Premium

Column Rob van Vuure: Droevig

Column Rob van Vuure: Droevig
Rob van Vuure.
© Foto Erna Faust

Hoogleraar Mark van Vugt (Amsterdam, Oxford) citeert uit een onderzoek. ’Mensen hebben vaker nostalgische gevoelens wanneer ze droevig zijn. Terugverlangen naar het verleden is een manier om aan de grauwe werkelijkheid te ontsnappen.

De herinnering aan de warme geborgenheid van je jeugd kan helpen om je minder alleen te voelen. Mocht je geconfronteerd worden met tegenslag in je leven dan kan nostalgie je een buffer verschaffen’.

Vandaar.

Toen ik zes jaar oud was verhuisden we van de ene buurt naar de andere. Zes jaar lang woonde ik aan de Wilgenkade, zes jaar lang ’warme geborgenheid’. Stapperdestap naar de bakker: zak gebroken koekjes voor een dubbeltje. Een stoep vol krijt. De kermis, naar de attractie ’Vechten met de beer’. Het straatorgel waar ik achteraan liep, en verdwaalde.

Veel later wilde ik elke serieuze verkering laten weten waar dit zich allemaal had afgespeeld. Dan reden we naar de Wilgenkade, soms ’s nachts. Kijk, daar werd ik door een hond gebeten. Ik wees naar de buren, hun voordeur was een keer versierd. Daar, in dat hoekhuis woonde Cor die in het eerste van de voetbalclub speelde. Aan deze sloot zat ik dagenlang te vissen, ja schattig, ik had ’n keer een levende eend aan het haakje met brood, hele toestand.

En daar, daar was vroeger een landje, daar was ik Kick Wilstra. Soms liepen we een stukje, over het bruggetje tien minuten naar de lagere school die allang geen school meer was. Aan de overkant de smederij met zijn gesis en roodgloeiend aambeeld, nu twee garageboxen. Ook nu rij ik nog wel eens om, even over de Wilgenkade, drie dagen geleden nog, mijn broer woont in de buurt. Wat een klein slootje.

Maar vanuit thuis ben je zittend het snelst ter plekke.

Deze week in gezelschap van Willem Wilmink, ik lees zijn biografie. De dichter Willem Wilmink (1936-2003), de man van ’Frekie’, werd geboren in Enschede, Javastraat. Hij vertoefde lang ’in het westen’ maar woonde de laatste jaren van zijn leven weer in Enschede, weer in de Javastraat, tegenover zijn oude lagere school. Iets wat ik heel goed begrijp, maar wat ik zelf niet gauw zal doen, af en toe stoppen op de Wilgenkade is genoeg.

Hij dichtte: ’Na zoveel jaren dit vertrouwd geluid/

Het speelkwartier.

De kinderen stromen uit/

Over het plein.

Hun roepen en gelach/

Legt weer een bries van jeugd over de dag’.

Ik lees: ’Het open raam van zijn nieuwe woonhuis zou gaan fungeren als een tijdmachine, als toegang tot zijn verleden’. De biografie heet ’In de man zit nog een jongen’. Drs P. zei een keer over de heimweegedichten van Willem Wilmink: ’Dat snap je toch niet, dat zo’n Twentse boer zoiets kan maken’? Wel hoor. Omdat er nog een jongen in die boer zat. Die geen corona nodig had. Die genoeg had aan zijn werkelijkheid, die soms grauw was.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.