Premium

Lobke Berkhout gaat voor goud

Lobke Berkhout gaat voor goud
© Foto Marcel Rob

Het is mooi geweest, dacht ze na twee olympische medailles.

Lobke Berkhout was net moeder en leek een ander leven te krijgen. Toch laaide de olympische vlam van binnen weer op, vertelt de zeilster in deze aflevering van Levenslijn. Ze traint voor de Olympische Spelen in Japan, maar hoopt op uitstel daarvan. „We gaan voor goud.”

Ze woont bij de Hoornse haven. Onmiskenbaar het huis van een sportvrouw: een wand vol prijzen en een massa medailles naast de tv. En dan te bedenken dat Lobke Berkhout met zeilen was gestopt. Met een man en een dochter wachtte een nieuwe fase.

Maar inmiddels waait er een andere wind door het leven van de zeilster. Haar relatie is voorbij, ze wordt bijna veertig en verlangt weer naar de golven. Want het goud lonkt als nooit tevoren, vertelt ze in deze aflevering van ’Levenslijn’ ,,Ik heb alles uit mijn zeilcarrière gehaald, behalve die gouden plak.”

1980 Slagerij

Geboren in Amsterdam, waar haar ouders een slagerij hadden. Ze heeft een broer die anderhalf jaar ouder is. Hij groeit later uit tot een judoka met een indrukwekkende loopbaan. „Bij ons thuis draaide alles om sport. Ik heb gezwommen, ik heb geturnd, ik heb geschaatst en ik zeilde veel. We keken op tv vooral naar sportprogramma’s en waren ieder weekend bij wedstrijden.”

„Qua uiterlijk lijk ik op mijn moeder. Het sportieve en competitieve heb ik ook van haar. Ze was altijd fanatiek aan het hardlopen. Maar ik lijk ook op mijn vader. Hij zit graag in een hoekje om naar mensen te kijken. Ik vind het ook heerlijk om op mezelf te zijn.”

1992 Exacte vakken

Tot haar tiende woont het gezin in Zuidoostbeemster, daarna een paar jaar in Purmerend. Als ze twaalf is, verhuizen ze naar Hoorn. Daar is de beste judocoach voor haar broer, daar kan ze zeilen en daar gaat ze naar het vwo. „Ik was goed in exacte vakken. Niet te veel stampen, maar door je gezonde verstand te gebruiken toch goede cijfers halen.”

„Als scholier was ik altijd heel gestructureerd bezig. Na de les even thee drinken, mijn huiswerk doen en veel trainen.” Geen feestjes? „Nee, ik ben niet gemaakt voor het kroegleven. Laat mij maar lekker buiten. Dat geeft me energie. ’’

1998 Eindexamen

Ze doet eindexamen en begint aan een studie communicatiewetenschappen aan de Universiteit van Amsterdam. Maar in het eerste jaar haakt ze al af. „Het was me te theoretisch.” Ze stapt over naar de Academie voor Lichamelijke Opvoeding. „Dat was een speeltuin voor me. Leuke mensen, leuke vakken, lekker bezig zijn. En ze gaven me daar alle kans om naast de lessen veel te zeilen.”

2005 Wereldkampioen

Met haar zeilmaatje Marcelien de Koning wordt ze wereldkampioen in de 470-klasse. „We hadden enorme bewijsdrang, omdat we ons in 2004 niet voor de spelen hadden geplaatst. Toen we ook nog uit de kernploeg werden gegooid, deden we er alles aan om de zeilwereld een poepie te laten ruiken.” Ook in de daaropvolgende jaren zeilen ze zich naar het wereldkampioenschap.

Wat maakt je geschikt voor het zeilen? „Van jongs af aan heb ik een neusje voor de wind, zoals ze dat noemen. Ik heb aanleg voor sport en voor het spelletje. Daarbij pak ik het rationeel en professioneel aan. Maar het gevoel dat erbij komt, geeft de doorslag. Ik heb gevoel voor de wind en gevoel voor de boot.”

Daar komt nog een golf ambitie bij: „Als ik op het water ben, ben ik superfanatiek, dan komt er een leeuw in mij los. Ik hoef echt geen vrienden te zijn met mijn concurrenten, want als ik op het water ben, ga ik voor de winst. Maar dat wil niet zeggen dat ik op de kant iedereen links laat liggen, hoor.”

Lobke Berkhout gaat voor goud
© Foto Marcel Rob

2008 (1) Zilver

Ze winnen zilver bij de Olympische Spelen in Peking. Dat is ook de afsluiting van hun samenwerking. „Marcelien en ik hadden acht jaar samen in de boot gezeten en een mooie tijd gehad. Maar er zat geen groei meer in.” Al gauw vormt ze een nieuw koppel met Lisa Westerhof. Twee jaar achtereen worden ze wereldkampioen.

2008 (2) Samenwonen

Ze gaat samenwonen met haar vriend Dennis. „Ik had heel lang geen vaste vriend gehad en dacht: dit is hem. We zijn allebei heel ondernemend en hij heeft ook een passie voor sport. Ook kent hij de spanning van onder druk presteren. Daarom lukte het om elkaar te stimuleren.”

Dennis wordt haar manager en gaat ook de zakelijke belangen regelen van andere topsporters.

