Premium

’Wat ik zo vreselijk mis zijn al die spontane contacten’, ’het is voorbij en komt niet meer terug’: Senioren in het Gooi worstelen met de coronacrisis

’Wat ik zo vreselijk mis zijn al die spontane contacten’, ’het is voorbij en komt niet meer terug’: Senioren in het Gooi worstelen met de coronacrisis
Senioren doen boodschappen aan de Koekoeklaan in Bussum
© Foto STUDIO KASTERMANS ALEXANDER MARKS

Spontane contacten die er niet meer zijn, ’s morgens heel vroeg ongemakkelijk naar de supermarkt, alleen contact met ’medeslachtoffers’, senioren in het Gooi vinden leven in tijden van corona zwaar. Dat blijkt uit een bloemlezing van reacties van hen. Het is voorbij en komt niet meer terug, aldus een van hen.

Een enquête door de Hilversumse vereniging Senver, met leden ook uit Wijdemeren en enkele andere plaatsen, was overduidelijk. Ouderen voelen zich kwetsbaar, het virus dat corona veroorzaakt kan meer vat op je krijgen. Winkelen kan een beproeving zijn en zorgt soms voor angst en stress. Niet voor niets riepen ouderenorganisaties KBP-PCOB, samen met Jan Slagter van Omroep Max en Gert-Jan Segers (CU), eerder deze maand in een manifest op om bij nieuwe stappen niemand voor te trekken en niemand af te schrijven. ,,Anders zetten we ouderen weg als tweederangs burgers”. Een aantal van hen vertelt hieronder hoe het is om in deze tijd van corona senior te zijn.

’Wat ik zo vreselijk mis zijn al die spontane contacten’, ’het is voorbij en komt niet meer terug’: Senioren in het Gooi worstelen met de coronacrisis
Henja Kronenburg: Wat ik zo vreselijk mis zijn de spontane contacten.

Henja Kronenburg (76), Hilversum:

’Het is voorbij en komt niet meer terug’

Als senior met onderliggende kwalen kan je een prima leven hebben. Niks achter de geraniums. Voor de coronacrisis deed ik volop vrijwilligerswerk, twee keer per week de sportschool, yoga, leesclub, theater, musea, filmtheater, dagjes uit, een midweek of weekend in een hotelletje.

Met de trein door het land, stadjes en winkeltjes ontdekken, bij aankomst koffie met wat lekkers. Na al het genieten naar een gezellig restaurant voor een uitgebreide warme lunch. Lekker makkelijk, hoef je ’s avonds niet te koken.

Maar dat is voorbij en komt niet meer terug. Zoals het er nu uitziet gaat Nederland langzaam aan van het slot. Dat is goed, zeker voor de jonge mensen die bijna ontploffen. Ze willen zo graag weer met vrienden op stap. Leuke dingen doen, leren, sporten, sociale ervaring opdoen voor hun ontwikkeling. Dat is nodig. Ik ben heel blij dat dat langzaamaan weer mogelijk is.

Tegelijkertijd probeer ik me te realiseren hoe mijn toekomst eruit zal zien. Het openbaar vervoer raakt voller. Dat is een te groot risico voor me. Ik doe mijn boodschappen vóór de echte maatschappij begint. Loop ik op straat en vraag ik een meneer om niet zo dichtbij te komen, krijg ik als antwoord, ‘ik hoor niet tot de risicogroep, dus als je bij me uit de buurt blijft heb je geen probleem.’ Daar word ik schichtig van. Doordat het overal drukker wordt, is afstand houden moeilijker. Snel de benodigde boodschappen bij elkaar graaien, hup in de auto en je hebt je wekelijkse uitje weer.

Natuurlijk zit ik niet bij de pakken neer. Er ontstaan groepjes vrienden die met dezelfde zorg zo nu en dan in de echte maatschappij vertoeven. We maken afspraken om te wandelen, fietsen, een digitale rondleiding in een museum, een Netflixje. Zo nu en dan pak ik mijn mooiste tafellinnen en servies uit de kast, bestel bij de cateraar een heerlijk diner om met een paar vrienden te genieten. Ook gezellig.

Maar wat ik zo vreselijk mis is, zijn al die spontane contacten in de trein, zomaar een gesprekje met een wildvreemde, dat lachje van die jonge moeder in de supermarkt, even een praatje over niks, een gesprekje met een paar pubers die een beetje rondhangen, ik genoot daar zo van. Want echt waar, de meeste mensen deugen en zijn ontzettend leuk.

Mijn treinabonnement heb ik opgezegd. Tot er een betrouwbaar vaccin is, is reizen in het openbaar vervoer mij een te groot risico. De museumjaarkaart houd ik aan om musea te steunen. En dus surf ik nu op mijn grijze golf aan de rand van de maatschappij die ik zo vreselijk mis.

’Wat ik zo vreselijk mis zijn al die spontane contacten’, ’het is voorbij en komt niet meer terug’: Senioren in het Gooi worstelen met de coronacrisis
Joke Klarenbeek: Mensen zijn nu zoveel vriendelijker

Joke Klarenbeek (81), Hilversum:

Boodschappen doen vanaf zeven uur ‘s morgens

Sinds corona loop ik moeilijker doordat sportschool en zwembad dicht zijn.

Nu doe ik elke zaterdagmorgen van zeven uur tot half tien boodschappen voor de hele week, dan is het veel rustiger. Ik ben verbaasd dat de mensen sinds corona zoveel vriendelijker zijn, om je even te helpen. Even tassen in de auto zetten of even wat voor je pakken waar je niet bij kunt (ik ben nogal klein). Als je vroeg komt kent iedereen je, als er een rij staat zeggen ze, gaat u maar voor mevrouw. Je moet natuurlijk niet zeggen ‘ga opzij’, je kunt ook zeggen, ‘mag ik u even storen’, dat is heel wat anders.

