Premium

Column Rob van Vuure: Niet meegemaakt

Column Rob van Vuure: Niet meegemaakt

Schoonmoeder (92) overleed op 29 februari van dit jaar, in een verpleeghuis, vóór het virus. Juist zij die haar hele leven bezig was met bijzondere dagen en data, ging dood op schrikkeldag. Ze kon iedereen het verschijnsel ’schrikkeldag’ uitleggen, deed dat ook elke vier jaar, ja vandaag is Sonja Barend jarig.

Ze wist ook alles van zomertijd en wintertijd, bijvoorbeeld in welk jaar het klokverzetten geïntroduceerd werd, iets met Eerste Wereldoorlog. Ik passeerde ooit per schip de datumgrens (Grote Oceaan, regio Hawaï), gelukkig kon ik later aan haar vragen hoe dat nou precies zat: vandaag dinsdag 24 augustus morgen wéér dinsdag 24 augustus.

Leg dat maar eens uit, en dat deed ze. Ook wist oma op welke dag de zomer officieel zou beginnen: nee, nee, niet altijd op 21 juni, het verschilt per jaar en wel hierom.

En dan overlijden op schrikkeldag. De eerste bijzondere dag die ze niet meer bewust meemaakte. Altijd denk ik bij het doodgaan van iemand, zeker bij een dierbare: wat is vanaf nu het eerste dat hij/zij niet meer meemaakt? Je overlijdt en nauwelijks een week later wordt je eerste kleinkind geboren. Eindelijk weer een Elfstedentocht, helaas, twee weken daarvoor was de crematie van Sietse, in de aula twee schaatsen op de kist.

Ik ging jarenlang met een groep vrienden naar elke wedstrijd van Ajax, soms ook in Europa. Aartsregelaar Harm organiseerde alles, geen omkijken naar. Ook het glorieuze jaar 1995 maakten we mee. Op 24 mei 1995 won Ajax, in Wenen, de Champions League. Maar op 11 mei 1995 was Harm ’toch nog onverwacht’ doodgegaan.

Onze groep was bij de finale in Wenen (kaartjes waren als vanouds geregeld) maar van echte blijdschap was geen sprake. Ajax won maar overwon niet het verlies van Harm.

Verleden jaar won Duncan Laurence het Eurovisie Songfestival, na zoveel jaar. Een straat verder overleed iemand ’die dat nog net had mogen meemaken’. Een maand nadat mijn moeder, altijd onderwijzeres geweest, op hoge leeftijd in 2012 overleed, verongelukte een oud-leerling van haar. Een leerling over wie ze nog vaak, tot in het tehuis aan toe, met bekommernis sprak. ’Dat bleef moeder bespaard’.

Mijn vader was een regionaal politicus, zijn leven stond in dienst van de PvdA. Hij overleed in 1994. Bij elke dramatische verkiezingsnederlaag van de laatste jaren dacht ik aan het eind van de uitslagenavond: ’Goddank’.

En nu schoonmoeder. Al een hoop gemist, deze weken. De laatste vier maanden van haar leven woonde ze in een verpleeghuis, regelmatig waren we op bezoek. Dus gemist, gelukkig: ’Verpleeghuizen op slot voor bezoek’. Ook niet meegemaakt: schrikkeldag-2020, opeens een verdrietige dag.

En al helemaal niet meegemaakt: ’Conform de richtlijnen van het RIVM nemen wij in kleine kring afscheid’. En: ’Door aangescherpte maatregelen kan de condoleance niet doorgaan’.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.