Premium

Hilversummer Ries de Winter verloor dochter Sofieke en zoon Abram: ’Ik denk nog elke dag aan ze’

Hilversummer Ries de Winter verloor dochter Sofieke en zoon Abram: ’Ik denk nog elke dag aan ze’
Annette Horsman, Ries de Winter en Ramona Beemsterboer zijn de drijvende krachten achter Wereldlichtjesdag in Hilversum.
© foto studio kastermans/leon dakkus

Het is 41 jaar en 23 jaar geleden, maar er gaat geen dag voorbij dat hij niet aan ze denkt. Ries de Winter (74) uit Hilversum is voor altijd vader van Sofieke en Abram. Zijn dochtertje werd vijf dagen oud en zijn zoon overleed toen hij 22 jaar was. De Winter is even stil, vertelt dan zacht: „Gisteren zou Abraham 46 zijn geworden.”

Ries de Winter is coördinator van de Vereniging Ouders van een Overleden Kind (OOK) en een van de organisatoren van Wereldlichtjesdag op 8 december in Hilversum. De dag waarop wereldwijd alle overleden kinderen herdacht worden. „Het is voor lotgenoten fijn om bij elkaar te komen. De een wil dat heel snel na het overlijden van een kind, voor de ander duurt het misschien jaren voordat hij of zij erover wil praten met iemand”, zegt De Winter. Zijn dochtertje komt 41 jaar geleden na een onbezorgde zwangerschap ter wereld. „Ze is thuis geboren en direct na de bevalling bleek er wat mis. We zijn met haar naar het ziekenhuis gegaan. Ze was blauw en het was snel duidelijk dat dat niet door de kou kwam.” Vijf dagen na haar geboorte verliezen Ries de Winter en zijn vrouw Marleen hun dochtertje. Ze overlijdt in het ziekenhuis. „Ze bleek een erfelijke afwijking te hebben.”

Hun zoon Abram is dan vijf. Ries de Winter en zijn vrouw adopteren twee kinderen. Het gezin krijgt 23 jaar na de dood van hun dochtertje een tweede klap. „Abram was schizofreen en heeft zichzelf om het leven gebracht. Je weet niet wat je overkomt als je kinderen overlijden”, zegt De Winter. „Dat je je ouders op een gegeven moment moet begraven, dat weet je. En dat er een kans van 50 procent is dat je je partner verliest is een feit. Maar je kind begraven, dat hoort niet. We zijn in de evolutie inmiddels zover dat kinderen niet meer vroeg overlijden. Daarom gaat een kind verliezen zo ongelooflijk diep.”

Contact zoeken met lotgenoten was 41 jaar geleden niet gebruikelijk. „Na het overlijden stond mijn hoofd daar helemaal niet naar. Het was gatenkaas in mijn kop. Ik zette de knop om, ging direct organiseren. Er moest een uitvaart komen. Ik ben na de begrafenis ook weer direct aan het werk gegaan”, vertelt De Winter.

Lees ook: Op Wereldlichtjesdag gaat een golf van licht door het Gooi voor overleden kinderen

Pijnlijk

Ook de omgeving weet niet goed te reageren op het overlijden van Sofieke. „Toen mijn vrouw Abram weer naar de kleuterschool bracht, leek het wel of ze schurft had. Mensen bleven op het schoolplein uit de buurt. Pijnlijk, maar ik begrijp het wel. Het is ook lastig. Of mensen zeggen ’je hebt gelukkig je andere kinderen nog’. Klopt, ik had ook mijn huis nog en ik had mijn tanden nog. Maar mijn kinderen niet meer.”

Na de dood van zijn zoon, 23 jaar later, reageert Ries de Winter anders dan na het overlijden van zijn dochter. Hij neemt de tijd om te rouwen. „Ik heb in overleg met de bedrijfsarts besloten om een jaar lang 80 procent te gaan werken. Dat was goed. Iedereen rouwt op zijn eigen manier. Ik ben wetenschapper, wil dingen begrijpen. Ik heb alles gelezen wat los en vast zat over suïcide. Ik was geobsedeerd dat iemand dat kon doen. Uiteindelijk heb ik een boek geschreven over de laatste jaren van onze zoon. In 2003 ben ik voor het eerst naar een bijeenkomst van OOK gegaan. Ik wilde heel graag met lotgenoten praten.”

Voor De Winter betekent rouwen niet het verwerken van het verlies. „Je kunt het verlies van je kinderen niet verwerken. Je kunt er mee leren leven, dat wel. Maar ik denk nog elke dag aan ze. De scherpste randjes gaan eraf, maar het verdriet blijft.”

Taboe

Bijeenkomsten met lotgenoten, zoals Wereldlichtjesdag geven Ries de Winter rust. „Ik heb het er weer even over gehad. Dat vind ik prettig. Mijn vrouw zoekt het juist niet op.” Dat accepteren ze van elkaar. Voor rouwen bestaat geen handboek. „Mijn vrouw loopt gillend weg als ik anderen over onze overleden kinderen vertel. Het onderwerp is tussen ons niet taboe. Maar zij wil het er niet steeds over hebben. We doen het ieder op onze eigen manier. Prima. Alles mag, niets is fout.”

Meer nieuws uit Gooi en Eemland

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.