Jerry zocht niks, hij vond gewoon en kan zich geen leven meer voorstellen zonder Mendél | Over Liefde

Een ontmoeting, een kus, een breuk of een gesprek, alles kan een keerpunt in de liefde zijn. Yanaika Zomer gaat op zoek naar onze diepere zielenroerselen. Jerry zocht niks, hij vond gewoon en kan zich geen leven meer voorstellen zonder Mendél.

Jerry had al een tijdje geen vaste relatie meer gehad en vond het eigenlijk wel even prima zo. Werk, vrienden, een beetje uitgaan, meer had hij niet nodig. Tot die ene avond.

„Mendél werkte in de avondwinkel. Ik kwam er vaak na een late dienst omdat ik me telkens voornam gezonder te eten, maar na een lange dag toch gewoon weer zin had in chips of een chocoladereep. Op een avond stond niet de grote baas, maar een nieuwe jongen achter de toonbank. Een mooie jongen met diepdonkerbruine ogen. Terwijl ik mijn troep bij elkaar scharrelde, Bugles met een bakje roomkaas en twee blikjes 7up, voelde ik dat hij naar me keek. Bij het afrekenen vroeg ik me plotseling af of ik nog kattenvoer had en rende vlug terug voor een blikje. ’Is dat nou lekker met Bugles?’, vroeg hij. Ik moest meteen om hem lachen.

Een week later had ik weer een late dienst. Deze keer had ik zin in Caramac, maar vooral om hem weer te zien. Hij herkende me van de vorige keer, merkte ik aan zijn ’Heeeej!’. Ik pakte wat ik nodig had en rekende af. ’Caramac’, zei hij, terwijl hij naar de verpakking keek. ’Nooit gehad eigenlijk.’ ’Proeven?’, vroeg ik. En zo kwam het dat hij thee ging zetten en we samen een reep wegwerkten, terwijl we spraken over zijn werk, mijn werk en de levens die we daarbuiten hadden.

Mendél zat nog op school. Bedrijfseconomie, zoals zijn ouders graag wilden. Hij vond het niet vreselijk zei hij, maar gaf toe dat hij liever de zorg in was gegaan. ’Het was al schrikken dat hun zoon gay was’, zei hij met een schaterlach. ’En dan wilde hij ook nog zuster worden!’

Ik weet niet precies hoe laat het was toen ik naar huis ging, maar het was in ieder geval later dan goed voor me was met nog één late dienst voor de boeg die week. Hij zat nog steeds achter de toonbank, ik aan de andere kant op een krukje dat hij gebruikte voor de hoge schappen. Ik wilde hem aanraken. Een knuffel voor de bijzondere ontmoeting. Een kus misschien. Het werd een onhandige boks. ’Kom je morgen weer?’, vroeg hij.

Voor onze derde ontmoeting, kwam ik iets later aan in de avondwinkel. Ik had op mijn werk gedoucht en me omgekleed. Lekker luchie op, schone onderbroek, want je weet maar nooit. ’Was al bang dat je niet zou komen’, zei hij. En ik zag dat hij echt opgelucht was dat ik hem niet had laten zitten. Deze keer deelden we zijn favoriete chocola - Cadbury met noten - en dronken opnieuw een pot thee, toen nog één en daarna gingen we over op frisjes en Bugles zonder kattenvoer, tot het eindelijk sluitingstijd was en hij zijn kassa kon tellen. Ik draalde wat in de winkel terwijl hij ’achter’ de kassalade in de kluis stopte en ik probeerde iets charmants of gevatst te bedenken voor als hij terugkwam. Maar plotseling stond hij al achter me. Ik draaide me om, stond haast met mij neus tegen de zijne en voelde hoe hij zijn wijsvinger even in mijn pink haakte. ’Kom je?’

Het is nu drie jaar geleden dat ik voor het eerst bij hem sliep. Een studentenhol met één frisse, mooie kamer die als een soort oase afstak tegen de woestenij van kapotte bankstellen, stapels afwas en kratten bier. ’Kan niet wachten tot ik hier weg ben’, verontschuldigde hij zich voor de troep. Maar ik vond het heerlijk. Dat kleine knusse kamertje en het gezelschap van deze prachtige, toevallig in de avondwinkel aangetroffen chocoprins. De liefste, meest sexy en zachtaardigste man, die ik ooit heb ontmoet.

Het heeft niet lang geduurd voordat hij bij mij introk. Mendél stopte met zijn studie en koos voor een opleiding tot verpleegkundige. Zijn ouders zijn inmiddels ook overtuigd dat hij moet doen waar hij gelukkig van wordt. Ik ben ontzettend trots op hem. Als we ’s avonds thuiskomen zet hij meestal thee en zorg ik dat er Caramac of Cadbury in huis is. Kat op schoot, hij tegen mij aan of ik tegen hem. Ik zocht niks, ik vond gewoon en nu kan ik me geen leven meer voorstellen zonder hem.”

Wil jij (anoniem) jouw verhaal Over Liefde delen? Mail naar yanaika@mediahuis.nl

Lees hier meer Over Liefde

Meer nieuws uit Lifestyle

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.