Lezers tijdens de coronacrisis: ’Dan huilt mijn hart. En mijn hart niet alleen’

Lezers tijdens de coronacrisis: ’Dan huilt mijn hart. En mijn hart niet alleen’
© Foto: Pieti Donkers, Hilversum

In de afgelopen weken hebben wij lezers aan het woord gelaten die - in woord en/of beeld - vertelden hoe het met hen ging. Dit is de vierde en laatste aflevering.

Het is goed om te lezen dat de meeste mensen zich gaandeweg goed hebben aangepast aan de omstandigheden. Thuis werken als dat kan, afstand houden, zoveel mogelijk in huis en - voor zover voorradig - in de tuin bivakkeren, maar wel actief blijven. Toch valt met name het gebrek aan (fysiek) contact met familie, vrienden en buren zwaar, zo blijkt.

Op deze pagina staat het relaas van een Hilversummer, die (dubbel) tot de risicogroep kan worden gerekend. Extra voorzichtigheid is dus geboden. Zijn eenzaamheid is voelbaar. ,,Een van de kleindochters kwam op bezoek, maar mocht niet dichterbij komen dan die anderhalve meter”, schrijft hij. ,,Dan huilt mijn hart. En mijn hart niet alleen.” Gelukkig zijn er voor hem - net als voor veel andere lezers - lichtpuntjes. Een telefoontje van de huisarts, een gesprekje in de voortuin, het zonnetje dat is gaan schijnen.

Uit de reacties op onze oproep blijkt misschien wel, dat we met z’n allen flexibeler en veerkrachtiger zijn dan we dachten. We passen ons aan en slaan ons er doorheen, zo goed en kwaad als het gaat.

Dit is, zoals gezegd, de laatste aflevering van ’Hoe gaat het het u’, maar het spreekt vanzelf dat wij als redactie van De Gooi- en Eemlander aandacht blijven besteden aan hoe het met onze lezers gaat.

Vechten om de puzzels

Wat leuk dat U elke dag nieuwe puzzels plaatst in De Gooi-en Eemlander. Ik kan U verzekeren dat het elke dag oorlog is bij familie Van den Brink: wie het eerst de krant heeft mag de puzzels doen. Vandaag was ik de gelukkige zodat ik weer even bezig was. Ik begrijp heel goed dat er moeilijke tijden voor de krant aankomen, maar extra puzzels is toch heel leuk, waarvoor onze dank Tevens duimen wij voor U voor andere tijden en dat wij spoedig verlost mogen zijn van deze k.. toestanden. P.s veel respect voor de bezorger die elke dag de krant brengt

Cor van den Brink, Hilversum

Lezers tijdens de coronacrisis: ’Dan huilt mijn hart. En mijn hart niet alleen’

Kleurplaat voor jong en oud

Het is een verwarrende tijd, maar met mij gaat het (nog) goed. Iedere dag maak ik een lange wandeling door de ontluikende natuur, die zich niets aantrekt van corona. Wat is er toch anders aan de lucht, dacht ik, waarom vind ik het zo bijzonder nu? En toen besefte ik ineens dat er geen vliegtuigstreep te bekennen was! De vogels fluiten en de bloesems dwarrelen als sneeuwvlokjes naar beneden. Als ik andere wandelaars tegenkom groeten we elkaar beleefd en lopen met een boog om elkaar heen. Dat vriendelijke groeten is heel fijn, dat verzacht de pijn van het elkaar moeten ontlopen. En ik heb het geluk dat ik gewoon kan doorwerken in mijn atelier. Om ook anderen wat vrolijkheid te brengen heb ik een mega-kleurplaat gemaakt voor jong en oud. De kleurplaat is in delen te downloaden van de homepage van mijn website. Veel plezier!

Gitte Spee, Laren

Lezers tijdens de coronacrisis: ’Dan huilt mijn hart. En mijn hart niet alleen’

Contact in tijden van het coronavirus

Foto: R.F. Zwart

Ik wil nog even verder

Het gaat wel aardig goed naar omstandigheden. Ik heb al sinds januari een loopneus en dat schijnt een goed teken te zijn. Iedere dag meerdere keren temperatuur opnemen, bloeddruk in de gaten houden en op tijd medicijnen innemen. Dat zou genoeg moeten zijn. O ja, veel handen wassen. Verder ga ik een beetje fietsen, zeer sporadisch bij vrienden op visite. Afstand houden is het devies maar soms is dat hartverscheurend. Een van de kleindochters kwam op bezoek, maar mocht niet dichterbij komen dan die anderhalve meter. Vooral ook omdat haar zusje in een druk bedrijf werkt met veel klanten met alle risico’s van dien. Dan huilt mijn hart. En mijn hart niet alleen. Tot mijn verrassing belde mijn huisarts J. Heckman, om te vragen hoe het met me ging. Gaf me goede raad en stak een hart onder de riem. Gelukkig lijkt het wat beter weer te worden zodat ik een beetje in de voortuin kan zitten en zo nog enig contact heb met de buitenwereld. Als man alleen was ik de laatste jaren al alleen maar niet eenzaam. Dat wordt langzaam aan wel anders… Maar ik moet dat doen. Risicogroep. COPD en diabetes. Ik wil nog even verder. Maar ten koste van wat?

