Commentaar: Het bittere ’niet weten’ rondom Tanja Groen heeft weer een extra dimensie gekregen

© Foto ANP

Hoeveel studenten kwamen er op de dag dat Tanja Groen verdween terug van een feestje? Alleen. En op de fiets. Overal in het land. Generatiegenoten in dezelfde fase van een leven, dat nog maar net was begonnen.

Maar waar het volle bestaan van die studenten doorhobbelde naar de volgende fase en naar de fase daarna en die daarna, haast als iets vanzelfsprekends tot in 2020, bleef Tanja zoek. Voor haar geen diploma’s, geen verliefdheden, geen mislukte en gelukte relaties, geen baantjes, geen carrière, geen kinderwens, geen kinderen.

Niets van dat alles waardoor het leven soms zo vreselijk cliché lijkt. Maar dat het juist bijzonder maakt, voor wie het wil zien.

Bij Tanja Groen stokte het ’vanzelfsprekende’. Ze bleef de studente van achttien uit Schagen. Die weliswaar nooit uit de publiciteit verdween, de krantenkoppen bleef halen, maar altijd en alleen met dat knellende vraagteken achter haar naam. Waar is Tanja?

Jaren van politieonderzoek leverden taal noch teken op. Door de ellende van het gemis meanderde de hoop. Hoop op antwoorden, op een spoor. Maar het enige dat telkens werd gevonden, was teleurstelling.

Een heel land bad woensdag daarom hartstochtelijk dat de verlossing, dan maar, op een kerkhof zou worden gevonden. Het bittere ’niet weten’ kreeg echter weer een extra dimensie.

Hoeveel studenten fietsten die dag in 1993 ook alleen naar huis? En lezen nu deze zinnen. Dit stukje met een traan. Om Tanja. En om de achterblijvers. Want het is ongekend wreed. Al een kwart eeuw lang.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.