Premium

Column Niki Jacobs: Verloren?

Column Niki Jacobs: Verloren?

Niki Jacobs is zangeres, getrouwd en moeder van twee kinderen.

Tja, ik val vandaag meteen maar met de deur in huis. Niet omdat ik er trots op ben hoor, maar ik heb ook geen zin om er eindeloos schimmig over te doen.

Daar komt ie: Ik hou van winnen. Echt. Heel erg. Het liefst win ik altijd. Met als resultaat dat ik niet vaak mee doe aan wedstrijden of spelletjes. Simpelweg omdat ik dan kan verliezen.

Je ziet het niet aan me hoor en ik heb het er ook nooit over. Niét winnen is in feite geen optie. Altijd winnen natuurlijk ook niet, maar dat is weer een heel ander verhaal.

Mijn zoon is helaas erfelijk belast met mijn competitieve inborst. En ach, mijn prachtige dochter heeft daarentegen de extreme zachtmoedigheid van haar vader geërfd.

Het is maandagochtend en Ivo en ik besluiten om samen de kinderen naar school te brengen. Gewoon omdat het kan. Ivo en Ilja gaan met de fiets en Lilli en ik met de auto. Nog voordat we goed en wel op straat staan, begint vanzelfsprekend ’de wedstrijd’.

’Mam’, zegt Ilja, ’je moet beloven dat je heel langzaam gaat rijden, want de auto gaat veel sneller dan de fiets’. Zijn vinger prikt in mijn buik en met zijn dreigende blik op mij gericht klimt hij in de fiets.

’Is goed schat’, zeg ik. Terwijl ik Lil vastzet in de gordel fietsen de heren weg.

’Mam’, zegt Lil. ’Je moet echt langzaam rijden hoor, anders wordt Ilja verdrietig.’

We slaan linksaf. Ze tuurt uit het raam om te kijken of ze de mannen ziet.

’Wil jij dan niet winnen?’, vraag ik aan Lil.

’Nee mam’, zegt ze. ’Ik verlies liever.’

’O’, zeg ik. ’Waarom?’

’Ik vind het fijner om iemand blij te maken dan om zelf te winnen’, zegt ze.

Haar blik valt op Ivo’s zwarte muts.

’Daar zijn ze!’, roept ze. ’Rij heel voorzichtig langs ze en kijk ze niet aan’, instrueert ze me. ’Want als Ilja je ziet, dan gaat hij huilen’, klinkt het bezorgd. We rijden ze voorbij, zo zacht als we kunnen. Maar Ivo ziet ons en zwaait.

’Niet kijken mam’, zegt ze dwingend. ’Blijf langzaam rijden.’

’O Mam!’, klinkt het paniekerig naast me. ’Nu gaan wij winnen en dat moet juist niet.’

Ik kruip vooruit. Langzamer kan ik niet. We draaien de rotonde op, rijden onder het viaduct door en daar waar wij rechts moeten, gaan de mannen links het fietspad op.

Ivo trapt zo hard hij kan, maar de kans dat zij er met de fiets eerder zijn dan wij met auto is inmiddels nihil.

’O nee!’, roept Lil. ’Wij gaan winnen.’

Ik sla rechtsaf, we zijn er bijna. En dan staan we stil.

’Yes, mam, file!’, roept Lil opgetogen.

Ik kijk opzij en zie mijn dochter gelukzalig naar de stilstaande auto’s kijken.

’Wat een geluk!’ Opgelucht kijkt ze me aan. ’Ons verlies is gered.’

Ik glimlach, hebben we stiekem toch een beetje gewonnen.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.