Zorgen, vindingrijkheid, tranen, opstandige berusting, respect en dankbaarheid: lezers van De Gooi- en Eemlander vertellen hoe het met ze gaat

Zorgen, vindingrijkheid, tranen, opstandige berusting, respect en dankbaarheid: lezers van De Gooi- en Eemlander vertellen hoe het met ze gaat
© José Ockhuizen
Hilversum

’Hoe gaat het met u? Laat het ons weten!' De oproep aan de lezers van deze krant levert nog steeds veel reacties op. Hieronder opnieuw een selectie uit de inzendingen.

Mijn zorghart huilt

Ik ben nog in positie dat ik werken mag. Dus met mij en gezin gaat het goed, beiden nog werkzaam in de bouw en de zorg. Maar ik neem het verdriet van werk wel mee. Ik ben werkzaam in ouderenzorg. Dus op de dag druk met zorgen, gerust stellen, Facetimen met familie, en spelletjes spelen. En dan proberen een lichtpunt te zijn voor hen die het zo hard nodig hebben. Want mijn zorghart huilt. Maar dinsdag een geweldig optreden gehad van Johan Kettenburg, dat geeft weer ff licht in de duisternis.

José Ockhuizen

Op respectvolle wijze afscheid vorm geven

Ook bij ons staat de wereld sinds twee weken compleet op z’n kop. Nadat het bericht binnenkwam dat Israël als eerste zijn grenzen sloot, begon bij mij de onrust toe te nemen, en vanaf dat moment volgden de maatregelen zich snel op en staan we waar we nu zijn, een uitgestorven wereld levert een surrealistisch beeld op.

Ook in mijn werk als uitvaartverzorger volgen de maatregelen zich snel op, maar gelukkig blijven we in staat om voor de getroffen families op respectvolle wijze het afscheid vorm te geven. Weliswaar met maximaal dertig mensen, maar toch intens en intiem. Ongelofelijk hoe positief families omgaan met deze veranderingen, veelal telefonisch regelen en slechts korte contact momenten en er toch in slagen om een band op te bouwen.

Ook persoonlijk merk je de maatregelen, even geen contact met kinderen en kleinkinderen maar door de digitale mogelijkheden worden we de hele dag op de hoogte gehouden van de vorderingen. Je hart breekt bij de live momenten, het mannetje dat je gezicht herkent op het beeldscherm en hoe hij mee wiegt op de Maleise slaapliedjes.

Maar ook het gezicht van mijn surrogaatouders, even zwaaien door het raam en de blijdschap omdat we een brief van de pastoor langs brengen. Op de terugreis op afstand een wandelende vriendin gesproken die voor het eerst in haar leven geniet van alleen wandelen op de Zuiderheide. Even verderop op afstand goede vrienden dag zeggen en in het kort onze weerzin uit te spreken over al die mensen die zich niet houden aan de nieuwe afspraken.

De zorgen bij een ieder nemen is aanwezig en de komende dagen zullen uitsluitsel moeten geven of de strengere maatregelen zijn vruchten zal afwerpen. Mijn vrouw, die haar uiterste best doet om niet ziek te worden, zodat zij haar werk in de thuiszorg kan blijven doen en de zorgen om de collega’s die even moeten afhaken, maar dan ook weer prachtig hoe haar zorgteam de gaten opvult. Laatste opvallend punt is de inventiviteit van de mensen, daar gaan straks mooie dingen uit voorkomen.

Ik wens iedereen veel sterkte en geduld toe.

Chris Bogaers

Ik zit op de logeerkamer

Ik ben 73 jaar en kankerpatiënt. Als ik door iemand besmet zou worden is de kans dat ik in mijn situatie het zou overleven heel klein. Dus zit ik binnen in huis op de logeerkamer en mag niemand ontvangen. Gelukkig is er telefoon, tablet en tv. Ik mag alleen met de arts in het VUMC contact hebben via de telefoon. Dat wilde ik even zeggen. Ik hou hoop dat ik nog kan genieten van het leven. Iedere dag is er een. Hopelijk is het in augustus alles weer normaal.

Ben van Berk

Zorgen, vindingrijkheid, tranen, opstandige berusting, respect en dankbaarheid: lezers van De Gooi- en Eemlander vertellen hoe het met ze gaat

Heel vindingrijk

Mijn moeder van 82 jaar zit in de risicogroep, maar heeft ook boodschappen nodig. Heel vindingrijk heeft ze iets bedacht. Werkt dubbel: zij heeft haar natje en droogje en heeft schik van de methode! We zijn trots op je Mam!

Ed Brouwer

Met tranen in mijn ogen

Ik keek dinsdagmiddag met tranen in mijn ogen naar mijn vrouw die achter glas vanuit Gooierserf in de tuin stond te kijken. Er was een optreden van een zanger. Dit was heel wat anders dan ons dagelijkse ritje met rolstoel naar het centrum. Ik zag haar, maar we mogen elkaar niet ontmoeten. Ik weet waarom, maar zij snapt het niet meer door haar dementie. Wat een prachtig initiatief van die muzikanten. Tot slot werd er ’We never walk alone’ gezongen. Prachtig.