Roel Luijer, Hilversum

Lezers tijdens de coronacrisis: ’Dan huilt mijn hart. En mijn hart niet alleen’

Iets betekenen voor de ander

Als ambulant thuisbegeleidster probeer ik ‘zo gewoon’ mogelijk mijn werk te doen. Ik werk voor kwetsbare ouderen, dementerenden en mensen met NAH (niet aangeboren hersenletsel). Soms zet ik boodschappen voor de deur omdat de cliënt de deur niet uit kan en geen bezoek kan ontvangen. Cliënten met dementie vergeten om afstand te houden en handen te wassen. Soms ga ik met een (jongere) cliënt samen naar de winkel, cliënt op de fiets, ik met de auto om voorraad boodschappen te bezorgen. Ze begrijpen niet dat ik hen niet in mijn auto mee mag nemen. Soms ben ik de enige die bij hen komt in een week en is de behoefte aan een praatje groot. Door mijn werk heb ik structuur, een dagritme en kan ik in deze crisis (nog meer) iets betekenen voor de ander. Alle kleine beetjes helpen.

Marianne Woud, Huizen

Lezers tijdens de coronacrisis: ’Dan huilt mijn hart. En mijn hart niet alleen’

Invalster in het basisonderwijs

Op uw vraag hoe is het met u, tot op heden goed. Ik ben Pieti Donkers, 71 jaar, mijn echtgenoot is 72. In ben nog steeds werkzaam als invalster in het basisonderwijs. Sinds november val ik anderhalve dag in in een kleuterklas in Huizen, met veel plezier. En nu zonder kinderen nog steeds! Filmpjes maken voor de kinderen met collega's (we houden afstand), opvang van kinderen van ouders met een vitaal beroep en achterstallige zaken regelen. Verder blijven we thuis, behalve een keer per week de boodschappen, en vermaken ons prima. Gelukkig kan ik nog twee keer per werk mijn joggingrondjes maken, fietsen, lezen, filmpjes kijken, puzzelen. Klinkt gek, maar de dagen vliegen voorbij! Maar de situatie is natuurlijk bizar en ik hoop dat het snel onder controle komt en we allemaal weer gezond verder kunnen!

Pieti Donkers, Hilversum

Lezers tijdens de coronacrisis: ’Dan huilt mijn hart. En mijn hart niet alleen’

Een gebakje voor oma

Ook ik ben een ’kwetsbare oudere’ van 75 jaar. Nog net op tijd kon ik met mijn zus en zwager uit Spanje naar huis komen in maart. Al weken zit ik alleen thuis maar vermaak me prima met schilderen, lezen, en als het lekker weer is in de tuin. De wereld staat op zijn kop en dat hoor en lees je dag en nacht. Mijn dochter haalt de boodschappen en stond vorige week ineens voor mijn raam. Deze foto betekent voor mij heel veel... zoveel liefde straalt daar vanaf. Een gebakje voor oma, maakt door mijn kleinzoon Nigell.

Jannie Eggers, Huizen

Lezers tijdens de coronacrisis: ’Dan huilt mijn hart. En mijn hart niet alleen’

Wanneer volgt dat staakt het vuren nu?

Het lijkt wel oorlog. Oorlog? De corona-verwarring heerst over het land. Als je het huis verlaat, kun je op elke hoek getroffen worden door de corona. Het is een sluipschutter die je opeens kan raken en vellen. We zitten thuis en proberen nog wat te werken. Op één ander adres durven we nog te komen omdat we weten dat we daar ook veilig zijn, maar ook daar en onderweg ernaar toe dreigt de sluipschutter toe te slaan.

Mijn partner weet nog ergens voedsel vandaan te sprokkelen, dat schijnt er nog genoeg te zijn. Maar ook op die tochten zijn de sluipschutters. Hopelijk vallen we niet op en kunnen we veilig wegkomen en nog lang gezond eten. Over gezond gesproken, zodra je zwakker wordt ben je een beter doelwit voor de coronaschutters. Je houdt je kuch zoveel mogelijk op, probeert niet te niezen of dan maar in je elleboog zodat het andere niet aansteekt. Je geeft geen hand en probeert afstand te houden.

Er wordt aangebeld. De bezorger! Niet te dichtbij dus op afstand staat de levering. De bezorger heeft handschoenen aan en op afstand zegt hij: ’Alstublieft en een fijne dag’. Daar hopen we dan maar op. De ziekenhuizen zitten vol met getroffen mensen, ook in de hotels en andere opvang worden patiënten verzorgt. Wanneer volgt er dat staakt het vuren nu? De overheid weet het niet. Over drie, vier weken of nog later? De corona geeft nog niet op. Hoeveel slachtoffers moeten er nog vallen en hoor ik daar bij? We hopen dat we het volhouden en het overleven. Hou afstand en hou moed!

Karel Nak, Loosdrecht

Meer over corona in deze regio:

Volg hier het liveblog over corona.

We houden een interactieve kaart bij met coronabesmettingen.

Hier vindt u meer artikelen over corona.

Meer nieuws uit Gooi en Eemland

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.