Premium

Column Hannah van Wieringen: Goedheid

Column Hannah van Wieringen: Goedheid
Hannah van Wieringen

Als een vlucht vertraging heeft kun je een paar dingen doen. Je kunt de verontwaardiging breed laten hangen.

Het grondpersoneel krijgt het ongefilterd over zich heen. Als er tien over vijf staat, dan ís het ook tien over vijf en alles wat daarvan afwijkt is een falen bijna van de wereldorde.

Je kunt ook kiezen voor de stille, meer passief agressieve manier. Die bestaat uit zuchten, fronsen, ogen draaien, ’nee, tuurlijk’ mompelen onder de adem, een gebaar van ’het zal ook es niet’ met de rechterhand staccato omhoog. En dan met veel misbaar ergens neerzijgen, wel in het blikveld natuurlijk, om daar geërgerd in de spullen te gaan rommelen.

Ikzelf had vrienden opgezocht in Milaan. En vond het niet zo erg. Ik hád ook tijd, geen verbindende vlucht of iets dergelijks en Malpensa is nogal een prettig vliegveld. Er was opeens tijd voor een laatste stukje pizza gemaakt met het geheim van de Italianen. (Geef die mensen een Nobelprijs voor hun liefde voor eten.) Daarna kon ik doorlezen in ’Unless’ van Carol Shields. Mij maakte het niet uit waar ik las, in het vliegtuig of bij het vliegtuig.

Het boek raakte. Het vertelt het verhaal van een moeder van rond de vijftig met drie bijna volwassen dochters. De moeder schrijft romans, en vertaalt ook het werk van een beroemde feministische denker. Ze heeft een bomvol sociaal en maatschappelijk betrokken leven. Dat voortstuwt met die kenmerkende levenslust van vrouwen die leidinggeven aan een gezin en een carrière.

Op een dag laat haar oudste dochter achttien jaar oud, haar studie voor wat het is, vertrekt uit het kelderappartement dat ze met haar vriendje bewoont en gaat in een druk winkelgebied in de kleermakerszit op straat zitten.

Met om haar hals een bordje, waar GOEDHEID op te lezen staat. De vragen die deze daad oproept is het materiaal van de roman. Shields laat haar hoofdpersoon nadenken over in welke wereld haar drie dochters zich staande moeten houden. Een van de uitspraken van de beroemde schrijfster die ze vertaalt blijft door haar hoofd zingen: ’Voor vrouwen is er goedheid, nooit grootsheid.’

De hoofdpersoon begint zich af te vragen of er überhaupt wel een levenswaardige plek is voor vrouwen in onze wereld. Voert haar dochter iets uit dat zij had moeten uitvoeren? Vraagt ze om goedheid of is het woord juist een schandvlek? In haarscherp en vederlicht proza, dat de hilariteit ook niet schuwt, leidt Shields ons door deze als familiecrisis vermomde maatschappijkritiek.

Dan klinkt de grondstewardess, opgelucht, over de intercom. We kunnen boarden. Als ik opkijk zie ik een Italiaanse moeder en een dochter, de moeder moet vijfenveertig zijn, de dochter niet ouder dan tien. Ze ziet er zo zachtmoedig uit, de moeder. Haar hand rust beschermend in de nek van haar kind. Goedheid staat er in een tekstwolkje, boven hen. Nee, wacht, laat me daar Grootsheid van maken. Dat bepaal ik nog altijd zelf tenslotte.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.