Premium

Column Joyce van der Meijden: Visioenen

Column Joyce van der Meijden: Visioenen
Joyce van der Meijden
© Foto Studio Kastermans

Om de moed er een beetje in te houden zijn we online aan het scrabbelen, Wordfeuden, met onze senioren. En dat leidt enorm af.

Het is zielig als je niet snel genoeg reageert, want ze zijn al zo eenzaam. Aldus dochter die af en toe zelf ook een paar letters uit haar mouw schudt. Dat wil zeggen, als ze het niet te druk heeft met het maken van haar huiswerk, het bakken van een taart of zevenenzeventigduizend keer touwtje springen. Na het baren van drie kinderen is dat voor mij niet meer weggelegd, maar voor meisjes zoals zij is dat touw een uitkomst. En dan heb ik het uiteraard alleen over springen.

Dat scrabbelen moet tussen al mijn bezigheden door, en die zijn tegenwoordig wat uitgebreid. Online school houdt ook in dat je je opeens bezig houdt met het verdelen van een pizza tussen ene Maartje, Henk en Ali. Als een hap van Maartje drie vierkante centimeter is en de pizzapunt van Ali twee keer zo groot als die van Henk, hoeveel pizzadeeg moeten hun ouders dan hebben gehamsterd?

Vanaf het eerste moment dat school, sportclubs en andersoortige kinderclubjes werden gesloten had ik een visioen. Een angstig visioen. Maar niet zo angstaanjagend als de documentaire Levenslucht. De nachtmerrie is in beeld gebracht en laat zien waarom iedereen anderhalve meter afstand moet houden.

Ik had ook een ander visioen, meer persoonlijk. De ideale foto van ons gezin, met z’n allen aan tafel ijverig gebogen over een stuk triplex met daarop een duizendstukjespuzzel. Een plaatje met veel groen en meer tinten blauw dan de Atlantische oceaan, maar geen hond die daarover piept. Iedereen geeft lieftallig zijkantjes door en niemand slaat de puzzelplaat in duizend stukjes op het hoofd van een familielid.

Daarna gaan we natuurlijk nog even verder met Monopoly, we lezen een boek of spelen een gezellig partijtje schaak. Natuurlijk maken we met z’n allen gebruik van een ultra productief werk- en speelschema met kleurtjes en stickers. In het ideale plaatje ben ik zeker niet gestrest, lees labiel, door een stapel werk en het online getetter van man en kinderen. We zijn ook niet met z’n allen verslaafd aan een poepserie op Netflix. De echte reden dat wij niet met puzzelstukjes gooien is namelijk dat deze nog veilig in het plastic zitten. Er vliegen incidenteel wel wat gummen, geodriehoeken en stoelen door de kamer, maar dan alleen als ik de verhaaltjessommen van groep zes echt niet begrijp.

Gelukkig word ik tussendoor afgeleid door een eenzame senior die een woordje van mij verlangt. De nerd in mij waardeert dat enorm. Alleen jammer dat de app niet geheel bij de tijd is. Wapenhamsteraar (in de VS), laptopschaarste (thuisonderwijs in Nederland) en scrabbleverslaving worden nog niet goedgekeurd.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.