Premium

Column Hannah van Wieringen: Hoe erg

Column Hannah van Wieringen: Hoe erg
Hannah van Wieringen.
© Foto Marcel Rob

Ze zitten naast me aan de grote tafel van de koffiebar. Voor mijn neus ligt een opengeslagen boek.

Oscar Wilde zou een keer gezegd hebben: ’Als ik me verveel sla ik een roman open, ga voor de haard zitten en staar in het vuur.’ Mijn haardvuur bestaat in deze uit het voorbij razende verkeer voor de koffiebar. Het waait, er liggen afgebroken takken op de stoep. Wie fietst ploetert, wie wandelt houdt zijn pet vast.

’Nee, haal eerst maar koffie, ik heb al.’ Hoor ik de kleine gebiedend zeggen. ’Ah. Was je er al?’ Zegt de blonde. Er zijn altijd van die beginvragen. ’Ja, Wim heeft me afgezet.’ Zegt de kleine. En de kleine was er dus al, de blonde kwam iets later binnen.

De kleine is een vrouw van een jaar of zeventig. Grijze kroezige krullen, bril met zwart montuur, zilveren oorbellen. Als je een dier voor haar zou willen kiezen kom je bij eekhoorn uit of woelmuis. De blonde is groter, jonger, ik denk vijfenvijftig, ze heeft een open gezicht. Ze gaat zitten met haar koffie en is afwachtend. Ik kan haar minder goed zien, want ze zit naast me.

’Om maar bij het begin te beginnen,’ begint de kleine. ’Nee,’ zegt de blonde, ’we zouden het bij de hoofdzaak houden.’ ’Okee, ja, nou,’ ze is even van haar apropos, ’het gaat er gewoon om, dat ik je hoor.’ De kleine klinkt alsof ze tegen Wim praat, die haar al zeker twintig jaar niet heeft tegengesproken. De blonde vrouw zegt niets, wacht af.

De kleine gaat onverdroten verder. ’Ik hoor je lopen en dat is niet erg hoor, we moeten allemaal lopen, maar om vijf uur ’s nachts? En je laat ook van alles uit je handen vallen. En dan de kerstboom, ik zit nu nóg met de naalden en ik héb zelf geen kerstboom om die reden. En het ramen lappen. Ikzelf doe dat met een spons. Maar als jij het doet, zit er gewoon water op mijn Ipad, ikzelf—’

De blonde luistert en corrigeert hier en daar. Ondertussen houd ik innig van mijn eigen buren. Want de loopgravenoorlog die zich hier ontvouwt blijkt al sinds 2016 te duren. Ik krijg de hele geschiedenis want de kleine houdt zich natuurlijk niet bij de hoofdzaak. De blonde sputtert, stuurt bij, luistert, maar houdt voet bij stuk. Haar hele woning is geïsoleerd, meer kan ze niet doen. ’Kan het zo zijn,’ oppert ze voorzichtig, ’dat je pensionering in 2016 iets te maken heeft met je gevoeligheid voor eh geluid?’ ’Nee,’ zegt de kleine, ’ábsoluut niet, daarvoor was ik alleen nooit thuis, dus wist ik niet hoe erg het was.’

Misschien is dit haar nieuwe baan? Soldaat in een zelfbedachte oorlog? Als de koffie op is, stelt de blonde voor de ramen te lappen als de kleine de deur uit is. De kleine gaat akkoord. Ik kan wel juichen. Maar doe het niet.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.