Premium

Van Dik Hout 25 jaar: ’De beste gitaarriff moeten we nog schrijven’

Van Dik Hout 25 jaar: ’De beste gitaarriff moeten we nog schrijven’
Van Dik Hout, 2019.
© Foto Jaap Stolk

Het is 25 jaar geleden dat Van Dik Hout een kickstart maakte met zijn titelloze debuutalbum. Maar, zegt gitarist Sandro Assorgia: ,,De beste gitaarriff moeten we nog schrijven.’’ Dus ligt er een nieuw album, ‘Eén nacht eenzaamheid’, met liedjes waarin gitaren als vanouds de hoofdrol opeisen.

Trouwens, de beste gitaarriff? Dat is toch die van ‘Stil in mij’, het nummer waarmee Van Dik Hout zichzelf in 1994 met één harde klap op de kaart zette? De lick die nog altijd zalen in vervoering kan brengen?

,,Die is wel goed ja’’, beaamt Sandro droogjes. ,,Maar dat heeft ook te maken met alles wat er omheen is gebeurd.’’ Gitarist Dave Rensmaag: ,,De eerste keer dat we ‘Stil in mij’ live speelden, bij een studentenvereniging in Leiden, zong de hele zaal al mee – niemand had het ooit gehoord. Het nummer was de kickstart van onze carrière. Welnee, ik vind het niet frustrerend dat we daarna geen grotere hit meer gehad hebben. Om ‘Stil in mij’ kun je niet heen en het blijft leuk om te spelen - inhoudelijk, maar ook vanwege de interactie die het teweeg brengt.’’

‘Stil in mij’ en de andere nummers van het debuutalbum waren ontstaan boven het restaurant van Sandro’s ouders in Den Helder, waar ze dagen en nachten schreven en repeteerden. Zeker toen Dave met het idee kwam om Nederlandstalig te zingen, ging het hard. Dave: ,,Ik geloof dat het Jan van der Meij was die ik in het Nederlands had horen zingen. Leuk, nooit bij stilgestaan dat dat ook kon. Je had De Dijk, Doe Maar, Boudewijn de Groot…’’ Zanger Martin Buitenhuis: ,,Toch heeft die de Nederlandstalige voorgeschiedenis ons niet beïnvloed. Onze muzikale weg was die van de Stones, Neil Young, The Doors.’’

Zagen jullie het succes aankomen?

Martin: ,,In het clubcircuit, waar wij wilden doorbreken, werd je voor gek verklaard als je met twee gitaren en Nederlandstalige zang aankwam. Maar ik had er wel vertrouwen in, in het circuitje waar wij speelden snapte men het. Dat het zó groot zou worden weet je natuurlijk niet. Ineens moesten we een tournee optuigen, bleken er in het héle land feesttenten en festivals te bestaan. Ik kende alleen Pinkpop.’’

Simpele studenten

Sandro: ,,We hebben elke fout gemaakt die we konden maken.’’ Dave: ,,Als je een keer in tl-licht staat te spelen, realiseer je je pas: het moet er ook een beetje knap uitzien. En dat het handig is een tourmanager te hebben: al tourend kom je erachter.’’ Martin: ,,We waren simpele studenten die hun studie aan de wilgen hingen en op tournee gingen. In twee, drie jaar tijd leidde het tot Pinkpop en Lowlands.’’ Dave: ,,Dan heb je dus al je piek bereikt. Al is dat achteraf bezien niet zo, want dan moet je het succes bestendigen. Dat is net zo’n uitdaging als je debuut.’’

Is het nu anders?

Sandro: ,,Ik beleef het nu bewuster en geniet er meer van. Pinkpop 1995, ik ken het van de beelden. Op het moment zelf was ik zo in de stress dat ik niks registreerde. Toen stond er ook een megaspanning op. Na een jaar waren we allemaal kapot, want elke avond werd het concert gevierd.’’

Dave: ,,We zopen als rock-’n-roll-sterren ja. Waarom? Omdat we in de gelegenheid waren. Elk weekend ben je een paar keer ergens op het feest van het jaar. Je wordt erin gezogen.’’ Martin: ,,Er zit ook een soort onrust in je. Na optredens stuiter je rond, je kan niet naar bed, moet ergens nog iets halen.’’

Opnieuw opgetuigd

Dave: ,,De uitdaging nu is om zo goed mogelijk je show te doen met alles wat daarbij hoort. We leggen de lat hoog. Vijf jaar hadden we geen plaat uitgebracht. Anderhalf jaar hebben we naar dit album toegewerkt en eigenlijk hebben we alles opnieuw opgetuigd, nieuw boekingsbureau, management , label, nieuwe producer.’’

Martin: ,,Terug naar de gitaarband, met nummers geschreven vanuit de gitaar die in de live-set passen. In de loop der jaren probeer je van alles en het laatste album was nogal singer songwriter-achtig.’’ Dave: ,,We hebben nu gekeken of nummers live meerwaarde hebben, of ze iets toevoegen aan wat we al hebben.’’

Op ‘Een nacht eenzaamheid’ staat ‘Een greep naar het geluk’, waarin Martin zowaar flirt met rap. Het is het meest afwijkende wat ze ooit gedaan hebben. Desondanks blijft het nog steeds erg Van Dik Hout.

Sandro: ,,Je kunt als band nooit helemaal de hoek om. Je identiteit hoort bij je.’’

Dave: ,,Wij hebben wel eens het idee dat we dingen echt heel anders doen, terwijl de luisteraars toch weer gewoon Van Dik Hout horen.’’ Sandro: ,,Ik ben dat ook gaan waarderen. We zoeken altijd het experiment - zo’n hiphopnummer hebben we nog nooit gemaakt. Maar het is hoe wíj spelen, hoe Martin zingt. Onze karakters veranderen niet.’’

Muzikale landschap

Ooit getwijfeld of jullie verder zouden gaan?

Dave: ,,Een aantal jaar geleden, voordat we onze nieuwe plannen optuigden, wel. Vooral door het muzikale landschap waarin we ons bevonden. Je moet het tij ook mee hebben. Inmiddels voel ik meer aansluiting. Tegenwoordig kan veel naast elkaar bestaan.’’

Martin: ,,Twijfel over samen muziek maken heb ik nooit gehad. Maar je bent wel afhankelijk van je eigen creativiteit. Of die nog komt kun je niet afdwingen. En zonder nieuwe ideeën kun je niet.’’

Van Dik Hout, het album ’Eén nacht eenzaamheid’ verschijnt 25 oktober. Live: 26/10 De Vorstin, Hilversum; 9/11 Victorie, Alkmaar; 23/11 Gebr. de Nobel, Leiden; 3/1 Paradiso Amsterdam.

Meer nieuws uit Cultuur

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.