Premium

Beetje lachen op de Groest: Le Journal is een prima plek om mensen te kijken, maar het eten is niet bijzonder

1/2

Wine flies when you’re having fun’ vermeldt het krijtbordje op de kaarthouder bij Le Journal. Het is een van de eerste dingen die ons opvalt als we deze zonnige middag plaatsnemen op het terras van wat vroeger ’ons eigen’ krantenpand was, aan de Groest in Hilversum.

Het voornaamste dat nog herinnert aan dit roemruchte verleden zijn - behalve de naam van de uitspanning - de gouden letters Dagblad De Gooi- en Eemlander die hoog aan de gevel schitteren in de zon. Als echte Hilversummer geeft dat toch altijd iets vertrouwds. Zo weet ik nog dat vroeger ... ’You are old, but I do not carrot at all’, herinnert een kaarthouder op een ander tafeltje dat dit soort nostalgische gevoelens niet de reden zijn dat we hier zitten.

Het terras van Le Journal heeft niet de grandeur die het pand wel heeft. Sterker de plastic kuipstoeltjes met turqoise kussentjes doen wat armoedig aan. Wij zijn met z’n drieën dit keer en kiezen daarom voor een hoekbankje, dat ook direct dienst doet als afscheiding van het terras. De tafeltjes zijn eigenlijk geschikt voor slechts twee personen, dus we bezetten er direct twee. ’Ik zag wel dat je naar ’n cheese cake’, waarschuwt het minischoolbordje op die tafel.

De grappige kreten zijn een thema dat Le Journal ook verder hanteert. Wie bijvoorbeeld de lunchkaart oproept op de site, krijgt als eerste de bekende kreet van Johan Cruijff voorgeschoteld: ’Hun verdediging was geitenkaas’. De online reserveringen beginnen met ’Plekje vrij! Mag ik er dan bij ....?’ en als er gekeken wordt voor een groter gezelschap herinnert Winnie the Pooh je eraan dat ’het leukste aan vrienden, is dat ze zo vriendelijk zijn!’ Wat dan weer opvalt is dat het diner blijkbaar serieuze business is, want daar komt online gewoon direct het menu in beeld.

Gelukkig heeft de bediening geen last van dit soort lolbroekerij. Al snel wordt er no-nonsense aan ons gevraagd wat we willen drinken. Zo snel zelfs dat we nog maar nauwelijks de eerste van de drie kaarten uit de houder hebben bekeken. Dat blijkt direct een bijzondere. Namelijk een iceteakaart. Iets wat ik nog niet vaak ben tegengekomen. Waar ik kies voor een koffie (2,40 euro) en een jus d’orange (3,00 euro) laten mijn disgenoten zich wel verleiden tot zo’n verfrissing.

De keuze valt op de wildberries fusion en de black tea mango (beide 3,75 euro). Eerstgenoemde laat zich het beste omschrijven als ’cassis zonder prik’. De black tea ’smaakt een beetje zoals een bloemenwinkel ruikt’, is de omschrijving die nog het dichtst in de buurt komt. De jus is vers geperst en gekoeld en wordt geserveerd in een wijnglas met een plastic staafje om de pulp erdoor te roeren.

Voordat we de verontschuldiging ’I’m sorry for what I said when I was hungry’, die op een andere tafeltje staat, moeten gebruiken, plaatsen we onze bestelling. Mijn oog valt op de lauwwarme salade met kip, spek, croutons en champignons (9,50).

De jongste gaat voor de croque zalm (8,50) en onder het motto ’Count memories, not calories’, zoals op weer een ander bordje is gekalkt, nemen we als derde gerecht twee kroketten met brood (7,50). Helaas ontbreekt het toepasselijke bordje ’Kleine krokette Katinka’.

Hoewel het terras vol zit, verschijnt het eten razendsnel op tafel. Er is dan ook niet heel veel mee gebeurd. De zalmtosti bestaat uit twee geroosterde boterhammen met koude zalm ertussen.

De kroketten met brood komen met twee normale sneetjes, wat mosterd en twee kuipjes met half gesmolten boter, zo blijkt bij het openmaken. Zeker het spek bij de lauwwarme toevoeging op de gemengde salade is op het randje van aangebrand. Niet ’Eggs-actly what I’m looking for’, zoals elders valt te lezen.

Hoewel het eten dus niet ’je-dat’ is, zitten we wel lekker. Het winkelend publiek zorgt ervoor dat er ook lekker veel te kijken is. Minpuntje is dan wel weer dat er nogal wat vliegend ongedierte is deze middag. Maar we klagen niet, want ’Echte mannen eten geen honing, die kauwen op bijen’, herinnert een krijtkreet ons.

We toppen deze lunch af met een sinas (2,50) en nog een koffie.

Alle waar is naar z’n geld, blijkt ook dit keer weer. Het terras van Le Journal is geen plek waar je heengaat om je eens culinair te laten verwennen, maar je voelt je na een bezoekje ook zeker niet bekocht.

Uiteindelijk rekenen we voor drie personen nog geen 45 euro af (43,30). Ook iets om met een glimlach van het terras te lopen. Uiteraard niet zonder een vriendelijke wens: ’Have an eggcellent day’.

Meer nieuws uit Gooi en Eemland

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.