Het evenwicht tussen rouwen en weer vrolijk verder leven is uiterst delicaat | column

Joost Prinsen

Kortgeleden werd ik op een parkeerterrein staande gehouden door een lezer van onze krant. „Ik heb ook mijn vrouw verloren’’, zei hij, „net als u. Bijna vijfendertig jaar getrouwd geweest. En ik lees die stukjes van u over het rouwproces en al die schuldgevoelens en zo.’’

Ik begreep wat hij bedoelde. Verwarde gevoelens! Zo voelde ik me absoluut niet schuldig toen mijn Emma overleden was. Ik dacht: jij bent dood maar ik heb het ook niet makkelijk. Ik zit hier maar te simmen in mijn eentje, leuk is anders. Maar nadat ik een voorzichtige relatie had aangeknoopt, verschoof het evenwicht. Emma dood en ik op vrijersvoeten, dat was niet eerlijk. Gevolg: schuldgevoel. Over dat soort zaken raakte ik aan de praat met die man op het parkeerterrein.

„Ik heb ook een aantal maanden zitten treuren’’, zei hij. „En toen dacht ik: klaar ermee, ik gooi het roer om. Ik heb mijn vrouw toen even toegesproken: ’Schat, jij bent dood maar ik moet verder’. Dus vanaf vandaag ga ik de hort op en achter de dames aan. Jammer voor je, ik weet het, maar niets aan te doen. Ik zal je op de hoogte houden.”

Kort en krachtig. Het getuigde van meer moed dan ik heb kunnen opbrengen. Het evenwicht tussen rouwen en weer vrolijk verder leven is uiterst delicaat en wegwijzers zijn op die route niet voorhanden.

Wat te denken van de oplossing die mevrouw G. bedacht had? Mevrouw G. is een kenner van de Engelse literatuur en ik sprak haar kort geleden over een literaire kwestie. Toen dat was afgehandeld, kwam ons persoonlijk leven ter sprake. Mevrouw G.: „Ik ben vijftig jaar getrouwd geweest, met verkering mee waren we vierenvijftig jaar samen. Toen overleed mijn man. Een nieuwe relatie kwam niet in mijn hoofd op. Na een maand of tien bracht een vriendin mij in kennis met een gepensioneerde professor die hulp nodig had bij een Engelse tekst. Ik hielp bij die vertaling, belde hij een week later weer. En twee weken daarna bood hij me een etentje aan. Het duurde even voor ik in de gaten had dat het hem meer om mij te doen was dan om die Engelse teksten.’’

,,Een nieuwe relatie, kon ik dat verantwoorden tegenover mijn man? Die was pas elf maanden dood. En hoe zouden onze kinderen reageren? Toch heb ik besloten ervoor te gaan. Maar ik heb nog een maand gewacht. Zodoende kon ik tegen mezelf zeggen dat het meer dan een jaar geduurd had voor ik een ander had.”

Compromissen sluiten met de gestorven geliefde: het is een onderschat onderdeel van het rouwproces.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.