Column Fluitsignaal: schoolpleinvoetbal kent zijn eigen regels

Columnist en clubscheidsrechter Wouter van de Schaaf.
© Archieffoto
Hilversum

Clubscheidsrechter Wouter van der Schaaf bericht elke week over wat hij heeft meegemaakt of gezien op een regionaal voetbalveld

Elk schoolpleinvoetbal kent zijn eigen regels en gedragscodes. In de loop der tijd ontwikkeld tussen de jongens en meisjes (!) van de betreffende basisschool. Inworpen zijn onderling op de meest ondoorgrondelijke manieren afgesproken. Het wisselen van spelers? Alleen de leerlingen zelf begrijpen het. Vraag ze niet om het uit te leggen.

Elk schoolpleinvoetbal kent zijn eigen voorzieningen. Zijn er doeltjes, spelen ze op betonnen tegels of zand, met gewone ballen of van die sponsachtige gevallen. Schoolpleinvoetbal is meer dan sport. Het is ook een dagelijks gevecht om eer, status, erkenning. En een uitlaatklep na al dat leerwerk: de sommen, de taalkundige ontledingen en de provinciehoofdsteden die zij de volgende dag moeten kennen.

Schoolpleinvoetbal is ’eindelijk vrijheid’ voor de leerling. En leerzaam voor de leraar. Het toont de rangorde in de klas, hoe kinderen om gaan met winst en - vooral - verlies.

Mijn persoonlijke held is Feike. Klein van stuk. Zodra de bel gaat stormt hij naar buiten, gespt zijn handschoenen vast en neemt plaats in het doel. Zijn territorium. Hier heerst hij. Hoe hard de tegenstander ook op het doel beukt, hij ranselt de bal uit de hoek. Feike stort zich zonder enige angst of aarzeling op de bal te midden van al die trappende schoenen. De grote jongens hebben respect voor zijn klasse. En terecht.

Een ding is jammer. Feike voetbalt alleen op school. In het weekend speelt hij hockey.

Meer nieuws uit Sport Regionaal