Als je tussen 13 uur en 14 uur gaat, is het druk en dan krijg je ergernis, maar die was er ook al voordat de corona er was. Wanneer je als oudere rond die tijd winkelt, vinden mensen dat je vanwege de leeftijd om legitimatie zou moeten vragen bij de ingang. Wateen onzin. Dan zouden alle winkels dat moeten doen, dat is toch geen doen.

’Wat ik zo vreselijk mis zijn al die spontane contacten’, ’het is voorbij en komt niet meer terug’: Senioren in het Gooi worstelen met de coronacrisis
In de Emtinckhof in Loosdrecht deelt door personeel van het met sluiting bedreigde Grand Café nu eten aan de deur uit.
© ARCHIEFFOTO STUDIO KASTERMANS

Iet de Vries, Loosdrecht (70):

’Een gebakje of plantje is lief, maar lost problemen niet op’

Een gebakje of plantje op Koningsdag of 5 mei is lief, maar lost onze problemen niet op. Wij ouderen zijn niet gauw ontevreden maar maken ons wel zorgen. Of erger nog, verwaarlozen onszelf achter de voordeur.

Komt ook omdat je niet meer uit eten kunt, want het restaurant van De Emtinckhof in Loosdrecht is dicht. Staat los van corona, maar niet op zichzelf. Want als senior in een zorgcomplex word je steeds meer vermorzeld tussen verhuurder, gemeente en de welig tierende thuiszorgorganisaties.

Bij senioren valt sowieso veel te halen, vindt verhuurder Woonzorg. Huur verhogen, en is de AOW met pensioen te laag, moet je maar bij de gemeente aankloppen. Een soort Catch 22 dus. Waar blijft het probleemoplossend vermogen van besturen, juist in een tijd als deze? Waarom niet de huur bevriezen (corporaties), regels versoepelen (gemeenten), één thuiszorgorganisatie per gebouw en eenvoudige (diepvries)maaltijden laten regelen door lokale horeca? Nu is de realiteit dat wij verder op kosten worden gejaagd en in de problemen komen.

Woonzorg, een stichting zonder winstoogmerk, verhuurt landelijk zo’n 16.400 appartementen in zorgcentra voor senioren, zoals de Emtinckhof (163 appartementen.) Dan worden in het hoofdgebouw ook nog ruimtes verhuurd aan een dokter tandarts, kapper, dagopvang dementerenden en het grand café. Die sinds begin maart allemaal leeg. Staan. Alleen van thuiszorgorganisaties als Inovum, Vivium en Buurtzorg zie je nog mensen, los van de mantelzorgers.

Vorige week viel een kaartje in de bus met de groeten van de bestuursvoorzitter van Woonzorg. Vast goed bedoeld maar diezelfde dag kregen we de brief waarin diezelfde bestuursvoorzitter een huurverhoging van 2,6% per 1 juli 2020 aankondigt. Nu maar hopen dat andere prijzen niet ook omhooggaan en AOW en pensioen gelijk blijven. Woonzorg telt 405 medewerkers, heeft een eigen managementteam, een eigen Raad van Bestuur en een eigen Raad van Commissarissen. Nou nog iemand die empathisch kan reageren?

’Wat ik zo vreselijk mis zijn al die spontane contacten’, ’het is voorbij en komt niet meer terug’: Senioren in het Gooi worstelen met de coronacrisis
Ik bel af en toe ’medeslachtoffers’

Bep de Boer (86), Laren:

’Erg lastige crisis, ik bel soms medeslachtoffers’

De coronacrisis ervaar ik als erg lastig. Boodschappen doe ik vroeg in de ochtend, dan is het nog niet zo druk.

Maar ik ervaar ook veel vriendelijkheid. Zelfs wanneer ik even aan het zoeken ben in de supermarkt vraagt een andere klant ‘kunt u het vinden?’ Bij de kassa’s nooit ergens last van. Het loopt wat mij betreft prima.

Maar er zijn best ook wel wat nadelen. Zo kun je niet even ergens zomaar aanwaaien voor een bakkie koffie of een babbel. Je moet wel steeds die anderhalve meter aanhouden. Lastig. Maar goed, we houden ons eraan. Vervelen doe ik me zeker niet. Ik zit alle dagen op de fiets. Gelukkig gaat dat beter dan lopen. Een paar keer in de week maak ik ook een lekkere trip door of rond het Gooi.

Thuis zit ik te tekenen of te schilderen. Of ik knip de Larense berichten uit de Gooi- en Eemlander, voor het archief van de Historische Kring. Ook bel ik af en toe ‘medeslachtoffers’ voor een praatje.

Ik hoop wel dat dit ‘gedoe’ met die corona snel over zal zijn zodat we elkaar weer op een normale manier kunnen begroeten en bezoeken.

Miriam Versteeg:

Met tegenzin naar de super hoeft niet

Met tegenzin naar de winkel, zoals veel senioren overkomt? Dat is volgens mij vrij eenvoudig op te lossen. Want de lokale supermarkt van Jan Jongerius in Hilversum-Zuid is een uitkomst voor ouderen in Hilversum en Loosdrecht. Die bezorgt dagelijks, behalve zondag, zonder wachttijden, veilig en gemakkelijk in deze bijzondere tijd. Mijn ouders hebben er in het verleden ook veel gemak van gehad, mede omdat er geen minimale afname is. Misschien iets om in uw krant ook naar te verwijzen.

Meer nieuws uit Gooi en Eemland

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.