Premium

Korfbalvereniging Tweemaal Zes loopt als een rode draad door het leven van de Van Ginkels: ’Het is echt ons tweede huis’

1/2
Maartensdijk

Dat korfbal in het algemeen en Tweemaal Zes in het bijzonder een prominente rol speelt in het leven van de familie Van Ginkel uit Maartensdijk leert één blik in de achtertuin wel. De paal en korf vormen daarin hét pronkstuk.

Een leven zonder korfbal? Het is voor de broers Arjen (54) en Maarten (52) van Ginkel ondenkbaar. ,,Tweemaal Zes loopt als een rode draad door ons leven’’, beaamt eerstgenoemde, die de afgelopen seizoenen coach was van het in de hoofdklasse uitkomende vlaggenschip van de vereniging. ,,En dat terwijl we van huis uit volleyballers zijn. Onze vader, die pas is overleden, heeft zelfs nog mede aan de wieg gestaan van Salvo ’67, de volleybalvereniging hier in het dorp. Via school kwamen we in aanraking met korfbal en dat was toch ook wel erg leuk. We hebben het zelfs nog een tijdje gecombineerd. Trainden we doordeweeks iedere avond, speelden we op vrijdagavond een volleybalwedstrijd en op zaterdag korfballen. Op een gegeven moment verhuisden de wedstrijden bij het volleybal echter ook naar de zaterdag en moesten we dus kiezen. Die keuze was snel gemaakt.’’

Bij ’TZ’ speelden de broers samen met Leonie en Mabel, die later de moeders van hun kinderen zouden worden. ,,Je weet hoe dat gaat’’, lacht Mabel, die getrouwd is met Maarten en binnen de club als ’duizendpoot’ fungeert. ,,Je speelt samen in een team, gaat na de wedstrijd stappen met elkaar en van het één komt het ander. Uiteindelijk blijf je aan elkaar plakken, trouw je en krijg je kinderen. Onze dochter Iske is inmiddels zestien. Ze is opgegroeid langs het korfbalveld, de kantine is echt ons tweede huis. Toen ze drie was, begon ze al bij de Kangoeroes. Afgelopen seizoen heeft ze in de A1 en het tweede gespeeld en nu gaat ze haar grote nicht achterna, naar DVO in Bennekom.’’

Troonopvolgers

Ook de kinderen van haar zwager en schoonzus kregen het korfballen met de paplepel ingegoten. Arjen: ,,Onze oudste, Manon (25), zit officieel nog in de selectie. Ze heeft het alleen heel druk met haar studie geneeskunde. Zo liep ze in het afgelopen seizoen een half jaar coschappen op Aruba. Jesse (22) speelt alweer wat jaartjes in de selectie, inmiddels in het eerste. En onze jongste dochter, Renée (21), is erg talentvol. Ze kwam via de regionale selectie in beeld bij de nationale jeugdselectie en speelt nu in Jong Oranje en bij DVO, dat in de Korfbal League uitkomt. Dat laatste geldt trouwens ook voor haar vriend, die vorig seizoen met Fortuna uit Delft landskampioen is geworden. En Jesse heeft weer verkering met een meisje dat ook bij ons in het eerste speelt. Zo zie je maar weer: de geschiedenis herhaalt zich.’’ Met een knipoog: ,,Wie weet staan we over een x aantal jaar wel als opa’s en oma’s langs de lijn om onze kleinkinderen aan te moedigen.’’

Oranje-wit bloed

Allerhande fysieke malheur voorkomt dat de eerste generatie TZ’ers zelf nog wekelijks op het veld staat. Mabel: ,,Ik heb knieklachten, net als Maarten en Leonie trouwens. Als het kon, zou ik meteen weer gaan korfballen. Zelf spelen blijkt toch het leukste wat er is. Het zit in je DNA, net als dat er oranje-wit bloed door onze aderen stroomt. Tweemaal Zes is ons cluppie en zal dat altijd blijven. Tachtig procent van onze vriendengroep bestaat uit TZ’ers. Oud-teamgenootjes die nu ook allemaal kinderen hebben, waarvan er ook weer een hoop korfballen.’’

Ondanks dat ze zelf niet meer spelen, zetten ze zich nog wel volop in voor hun geliefde club. Mabel: ,,Maarten heeft eerder samen met Arjen het eerste gedaan en trainde de afgelopen jaren de juniorenselecties. Zelf zit in technische jeugdcommissie en ben ik sinds twee jaar teammanager van de selectie. Door omstandigheden heb ik afgelopen seizoen ook het tweede gecoacht en getraind, samen met Joep Gerritsen, En daarnaast fluit ik nog bij de jeugd. Vooral de F’jes, het kleine grut. Zo leuk.’’

’Wasdame’

Arjen doet komende zomer een stapje terug. ,,Ik ben gestopt als coach. Ik heb een drukke baan, ben ook nog gek op tennissen en wil even niet meer die verplichtingen. Ik vind het hartstikke leuk, maar het kost ook veel energie. Je moet keuzes maken hè. Maar ik blijf sowieso actief binnen TZ hoor. Een jeugdclinicje op z’n tijd, wat hand- en spandiensten links en rechts. Zoals Leonie zich - naast trouwe supporter - heeft opgeworpen als vaste ’wasdame’ van de selectie. Al vindt ze het echt verschrikkelijk als ik haar zo noem.’’

Meer nieuws uit Sport Regionaal