In 60 seconden: Motto

In 60 seconden: Motto

Je moet nooit de vervelende klier in jezelf vergeten. Dat is mijn nieuwe motto. Mijn allereerste motto ook, want ik houd niet van motto’s. Goede kans dat ik dit motto over de klier in jezelf morgen ook weer terzijde schuif, maar vandaag geldt het.

Als middelbare scholier (ik zat niet op middelbare leeftijd op school, maar ging naar de middelbare school) reed ik treiterend slingerend op een smalle straat voor een auto uit, de man achter het stuur tartend om vol gas te geven. Toeteren hielp niet, zeker niet als we het met een paar jongens tegelijk deden.

Ik kraste mijn initialen en ’Ajax’ in de kerkbanken. Ik stal geen appels, want ik hield niet van appels. Ik kreeg ze dagelijks mee naar school, van mijn moeder. Het eerste dat ik deed was die appel uit mijn schooltas halen en met een wijde boog over de schuur in de bosjes gooien. Zo zag mijn moeder vanuit de keuken in de vroege ochtend dagelijks appels door de lucht vliegen. Op het strand voetbalden we over de zonnebadende mensen heen en onze radio’s stond op z’n hardst. Zo’n jongen dus, als ik hem nu zou tegenkomen zou ik hem inweeknietwatten.

Nou wil het geval dat ik die jongen bijna dagelijks zie. Hij doet zich tegenwoordig ook voor in de gedaante van een meisje. En de jongens en meisjes zijn soms ook een stuk jonger dan ik destijds. In het zwembad gooien ze hun drinkkartonnetje, snoeppapiertjes en hangertjes op de grond. De ’zwemjuffen’ moeten het maar opruimen.

Bij de hangplek voor de Jumbo in Laren liggen chipszakken, blikjes, half aangebroken pakken koek op het tafeltje en op de straat. Ik erger me dood en maan de jeugd tot opruimen. ’Alleen dít blikje was van mij’, zegt zo’n joch dan. Ik neig ernaar hem de nek om te draaien , maar dan besef ik: ik kijk naar mezelf op vijftienjarige leeftijd. De vervelende klier is van alle tijden.

ghi_in_60_seconden_bj.pdf

Meer nieuws uit Gooi en Eemland

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.