De Gooi- en Eemlander van het Jaar-verkiezing: Sylvia Vrakking. Altijd alert, strijdbaar, gedreven

De strijdbare Sylvia Vrakking uit ’s-Graveland bij haar schapen niet ver van huis.
© Foto Studio Kastermans/Leon Dakkus

Wie wordt De Gooi- en Eemlander van het Jaar? De redactie heeft acht kandidaten geselecteerd. Zij maken kans op de jaarlijkse prijs, een geldbedrag, een cartoon, een bronzen beeldje van De Krantenlezer en eeuwige roem. Lezers en bezoekers van de site kunnen in januari een stem uitbrengen op hun favoriete kandidaat. De komende dagen stellen we de acht genomineerden in acht interviews voor. Vandaag: Sylvia Vrakking uit ’s-Graveland.

Zij heeft sinds maanden zo’n beetje een baan erbij. De ’s-Gravelandse komt met aanhoudende toewijding op voor de belangen van haar vertrouwde omgeving. Voor zichzelf en voor ieder die zich in de verdrukking voelt door het grote Gebiedsakkoord.

Neem het plan voor recreatie door de ’s-Gravelandse Vaart vlakbij haar woning. Voor haar reden om een half jaar geleden samen met anderen de stichting Behoud Erfgoed ’s-Gravelandse Vaart op te richten.

Of de plannen agrarisch gebied om te zetten naar natuur. Iets waarvan ze als hobbyboerin met een handvol schapen ook zelf de gevolgen vreest. Eind deze zomer richtte ze samen met anderen een vereniging op. Inmiddels hebben zich 66 grondeigenaren uit Kortenhoef en Ankeveen aangesloten. Ook hier lijkt de provincie inmiddels flexibeler, al blijft de vereniging (met Vrakking als vicevoorzitter) argwanend en op zijn hoede.

Een nominatie als Gooi- en Eemlander van het Jaar? ,,Ik wil helemaal niet in de aandacht”, zegt ze. ,,Maar ik heb me eroverheen gezet. Het goede doel en het algemeen belang hè.” Waarbij ze wel nadrukkelijk vertelt dat ze het niet in haar eentje doet. ,,We zijn met een heel team. Gelukkig maar. Want je voelt het verdriet en de wanhoop van mensen die hun grond of vee moeten afstaan.”

Arrogant

De provincie doet arrogant en autoritair. Het zijn niet de meest diplomatieke termen, maar ze staan klip en klaar in de recente brief van vereniging Baken aan provinciebestuurder Esther Rommel. Die werd verweten dat zij en haar ambtenaren ‘wisselende signalen afgeven’. Dat ‘natuurfundamentalisten’ vrij baan kregen. ‘De provincie dendert over ons heen’. De hand van Vrakking is hier onmiskenbaar. ,,Die brief ging eruit nadat ik een gefrustreerde projectleider van de provincie hoorde verzuchten dat we idioten waren. Op de bijeenkomst 10 december, toen bewoners werden bijgepraat en vragen konden stellen. Met ons zou niet te communiceren zijn, mopperde hij.”

Scherp en bits, je zou het absoluut niet verwachten van Vrakking. Vriendelijk, opgewekt en humor passen haar beter. Maar je moet haar geen onzin verkopen, of ergens mee afschepen. Daarvoor weet ze inmiddels te veel. En als ze het niet weet, rust ze niet voor ze iets heeft uitgezocht, minutieus als ze kan zijn. ,,Want echt, je wordt door grote organisaties soms besodemieterd waar je bijstaat. Dan wil ik het weten ook.”

