Premium

Column Chris Aalberts: Boeren en dieren

Column Chris Aalberts: Boeren en dieren
Columnist Chris Aalberts
© Foto Hedske Vochteloo

Het was een leuk grapje. De satirische website De Speld meldde onlangs dat duizenden boeren naar Den Haag waren gekomen om feestelijk afscheid te nemen van Marianne Thieme. De PvdD-fractievoorzitter had net aangekondigd te stoppen als fractievoorzitter. Dit was volgens De Speld een mooie gelegenheid voor de boeren om haar nog een keer in het zonnetje te zetten.

De boeren stonden natuurlijk om een andere reden op het Malieveld. Deze week weer. De boeren leken zowaar een overwinning te boeken: al het nieuws ging over hun protest, ze hebben de sympathie van het grote publiek en ze kregen zelfs wat provinciale concessies.

Toch is het idee dat de boeren deze strijd winnen kortzichtig: de steun voor hun protest neemt na het geweld in Groningen alweer af en op termijn komen er alleen maar strengere regels, hoe hard ze ook demonstreren. Acties stellen die alleen maar uit.

Deze week hielpen de boeren vooral de Partij voor de Dieren (PvdD). Parlementaire journalisten kunnen niet alle thema’s tegelijk verslaan en dus geldt dat als ze met boeren en stikstof bezig zijn, ze andere thema’s laten liggen. De interne crisis bij de PvdD bijvoorbeeld. Die kwam precies naar buiten in de week dat journalisten er de minste tijd voor hadden en dus kreeg deze opvallend weinig aandacht.

Een paar maanden geleden benoemden de PvdD-leden een partijvoorzitter die meer transparantie wil en staat voor een bredere politieke agenda dan alleen dieren. Hij wil dat de PvdD ook iets van ’mensendingen’ vindt.

Dat past volgens hem bij het feit dat de partij groeit. Zijn verkiezing was tegen het zere been van de voltallige partijtop. Deze week kreeg die partijtop alsnog zijn zin: de andere partijbestuurders royeerden hun voorzitter met de smoes dat hij de partij schaadt. Hij gaf namelijk een paar interviews waarin hij zijn mening geeft over hoe de PvdD zich in zijn ogen zou moeten ontwikkelen. U leest het goed.

Stel je voor dat politici altijd vasthouden aan een eenmaal ingeslagen koers. Stel je voor dat politici vinden dat er maar één weg naar Rome is en dat alternatieve visies geen debat behoeven. Stel je voor dat een partijbestuur ieder lid met een afwijkende mening royeert.

Dan zouden er weinig partijleden overblijven, zouden boeren protesteren tot ze een ons wegen en zou de PvdD nooit iemand kunnen overtuigen van welk standpunt dan ook. Als nieuwe ideeën ontwikkelen en bespreken niet meer mag, gaat een partij op een sekte lijken.

Het goede nieuws voor de PvdD is dat deze anti-reclame voor de partij nauwelijks aandacht kreeg. Het goede nieuws voor de boeren is dat ze niet afhankelijk zijn van deze sektarische partij. Er zijn genoeg politici over die wel een volwassen debat aan durven te gaan.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.