Premium

Column Klootwijk: Het moet met bloed

Column Klootwijk: Het moet met bloed

Wouter Klootwijk is programmamaker en schrijver. Bovenal is hij geïnteresseerd in alles wat met eten en drinken te maken heeft of daar tegenaan schuurt.

Mond open, ogen dicht. Wat is dit, wat proef je? Tien tellen wachten. Dan roept de blindproever uit: leverworst! Onder de tafel van het lachen, wij. Want het is vet fout. Niks leverworst, maar een banaan.

Niet waar gebeurd, dit proeverijtje. Maar het kan maar zo waar worden. Door een epidemie van ongevaarlijke krankzinnigheid die door de wereld waart. Het verlangen dat alles wat in de verste verte niet op leverworst lijkt er wel naar smaakt. Nou ja, leverworst? Een wortel mag ook naar garnalen smaken, maar alsjeblieft niet naar wortel. En bonen zien er liever niet uit als bonen, maar moeten bij voorkeur op iets van vlees lijken waar bloed uit druppelt. Bestaat al. Plantaardige hamburger met nat bloed.

Bouillonblokje?

Herr Knorr moet een aardige man geweest zijn. Hij bedacht in de 19e eeuw manieren om het mensen in hun huishoudens makkelijker te maken om lekker te koken. Meer smaak en liefst ook gezond. Hij begon meer dan 150 jaar geleden een bedrijfje in gedroogde groente en kruiden voor in soep. Later werden ook groente- en kruidenbouillonblokken gemaakt. Ze moesten doorgaans saaie kost oppeppen met rijke smaken en geuren.

Kruidenbouillon is er nog altijd in veel varianten en van verschillende merken. Maggi heeft bijvoorbeeld tuinkruidenbouillon.

Bouillonblokken zijn eerst en vooral zout met vet en er zit zo goed als niets in van wat aan het blok de naam geeft. Maar de smaak doet het hem; ze worden bij miljarden wereldwijd gebruikt.

Drie jaar jonger dan Herr Knorr, was Herr Von Liebig. Ook al aardig. Hij dacht arme mensen aan gezonde voeding te helpen en aan eetwaar die zou helpen zieke en zwakke mensen op te knappen en stille kracht te geven.

Vlees is zulk voedsel. Maar indertijd niet voor iedereen beschikbaar. Von Liebig ontdekte dat in Zuid-Amerika een overvloed was aan rundvlees. Veel meer dan mensen op konden eten. En bewaren kon niet, koeling bestond nog niet. Von Liebig liet van het vlees bouillon trekken en die bouillon inkoken tot een dikke stroop. De stroop, puur rundvleesextract, verkocht hij als aansterkend middel. En nog lekker ook, in de soep en stoverij.

Het werd een industrie in dik vloeibaar vleesextract en later vleesbouillonblokjes. Beroemd geworden met de merknaam Oxo. Het bestaat nog steeds maar heeft verschillende eigenaren. Mars verkoopt Oxo in Zuid-Afrika. Knorr maakt Oxo voor Canada en Knorr is van Unilever dus Oxo is zo’n beetje van iedereen.

In Engeland is levensmiddelenconcern Premier Foods er baas over. En die vond zopas, meer dan anderhalve eeuw nadat Von Liebig de wereld aan vleesextract hielp, de Oxo-bouillon opnieuw uit. Alsof het er niet allang was van Knorr en Maggi: bouillon van groente en kruiden. Voor wie niet van vlees wil weten. Binnenkort en om te beginnen in Britse supermarkten. Maar je gezonde verstand gelooft het niet. Het nieuwe plantaardige Oxo bouillonblokje heeft de smaak van rundvlees. Mond open, ogen dicht.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.