2010 Motivatie

Door alle hectiek komt van de ALO weinig meer terecht. „Uiteindelijk heb ik er zeven jaar rondgelopen, maar het niet afgemaakt. Toen ik besefte dat ik toch niet in het onderwijs wilde werken, was de motivatie eraf. Want wat heb je eraan om af te studeren in een richting die je toch niet op wil? Toch zie ik de ALO-jaren niet als verspilde tijd, want ik heb er wel wat opgestoken. Maar achteraf is het misschien jammer dat ik het niet heb afgerond, want een papiertje op zak was wel leuk geweest. En als ik Louis van Gaal hoor praten over zijn ALO-ervaring denk ik toch: daar zat ik dichtbij.”

2012 Brons

Samen met Lisa Westerhof haalt ze brons bij de Olympische Spelen in Londen. „Daar had meer in gezeten, want we gingen voor goud. We hadden te weinig balans. Communicatie is mijn valkuil. Ik vaar veel op mijn gevoel en doe wat ik zelf belangrijk vind. Maar als ik een plan heb, moet ik mijn stuurmaatje daar wel in meenemen. Dat had beter gekund.”

Als de bronzen medaille binnen is, stopt ze met de topsport. „Ik kwam op een leeftijd dat je privéleven belangrijker wordt. Ik wilde vaker thuis zijn. Vriendinnen kregen kinderen. Dan ga je toch nadenken over hoe je zelf verder wil.” Een jaar later wordt ze moeder van haar dochter Belle.

2014 Expeditie Robinson

Voor het tv-programma ’Expeditie Robinson’ bivakkeert ze vijf weken op een eiland op de Filipijnen. „Ik was altijd al fan van het programma. De strijd en het leven in de natuur past bij me. Maar door die spelelementen werd het een strijd op leven en dood, dus ik ben mezelf daar wel flink tegengekomen. Ik viel er zeven kilo af. Gelukkig had ik steun aan mijn dagboekje. Daarin noteerde ik mijn doelen. Zo van: ’Ik ben een sportvrouw, ik ben getraind om te winnen, dus niemand krijgt mij hier zo maar weg’. Maar bij de laatste stemronde gooiden ze me eruit.”

2018 Doelen

Ze krijgt telefoon van zeilcollega Afrodite Zegers. De stuurvrouw zit zonder bemanning en mikt op de Olympische Spelen in Japan. „Eerst zei ik nee. Ik vond ruim twee jaar trainen te veel, met het oog op mijn dochter. Maar toen ze een jaar later weer belde en vroeg of ik écht niet wilde, lag dat anders. Anderhalf jaar was te overzien.”

Dus zei ze ja. „We zijn de underdog, want andere teams zijn al vier tot acht jaar aan het voorbereiden, maar we hebben allebei veel ervaring en we voelen elkaar goed aan. Met steun van sponsors en de bond komen we een heel eind om onze ambities ook financieel rond te krijgen. Toch moet ik ook mijn eigen spaarpot aanspreken om bijvoorbeeld onze coach te betalen.” Ze maakt er geen geheim van: het gaat haar om de gouden medaille. „Ik heb al zilver en brons, ik wil alle drie de kleuren hebben. ’’ Is dat haalbaar? ,,Ik stel geen doelen als ze niet realistisch zijn.”

Lobke Berkhout gaat voor goud
© Foto Marcel Rob

2019 Uit elkaar

Dennis en Lobke gaan uit elkaar. „Hij steunde mijn plannen om nog één keer aan de Olympische Spelen mee te doen, maar we groeiden uit elkaar. Langzamerhand ga je dan steeds meer je eigen dingen doen. Door de nieuwe zeilambities volgde ik ook weer meer mijn eigen koers.”

„Misschien kwam het ook wel door mijn nieuwe olympische ambities, dat we uit elkaar groeiden. Topsport is toch een excuus om voor jezelf te gaan. En het is nog geaccepteerd, ook. Je kunt op feestjes gewoon zeggen dat je vroeg weggaat, omdat je de volgende dag weer moet weer sporten.”

2020 Grote stappen

Bij trainingen in het buitenland zeilen Lobke en Afrodite zich warm voor Japan. „We maken grote stappen. We hebben de snelheid, we hebben het goede materiaal en we zitten vlakbij de top.’’ Maar inmiddels gooit de corona-crisis roet in hun schema. ,,Dit is verre van een optimale voorbereiding voor ons. We hebben er maar één wedstrijdseizoen op zitten en dit jaar loopt compleet in de soep, zo. Dus voor mij zou uitstel veel beter uitkomen, anders is het vertrouwen op een medaille een stuk verder weg. Aan de andere kant is het voor Belle heel vervelend dat ze haar mama nog een jaar langer zo vaak moet missen. Dus voorlopig proberen we ons nog steeds zo goed mogelijk voor te bereiden.”

Dan schuift dochter Belle aan. Haar mini iPad in haar hand. Op het schermpje toverde ze laatst een gouden medaille tevoorschijn. „Ze zei: ’mama, als je die wint, mag ik hem dan om?’ Een betere coach kun je toch niet hebben?”

2030 Strijd

Wat doe je over een jaar of tien? „Vast iets in de zijlijn van sport en ondernemen. Ik hou van organiseren en regelen en ken de strijd voor goud als geen ander.”

Meer nieuws uit Lifestyle

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.