Premium

Filminterview:Vincent Boy Kars confronteert Leyla met sleutelmomenten in haar leven in ’Drama girl’

Filminterview:Vincent Boy Kars confronteert Leyla met sleutelmomenten in haar leven in ’Drama girl’
Leyla de Muync in ’Drama girl’.
© Foto PR

Leyla is een twintiger met bagage. Vincent Boy Kars (29) confronteert haar in ’Drama girl’ met een aantal sleutelmomenten uit haar leven. Het resultaat - een intrigerende mengvorm tussen speelfilm en documentaire - gaat vandaag in première op het International Film Festival Rotterdam (IFFR). „Prachtig om me in mijn eigen stad als beginnend regisseur te mogen profileren. Zeker met de rare films die ik maak.”

’Drama girl’ is de enige Nederlandse film die in Rotterdam kans maakt op een Tiger Award, een competitie waarin regisseurs na een stevige selectie hun eerste of tweede film mogen vertonen. Vincent Boy Kars regisseerde eerder al de lange documentaire ’Independent boy’ (2017), waarin hij als experiment de controle van het leven van zijn goede vriend Metin overnam, om zo diens bestaan een beetje op te schudden. In z’n tweede lange film is het de beurt aan de 26-jarige Leyla de Muync om zich over te geven aan zijn regie.

Bible belt

Kars werd geboren in Utrecht, maar groeide op in IJsselmuiden, niet ver van Kampen. Aan de rand van de ’bible belt’ dus: „Op zondagochtend werd ik wakker door het klokgelui van wel tien kerken.” Zijn vader was huisarts, zijn moeder geschiedenisdocent. „We waren een atheïstisch gezin in een streng christelijke dorp. Wat ons echt tot buitenstaanders maakte. Als we wilden spelen op het plein van de gereformeerde school tegenover ons huis, kregen we van de kinderen daar te horen dat we dat niet mochten. Omdat wij niet in God geloofden.”

Film bood uitkomst. „Daarmee konden we ons afzetten tegen een omgeving die toch wel benauwend voelde. Een vriendje van de basisschool kocht een camera en daarmee begonnen we filmpjes te maken. Vaak deed ik dat samen met mijn drie jaar jongere broer, al kreeg ons zusje geregeld ook een rol. Zo creëerden we een eigen wereldje, waarbij we ons meestal lieten inspireren door Hollywoodfilms. De ene keer waren we piraten, de andere keer soldaten, dan weer detectives.”

„Spelen was leuk, maar het hele proces eromheen vond ik nog leuker: een verhaal verzinnen, het schrijven, over alles nadenken”, herinnert hij zich. „Ik voelde toen al dat ik zelf iets wilde maken en niet wilde uitvoeren wat iemand anders had bedacht.” Na de middelbare school in Zwolle schreef Kars zich dus daarom in voor de Filmacademie en voor de Willem de Kooning-academie. Bij die laatste opleiding werd hij aangenomen, bij de eerste niet. „Achteraf ben ik daar heel blij om”, klinkt het nu overtuigd. „De vrijheid om te zoeken naar nieuwe vormen was op de kunstacademie denk ik veel groter dan op de filmacademie.”

Persiflages

De filmpjes die hij als tiener had gemaakt durfde Vincent Boy Kars op de kunstacademie niet te laten zien.

„Ik schaamde me er zelfs een beetje voor, omdat het natuurlijk allemaal persiflages waren. Terwijl ik op school juist te horen kreeg dat ik niet moest nabootsen, maar dingen uit mezelf moest halen. Die opleiding was eigenlijk één grote spiegel. Alleen zag ik daarin aanvankelijk maar weinig aanknopingspunten voor verhalen. Ik voelde me vooral dankbaar: voor de vrijheid die mijn ouders mij in mijn jeugd hadden gegeven en voor mijn stabiele achtergrond.”

„Anders dan sommige van mijn klasgenoten had ik eigenlijk nooit iets heel ergs meegemaakt”, vertelt hij. „Dus wat zou dan te vertellen hebben? Was ik gewoon niet té gelukkig? Daar heb ik best een poos mee geworsteld. En toen werd mijn vader ziek.”

Eenentwintig was de regisseur toen hij dat nieuws te horen kreeg, drie jaar later overleed zijn vader. Rond diezelfde tijd strandde ook zijn liefdesrelatie. Twee ingrijpende gebeurtenissen die de kiem legden voor ’Drama girl’.

„Op de kunstacademie was ik al begonnen met het ontwikkelen van m’n eigen manier om verhalen te vertellen”, legt Kars uit. „Bij de traditionele fly on the wall-documentaire miste ik de controle: daarbij huppel je achter je hoofdpersoon aan en hoop je maar dat er iets gebeurt. Daar heb ik het geduld niet voor. Maar het voorspelbare van fictie beviel me evenmin: omdat de uitkomst dan al volledig vastligt in een scenario. Terwijl films maken voor mij juist één grote ontdekkingstocht moet zijn. Daarom kies ik er nu zelf voor om documentaire personages in gefictionaliseerde werelden te plaatsen. En vervolgens te kijken wat dat met hen doet.”

Hij vervolgt: „In ’Drama girl’ wilde ik die vorm combineren met de thema’s dood, liefde en volwassen worden en hoe die je als twintiger vormen. Thema’s die voor mij dus ook heel persoonlijk waren. Toen ik dat idee voorlegde aan mijn producent, bracht die mij in contact met Leyla. Geen actrice, maar wel een performer die moderne dans had gestudeerd en openstond voor dit experiment. Tussen ons klikte het direct, omdat haar recente verleden veel parallellen had met dat van mij. Waardoor wij voor elkaar een spiegel konden zijn. Na onze eerste kennismaking ben ik Leyla gaan interviewen over haar leven. Drie dagen lang in een huisje op de hei. Op basis van dat gefilmde materiaal heb ik samen met Jolein Laarman een script geschreven. Leyla zelf kwam er op de set pas achter welke momenten uit haar leven wij hadden gekozen. Waarbij Pierre Bokma haar vader speelde. Elsie de Brauw haar moeder en Jonas Smulders haar vriend. Confrontaties die voor ons allebei heel spannend waren.”

Vincent Boy Kars schrikt er in zijn film niet voor terug om Layla voor het oog van de camera moeilijke vragen te stellen en te prikken waar het pijn doet. „Er zijn in mijn eigen binnenwereld allerlei gevoeligheden, angsten, en onzekerheden die ik niet per se met anderen deel. Maar als ik met iemand zo’n proces aanga als met Leyla in ’Drama girl’, durf ik veel meer. Het is ook een soort therapie: want al draait deze film om haar, intussen gaat-ie natuurlijk net zo hard over mijzelf. In het echte leven ben ik een bange schijterd, maar als filmmaker heb ik dus blijkbaar wel het lef om mezelf te laten zien. Zolang ík maar aan de touwtjes trek.”

Meer nieuws uit Cultuur

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.