Premium

’Wat blijft er over van de voorspellingen?’ | Column Joyce van der Meijden

’Wat blijft er over van de voorspellingen?’ | Column Joyce van der Meijden

Jarenlang grinnikte ik om snelwandelaars en hardlopers met van die blitse stappentellers om hun pols. Echtgenoot voorop. Het aantal minuten rentijd keer de gemaakte kilometers gedeeld door zijn hartslag, het maakt niet uit. Alles is interessant. Nooit zou ik het begrijpen. Tot nu.

Ik heb namelijk tijd. Tijd om me een artikel te herinneren over Dr. Yoshiro Hatano. De man van de tienduizend stappen. Voor je lichaam staat tienduizend stappen per dag gelijk aan drie keer per week intensief sporten in de sportschool. En nu mijn boek af is, mijn andere opdrachtgevers andere zorgen hebben en ik twee dagen per week ontslagen ben van mijn taak als huiswerkbegeleider wil ik wel eens zien of stappen zetten de crosstrainer evenaart. Niet dat ik dat ooit echt kan vergelijken, ik ben al tien jaar niet meer in een binnensportparadijs geweest. En heel handig, er blijkt al jaren een stappenteller verstopt te zitten in mijn telefoon. Ik kon meteen zien dat ik het afgelopen jaar structureel de kantjes eraf heb gelopen.

Dus stond ik afgelopen woensdagochtend, na 4.532 stappen, opeens CO2 happend bij het viaduct onder de A1 en stuitte ik op een beeld uit een vorig leven. Keurig achter elkaar in een lange rij stonden oneindig veel auto’s. En ze stonden stil. Mijn benen gingen spontaan op de rem. Wat blijft er over van de voorspellingen van alle ‘na Corona gaan we bewuster leven, niet meer met de aarde sollen en stoppen met oorlog’-goeroes?

Ik zoemde in. Ik zag een bestuurder met een ontplofte grijze haardos, reisdoel was duidelijk. Een dame met nagels van drie centimeter met knalrode uitsteeksels, een enkeltje nagelstudio. Twee mannen met stropdas. En een open achterbak waar een stukje badkamermeubel uitpiepte.

Nu dacht ik aan twee zaken waar ik nog geen seconde over had gepiekerd. Wat ben ik blij dat ik naturel nagels heb. En hoezo is er nu alweer een file? En dat terwijl ik naast het halen van mijn ochtendstappen net bezig was met het verwerken van ons meest recente luxeprobleem. Er is namelijk een kans dat we binnenkort aan bekenden moeten vragen hoe hun Corendon-vakantie in het Coronapark is geweest. Als deze niet vitale discussie niet al zoveel zendtijd had opgeslokt zou ik denken dat het een leuke woordgrap was.

Ik bedoel, wie schrijft zich nu in voor een vakantie van vrijwillig opsluiten? Ook al is er een all you can eat-buffet en zijn er 26 zwembaden. Je kan er niet uit! Je zit er net zo vast als de mensen in die andere parken in Zuid-Europa. Zij die het moeten stellen zonder karaokebar en stappenteller, maar met mogelijkheid om te slapen onder de sterrenhemel. Die zie je toch niet want je mag de deur niet uit. En wat waren wij het nu juist zó ontzettend beu dat we op dag twee na een eerste versoepeling alweer in een file gaan staan? Precies.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.