Premium

Uit het oog, maar niet uit het hart: Drukke baan als horeca-ondernemer dwingt Chesney Crosby tot vertrek bij RC Hilversum

Uit het oog, maar niet uit het hart: Drukke baan als horeca-ondernemer dwingt Chesney Crosby tot vertrek bij RC Hilversum
Chesney Crosby (links) heeft het gemunt op Jordan Kersten, inmiddels zijn ploeggenoot bij DIOK.
© Archieffoto
Leiden

,,Ik stop nog eerder dan dat ik terugga naar DIOK’’, sprak Chesney Crosby nog maar twee jaar geleden in een interview. Maar zie daar: de Zuid-Afrikaan, die de afgelopen vier seizoenen rugbyde voor Hilversum, keert deze zomer terug bij de kersverse landskampioen uit zijn woonplaats Leiden.

Crosby (27), die een Enschedese moeder heeft en sinds 2011 in Nederland speelt, is de eerste om toe te geven dat zijn rentree bij DIOK wenkbrauwen deed fronzen. Toen hij in 2015 samen met Vincent Grimbergen naar het nabijgelegen The Bassets vertrok, werd dat het duo niet in dank afgenomen. ,,Vooral Vincent kreeg veel shit over zich heen’’, zei Crosby in april 2017 in het Leidsch Dagblad. ,,’De Judas van Sassenheim’, noemden ze hem. DIOK was mijn tweede huis. Ik trainde de jeugd, stond achter de bar. Met liefde, want ik beschouwde de jongens als familie. Een vergissing. Ik ben teleurgesteld in sommige mensen. Uit het oog, uit het hart.’’

Crosby zou geen wedstrijd spelen voor The Bassets, dat hij in de voorbereiding op het nieuwe seizoen al verliet. In plaats van een terugkeer bij DIOK koos hij voor een avontuur bij de dan toonaangevende Hilversummers. ,,Marcus Holden, mijn beste vriend en oud-teamgenoot bij DIOK (en de afgelopen seizoenen speler/coach bij Hilversum, RT), zat daar al. Hilversum stond in die tijd eenzaam aan de top en voor mij was het de perfecte stap. Ik ben er een betere speler geworden en heb zo het Nederlands team gehaald.’’

Terugkijkend op zijn eerdere uitspraken komt Crosby - sinds een jaar (mede)eigenaar van restaurant The Chipperoo, in het centrum van Leiden - tot de conclusie dat hij er inmiddels een stuk genuanceerder in staat. ,,Toen ik dat riep, zaten de emoties nog hoog. Zoiets slijt natuurlijk ook met de jaren. Bovendien gaat het maar om enkele personen, door wie ik mijn rugbyplezier niet laat bederven. Ik heb vooral nog steeds heel veel vrienden en goede kennissen bij de club. Driekwart van mijn personeel komt van DIOK, dat zegt al genoeg.’’

Adoptiezoon

Vrienden voor het leven heeft ’Chez’ ook gemaakt bij Hilversum, waarmee hij in 2016 en 2017 de landstitel pakte. ,,Dat zijn mooie herinneringen. Maar de mensen zullen me toch het meest bijblijven. Ik ben daar met open armen ontvangen, als een soort adoptiezoon. Ik zal voor altijd een Hilversummer blijven.’’

Het is dan ook niet om het gevoel dat de tweederijer de recordkampioen verlaat, noch op sportieve gronden. ,,Als horeca-ondernemer heb ik het gewoon razend druk. Mijn compagnon en ik hebben nog plannen om uit te breiden ook, en ja, dan komt rugby op de tweede plek. In plaats van vier keer per week met de auto op en neer naar Hilversum kan ik nu op de fiets naar de club. Ze weten bij DIOK van mijn situatie en ik zal zo af en toe een training overslaan, en sporadisch ook een wedstrijd. Ik zag er echt tegenop om het bij Hilversum te vertellen, maar er was niets dan begrip. Marcus was de eerste die ik belde en hij zei meteen: ’ik vind het knap dat je het nog zo lang vol hebt gehouden’. Daar valt wel wat voor te zeggen. Ik werk op vrijdag tot een uur of vier, vijf ’s nachts en dan zat ik ’s ochtends om negen uur alweer in de auto. Om ’s avonds na de wedstrijd ook weer te moeten werken.’’ Lachend: ,,En ik ben ook geen twintig meer hè.’’

Plichtsbesef

Na het afgelopen seizoen, waarin Hilversum in de halve finale van de play-offs om de landstitel werd uitgeschakeld door aartsrivaal ’t Gooi, overwoog Crosby zelfs om te stoppen. ,,Dat zong rond en daar kregen ze bij DIOK ook lucht van. Een van de trainers zei dat hij dat zonde zou vinden en dat ik nu op een leeftijd ben dat ik met mijn ervaring veel kan betekenen voor de jeugd. Daarmee sprak hij mijn hart aan. Ik ben zelf als jonge jongen ook bij de hand genomen door de oude garde. Ik kan misschien nog een jaar of vijf mee, als het lijf het toelaat. Het rugby heeft me veel gegeven, het is nu tijd om iets terug te doen.’’

Meer nieuws uit Sport Regionaal