Joop Vlaanderen (bijna 80), Hilversum

Zorgen, vindingrijkheid, tranen, opstandige berusting, respect en dankbaarheid: lezers van De Gooi- en Eemlander vertellen hoe het met ze gaat

Met de hobby-auto naar het strand

Mijn dochter kan niet meer naar de Hogeschool Leiden en zit thuis te leren. Overdag zit zij braaf achter haar laptop. ’s avonds slaat de verveling bij ons toe. Daarom gaan we met onze hobby-auto naar Zandvoort/Bloemendaal om foto's te maken van de auto en de hond. Vanavond weer van een prachtige zonsondergang genoten en op weg naar huis uit pure meligheid geprobeerd op de webcam van Center Parcs te komen. Dikke pret. Het lukte ook nog. Mijn man werkt nu thuis en ik werk veel aan de moestuin en heb al wat rotklusjes gedaan zoals ramen lappen, keukenkastjes poetsen, koelkast schoonmaken. Dus feitelijk verandert er voor mij niet veel aangezien ik op mijn werk woon oftewel huisvrouw ben.

Astrid Paalvast

Er is opstandige berusting

In het begin zakte ook mijn 80+ wereldje in elkaar. Spontaan alle clubjes, lessen en sociale contacten weg! Gaandeweg is er een opstandige berusting, ik fiets veel, dus kom daardoor ook veel buiten, en kan mij zeer goed vermaken. De vlag gaat uit als alles weer normaal is. Het zou slechter met mij gaan als ik op een kamer woonde waar niemand mocht komen, dat weet ik zeker.

Meta de Vries (83), Huizen

Respect naar elkaar heel prettig

Het leven gaat voor mij door. Ik ben alleen. Mijn kids komen dinsdag weer. Ik kan gelukkig doorwerken. Maar het is wel eenzaam in deze tijden. Gelukkig hebben we Whatsapp en Youtube. Maar als je samen bent met iemand lijkt me deze periode toch wel veel makkelijker. Momenten van angst. Ik vind het respect naar elkaar wel heel prettig nu.

Jurgen van der Wardt

Zorgen, vindingrijkheid, tranen, opstandige berusting, respect en dankbaarheid: lezers van De Gooi- en Eemlander vertellen hoe het met ze gaat

Dank voor tomatensoep langs de deur

Afgelopen dinsdag had ik tomatensoep gekookt voor buren/ouderen (acht personen). Ik ben dit langs de deur gaan brengen (gepaste afstand) en kreeg mooie reacties. Het liefst wilden ze mij een knuffel geven, maar dat mag nu niet vanwege de corona. De volgende dag vond ik een bedankbriefje met een gedichtje erbij over ’Vergeet mij niet’. En ik bedacht me wat is er weinig voor nodig om elkaar te helpen. Degene die ontvangt is blij en degene die geeft nog blijer.

Lia Leurs

Onze engelen van onze straat

Mijn man (83) heeft twee weken geleden zijn schaambeen op drie plaatsen gebroken en ligt nu beneden in de kamer in een ziekenhuisbed. Hij moet eigenlijk fysiotherapie hebben, maar vanwege de corona worden we telefonisch geïnformeerd en moeten we zien dat we samen hem weer aan het lopen krijgen. Valt niet mee. Maar dankzij onze overburen en de buren aan beide zijden die al onze boodschappen doen, kunnen we het overleven. Zij zijn onze engelen van onze straat. Allemaal jonge mensen. Dus de conclusie is dat oude mensen niet zo vaak negatief over jonge mensen moeten denken, want er zijn er heel veel die geweldig zijn. Als we naar buiten kijken zien we de zon en houden we ons vast aan het idee dat ook dit wel weer eens voorbij zal gaan.

A. Fechner

Zorgen, vindingrijkheid, tranen, opstandige berusting, respect en dankbaarheid: lezers van De Gooi- en Eemlander vertellen hoe het met ze gaat

Gebak afgeven bij de voordeur

Omdat het goed weer is kunnen we in de tuin bivakkeren. We kunnen tuinieren, maar ook buiten zitten. We doen zoveel mogelijk het huishouden, boodschappen en koken zelf. Er zijn nu een aantal verjaardagen waar we naar niet heen gaan. Vandaag ook. Mijn schoondochter komt het gebak bij de voordeur afgeven en zij krijgt haar cadeau. Zoals het nu gaat kunnen wij het volhouden. Wij wensen alle mensen veel wijsheid en sterkte in deze tijd.

Henk en Ina Wildschut (beiden 84)

De redactie van De Gooi- en Eemlander blijft benieuwd naar uw ervaringen in deze moeilijke tijden. Stuur uw persoonlijke verhaal naar ons. Ook foto's zijn van harte welkom. Vergeet niet uw naam, leeftijd en woonplaats erbij zetten. En als onderwerp: corona. Ons mailadres is: redactie@gooieneemlander.nl

Meer over corona in deze regio:

Volg hier het liveblog over corona.

We houden een interactieve kaart bij met coronabesmettingen.

Hier vindt u meer artikelen over corona.

Meer nieuws uit Gooi en Eemland

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.