Premium

Filmrecensie:Regisseur laat spanning iets te vaak los in ’Dark waters’

Filmrecensie:Regisseur laat spanning iets te vaak los in ’Dark waters’

’Beter leven door chemie’ luidde het devies van teflon-ontwikkelaar DuPont.

Dat het bedrijf ook obscure stoffen in het drinkwater dumpte, werd lange tijd met succes geheimgehouden. Tot een verontruste boer in 1998 op advocaat Robert Bilott afstapte.

Met ’Dark waters’ duikt Todd Haynes (’Carol’, ’Wonderstruck’) in een milieuschandaal dat wereldnieuws werd dankzij jarenlang graafwerk in dossiers en rapporten. Wat in deze thriller begint met een grote hoeveelheid dode koeien en Bilott die beleefd bij DuPont aanklopt voor wat cijfers, ontaardt in een jarenlange strijd tegen een gewetenloze multinational.

Het advocatenteam van DuPont weet wetgeving slinks te omzeilen, terwijl buurtbewoners uiteenlopende vormen van kanker krijgen door blootstelling aan PFOA. Intussen lijken klokkenluiders gevaar te lopen.

Procederen

Dat laatste trekt Haynes jammer genoeg nergens echt goed door. Zijn Erin Brockovich-achtige film lijkt soms even op de spanning van het vergelijkbare ’The insider’ af te gaan, maar schakelt steeds te snel weer terug naar de basis van speuren en procederen.

De onthullingen in ’Dark waters’ zijn intussen wel sterk opgebouwd, wat ook blijkt uit een knappe montage waarin Bilott aan verschillende betrokkenen uitlegt welke beerput hij heeft opengetrokken. Hoofdrolspeler Mark Ruffalo (’Spotlight’, ’Zodiac’) is de uitgelezen acteur voor dit soort rollen. Dat Anne Hathaway als bezorgde echtgenote intussen op het randje van overacteren zit, is voor lief te nemen.

Meer nieuws uit Cultuur

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.