Heimwee naar alles, maar we kunnen niet meer terug | column

Janice Deul

Avondzon. Food. Drinks. Het was allemaal voorhanden tijdens het dinertje met E. We aten op een terrasje. Voor de laatste keer dit jaar, schat ik zo in. Zij had mosselen, ik een salade (met friet - ter compensatie). De glazen waren leeg, de borden vol toen E.’s ringtone klonk.

Haar moeder, de inmiddels hoogbejaarde dame die ik al decennialang ken. Ik prikte in mijn sla en keek naar mijn tafelgenote die meer luisterde dan sprak. „Alles goed?”, vroeg ik nadat ze het korte, eenzijdige gesprek had beëindigd. „Mama heeft heimwee ”, antwoordde E.. „Heimwee naar alles.” En ze wipte een mossel uit de schelp.

Heimwee naar alles. Woorden waarachter een heel leven schuilgaat. Ik moet er vaak aan denken. Ook tijdens de coronapersconferentie van afgelopen dinsdag. De dertigste sinds maart vorig jaar, als ik het goed heb. Ook ditmaal kregen we niet veel nieuws te horen. Zoals gebruikelijk was het gros der versoepelingen c.q. maatregelen al daags daarvoor, bij wijze van proefballonnetje, ’gelekt’.

Je hebt het vast meegekregen, maar mocht je de afgelopen dagen onverhoopt onder de spreekwoordelijke steen hebben geleefd: vanaf 25 september gaan horeca, theaters, bioscopen en sportdingen verder open. Met de nodige restricties, dat wel. Het bij voornoemde gelegenheden (moeten) overleggen van een coronatoegangsbewijs is de meest in het oog springende. En om velerlei redenen ook de meest becommentarieerde. Dat begrijp ik allemaal best. We leven nu al ruim anderhalf jaar met corona en we zijn er ’klaar’ mee. De rek is eruit, we zijn het beu, de koek is op. Zo blijkt.

We willen terug naar de tijd zonder gezichtsmaskers, anderhalvemetermaatschappij, lockdowns, toegangstesten, vaccinatierecht vs -plicht en wat dies meer zij. Maar we kunnen niet terug, alleen vooruit. We zullen wel moeten. Want als er een ding duidelijk is in deze tijd van crises en pandemie, dan is dat wel dat dat vermaledijde virus niet meer verdwijnt. We moeten dus een manier zien te vinden om ons aan te passen aan die niet meer zo nieuwe realiteit. Geen sinecure, maar het zal ongetwijfeld lukken. Leven met een verlangen naar lang vervlogen jaren lijkt mij oneindig veel zwaarder dan dealen met heimwee naar (bijna) alles uit de pre-coronatijd.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.