijn zus en haar man met elkaar omgaan, besef ik dat bij ons thuis de kilte regeert. Niet alleen in de slaapkamer, maar in het totaalplaatje van samen leven.

In mijn hart zou ik daarom het liefste zo snel mogelijk op mezelf gaan wonen, met onze dochters die nu twaalf en veertien zijn. Dat zou ik ook eerlijk vinden ten opzichte van mijn man. Want feitelijk woont hij nu met een vrouw die niet van hem houdt, terwijl hij zichzelf wijs maakt dat alles koek en ei is.

Daar komt bij dat hij nu nog op een leeftijd is dat hij misschien nog een nieuwe partner kan vinden. Een leuke vrouw, die hij verdient. En dan is er nog iets: door nu uit elkaar te gaan, zet ik ook voor mezelf de deur open om met een ander opnieuw te beginnen, al kan ik me daar nu nog niks bij voorstellen.

Maar aan de andere kant vind ik dat ik voorlopig bij hem moet blijven. Voorlopig, tot onze dochters op zichzelf gaan wonen. Want het lijkt me een drama om uit elkaar te gaan zolang ze bij ons zijn. Om me heen zie ik vaak genoeg dat ouders met hun scheiding het veilige fundament onder het leven van hun kinderen laten wankelen. Daar wil ik me niet schuldig aan maken.

Ook wil ik wachten met weggaan vanwege de financiën. Nu komen we net uit met onze centen, maar als ik straks op mijn werk een schaal hoger zit, verdien ik hopelijk genoeg om een eigen flatje te kunnen huren.

Daarom word ik heen en weer geslingerd door argumenten. Aan de ene kant is er de eerlijkheid en de weg naar nieuw kansen. Maar anderzijds voel ik me verantwoordelijk voor de kinderen en de portemonnee.

Blijven of weggaan is niet de vraag. Ik weet dat ik ga. Maar de kwestie is wanneer. Wat is wijsheid?”

Meer nieuws uit Lifestyle

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.