Premium

Column Joyce van der Meijden: Schommelen

Column Joyce van der Meijden: Schommelen

Er verschenen twee tieners uit Breda voor de rechter omdat ze om 22:10 uur op een schommel zaten in een speeltuin waar ze na tienen niet meer welkom waren. Dat stond op een bordje en als het niet donker was geweest hadden ze dat kunnen zien.

Er waren geen flessen drank en ook geen drugs in het spel. Deze kinderen van destijds veertien hadden alleen de pech dat er net een busje Boa’s voorbij reed en ze kregen een boete. De jongens heten Kees Jan en Job en dat hielp vast mee in de collectieve verontwaardiging en de aandacht van de pers. De ouders gingen in verzet en afgelopen donderdag, anderhalf jaar na dato, moesten de vrienden voor de rechter verschijnen.

Nu heb ik zelf een dertienplusser die ik dus nu ook nog moet gaan waarschuwen voor de gevaren van illegaal schommelen. En ik heb het al zo druk met waarschuwen. Neem nou kinderen en internet. Of erger, dochters achter internet want dat is pas linke soep.

Wij onwetende schapen waarschuwen ons een tongblessure en denken dat ons kroost veilig en knus in onze totaal beveiligde en te controleren internetomgeving speelt. Maar iedereen onder de tien jaar weet dat met de lachwekkend makkelijk te kraken inlogcode van je moeder heel internet aan je voeten ligt.

Gelukkig nemen ze van het Jeugdjournaal nu nog wel aan dat ze niet mogen chatten met vreemden. Door datzelfde Jeugdjournaal, niets veiliger dan NPO3, waren ze deze week overigens ook dolblij. Blij dat er honderden andere kinderen in ons land mogen blijven. Het generaal pardon is nog een klein beetje opgerekt.

Ze vroegen mij wat ik ervan vind. Ik legde uit dat ik dat heel fijn vind voor iedereen. Ook voor mijn eigen vlees en bloed. Waarom? Omdat later anders hun bijkeuken mijn aanleunwoning wordt. In ons land, waar door achterblijvende geboortecijfers de economie en de zorg over een paar jaar op zijn gat liggen door gebrek aan arbeidskrachten, kunnen we wel wat goede mensen gebruiken. Onze zoon vroeg of ik later ook in de schuur pas. Hij weet niet of hij een bijkeuken kan betalen.

Oudste dochter was verdrietig. Ze vindt het zo sneu voor al die kinderen die wel onder het pardon zouden vallen maar al zonder pardon het land uit zijn gezet. Want die hebben dikke pech.

Maar ze hoeven dan weer niet op een stretcher in een tent, bracht ik in. We hebben namelijk weer eens een tekort aan slaapplekken in AZC’s. Waarom? Er zijn te weinig ambtenaren en rechters om alle asiel aanvragen te verwerken. Die mensen hebben het namelijk druk. Heel druk. Waarmee?, vragen onze kinderen.

Toen moest ik even naar buiten. Schommelen. Niet is meer mindful dan kijken naar de grijze luchten terwijl je afzet en zweeft. Ik hoop maar dat het niet te rustgevend is. Ik moet wel voor tienen thuis zijn.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.