Het is lastig vaarwel te zeggen tegen Tom Dumoulin | column

Joost Prinsen

Er zijn momenten die iedere wielerliefhebber in zijn geheugen heeft opgeslagen.

Hennie Kuiper staat wanhopig te wachten op een reservefiets in Parijs-Roubaix. Zoetemelk valt in de Tour die hij later winnen zou. Jan Janssen huilend op de schouders van supporters na zijn overwinning in 1968. Of dichter bij huis: Van der Poel klopt Van Aert met een millimeter in de Ronde van Vlaanderen.

Sinds zondag is er wat mij betreft zo’n iconisch moment bijgekomen: Koen Bouwman troost Tom Dumoulin bovenop de Blockhaus.

Even wat feiten. De Blockhaus is voor de Ronde van Italië wat de Alpe d’Huez is voor de Ronde van Frankrijk. De carrière van Tom zat de afgelopen paar jaar een beetje tussen hangen en wurgen. Geen moraal meer. Onder die noemer valt in wielersport alles wat niet direct met de benen te maken heeft. Maar het vorig jaar werd hij op de tijdrit, zijn specialiteit, Nederlands kampioen en tweede bij de Olympische Spelen. Dus het ging langzaam weer de goede kant op.

De Giro dit jaar zou zijn wederopstanding moeten worden. Dat lukte aanvankelijk niet zo goed maar toen hij in een lastige bergetappe met de besten mee naar boven kon, kregen zijn supporters hoop. Tot de rit naar de Blockhaus afgelopen zondag. Dumoulin kwam op een kwartier binnen en was ontgoocheld. Via Google is te zien hoe hij door Bouwman wordt getroost.

De wielerjournalisten zijn nog vol mededogen. Dumoulin hoort als ronderenner niet meer tot de favorieten, daar is men het over eens. Maar als het meezit kan hij ritten gaan winnen, misschien de slottijdrit, schrijft De Volkskrant. Onze eigen krant is nog wat vriendelijker: „Dumoulin en Oomen zullen zich strijdbaar willen tonen als het om ritzeges gaat.” Aldus Hans Ruggenberg. Dat gelooft hijzelf niet eens, denk ik.

Het journaille kan, net als ik trouwens, maar moeilijk afscheid nemen van Tom. Wat een plezier heeft hij ons bezorgd. Kijk eens op YouTube naar de manier waarop hij Froome versloeg in de Ronde van Spanje in 2015. Of denk aan die keer dat hij een jaar later in noodweer alleen aankwam in de tourrit naar Andorra. Of wereldkampioen tijdrijden werd in Noorwegen.

Het is moeilijk om zo iemand vaarwel te zeggen maar er zit niets anders op. Natuurlijk gaat hij zich niet strijdbaar tonen om ritzeges. Zo’n soort renner is hij niet. Hij is geen rittenkaper zoals een Knetemann dat was. Hij gaat aanstaande zaterdag die tijdrit ook niet winnen. Hij komt niet eens bij de eerste drie denk ik.

Tom Dumoulin zal binnen het jaar zijn afscheid van de wielersport aankondigen. Een afscheid dat hij in feite afgelopen zondag al onder ogen moest zien, treurend bovenop de Blockhaus.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.