Niets wijzer

Wie denkt dat de ’s-Gravelandse dit jaar ineens uit de lucht kwam vallen heeft het mis. Twee jaar geleden al verdiepte ze zich op verzoek van een buurman in het zogenoemde plan Groenewoud, niet ver van haar huis in ’s-Graveland. Zeventig ‘waterwoningen’ moeten op grond van Natuurmonumenten komen. ,,Hij vroeg me of ik wist hoe het nou precies zit met het legaat van mevrouw Six, die deze grond onder met bepaalde voorwaarden in haar testament had gezet. Van Natuurmonumenten zelf werd ik niets wijzer, en op de commissievergadering in Wijdemeren waar dit voorbijkwam stelde de politiek totaal geen kritische vragen. Dit kan zo toch niet, vond ik.

Maanden lezen

Het bleek de aanzet tot maanden stukken lezen. Zoals het dikke Gebiedsakkoord, van december 2017. ,,Rijkswaterstaat bellen om duidelijk te krijgen hoe het nu precies zit met onteigening, waarmee ze hier dreigen. Of blader ik ineens door oude, vergeelde servituten (erfdienstbaarheden, red.). Dat gaat best wel ver soms ja”, lacht ze. Ook loopt Vrakking bijeenkomsten af, als ze die niet al zelf samen met anderen organiseert. Deze zomer schreef ze een brief op poten aan de Nationale Ombudsman. Die moest, vond ze, de provincie in het proces rond het Gebiedsakkoord tot de orde roepen. ,,Helaas blijkt dat die dus niet over de inhoud gaat, maar alleen over procedures. Maar ze volgen de ontwikkelingen nu op de voet, is me verzekerd. Want ik miste gevoel voor rechtvaardigheid, zorgvuldigheid en gelijkwaardigheid.”

Groot wantrouwen

Het wantrouwen bij veel bewoners is volgens haar groot. Eigenlijk al vanaf het moment dat ze hoorden van de plannen, en de impact die dreigde. ,,Overrompeld werden ze. Dat zorgde voor veel onrust. Ik viel zelf al lezend ook van de ene verbazing in de andere. Alleen al met Plan Groenewoud. Dat zit volgens mij vol tegenstrijdigheden. Want hoe kun je nou bouwen in natuur? Ook lag er nog helemaal geen inrichtingsplan. Hoe kun je dan toch met mensen om tafel gaan zitten? Zoveel onduidelijkheden en onzorgvuldigheden. De emoties liepen hoog op, mensen geloven er niet meer in als wordt verteld dat er onteigend zal worden.”

Helemaal onbekend terrein is het doorworstelen van stukken niet voor Vrakking. Als assistent van voorzitters en directie bij onder meer een uitgeverij had ze naar eigen zeggen vaker te maken met juridische-, beleids- en financiële zaken. ,,Ik ben opgegroeid met een sterk rechtvaardigheidsgevoel. Mijn vader zei altijd: verbeter de wereld, begin bij jezelf. Ik kan er niet tegen als mensen zich machteloos voelen, niet meer kunnen slapen.”

Het ergert haar dat afdelingen juridische zaken bij overheidsinstanties maar blijven groeien. ,,Vlak ook het leger advocaten dat ze kunnen inzetten niet uit. Maar dat boeit me niet, ik laat me niet intimideren. Inmiddels hebben we bij Baken een geweldig team, met brede kennis en interesse. Hard werken, maar samen komen we er wel. Je voelt soms het verdriet en de wanhoop van mensen die hun grond en/of vee moeten afstaan. Mooi dan als ze er door ons weer in gaan geloven en strijdvaardigheid terugkrijgen”

Kern van de zaak is volgens Vrakking ’waarom uitgerekend die ene ecoloog moet bepalen welke natuurtypes hier dienen te komen’. ,,Dan is het ook nog alsof wij zelf niet van natuur houden. Terwijl iedereen hier juist iets ermee heeft. Al die mensen, in dit mooie landschap met het vee. Een breed gedragen maatschappelijk belang? Ik geloof niet dat het organisaties daar echt om gaat. De overheid vertegenwoordigt burgers. Waarom luistert ze dan niet naar ze.”

Meer nieuws uit Gooi en Eemland

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.