Powervrouw Sigrid Kaag kan bij haar critici niets goed doen | column

Kan Nederland omgaan met sterke vrouwelijke leiders? Een antwoord op deze vraag vinden we in de pas verschenen biografie van Sigrid Kaag, geschreven door Trouw-verslaggever Wilma Kieskamp. Na dit boek weet je precies hoe vrouwelijke politici in Nederland worden beoordeeld. Drie voorbeelden.

Tijdens de verkiezingscampagne voor de Tweede Kamer was er kritiek op Kaag toen ze vertelde dat ze weleens voor zware keuzes had gestaan. Ze had ooit getwijfeld tussen een studie aan de universiteit van Oxford en die van Exeter. Kaaghaters gingen er op sociale media massaal mee aan de haal. Ze heeft geen enkel beeld van de keuzes die gewone mensen moeten maken, zo klonk het. Dit kwam bovenop Kaags onbegrip voor stemmers op de PVV en haar bekakte manier van praten. Maar in het boek van Wilma Kieskamp lezen we dat Kaag weliswaar in Zeist opgroeide, maar in het volkse deel, in een huurflat woonde en in alle opzichten uit een gewoon gezin komt. Ze was wel al vroeg ambitieus en leerde thuis netjes spreken.

Kaag werd later bekritiseerd toen ze met een hoofddoek bij een politieke ontmoeting in Iran verscheen. Ze sprak als minister van buitenlandse zaken met president Rohani. Kaaghaters hadden hun mening al klaar: Kaag boog voor moslimfundamentalisme en verraadde alle vrouwen die juist graag van die hoofddoek af willen. Kaag kon nog zo vaak uitleggen dat ze zonder hoofddoek Iran niet eens binnen zou komen, maar dat maakte voor de critici niets uit. Ze doet het sowieso fout.

En dan hebben we nog de vraag of Kaag een terroristenliefje is, aangezien ze is getrouwd met een voormalige Palestijnse minister en samen met haar gezin met Yasser Arafat op de foto ging. Ze spendeerde ooit een hele middag om verantwoording af te afleggen aan haar critici over haar positie ten aanzien van Israël, haar huwelijk en de manier waarop ze haar kinderen opvoedt. Zou dat ook aan mannen worden gevraagd? Kaag sloeg de aanwezigen om de oren met het feit dat ze jarenlang in Jeruzalem woonde, zich er thuis voelt en dat ze als diplomaat jarenlang prima met de Israëlische regering samenwerkte. Toch kwam ze nooit helemaal van dit Palestijnse stigma af. Vrouwen beoordeel je immers op hun echtgenoot?

In deze goed geschreven biografie – waar Kaag zelf niet aan meewerkte – leren we vooral dat dit soort relletjes in geen verhouding staan tot de imposante carrière die ze bij de Verenigde Naties maakte. Ze wordt in die wereld alom gerespecteerd. Je vraagt je af: zouden de critici niet weten wat voor powervrouw tegenwoordig D66 leidt? Of zouden ze het juist wel weten en daarom op zoek gaan naar details waarmee ze Kaag verdacht kunnen maken? Hoe het ook zit, vrouwonvriendelijk is het altijd.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.