In 60 seconden: Zoeken bij het bankje

De man zit al minuten op zijn knieën op de grond. Kijkt wat onder het bankje, zoekt in de bosjes. „Zoek je iets?”, vraag ik hem. „Ja”, antwoordt de man terwijl hij opstaat. „Maar ik kan het hier maar niet vinden.”

De afgelopen maanden zien wij vanuit de woonkamer steeds vaker mensen naar het bankje aan de overkant van het water lopen. Ze kijken op hun telefoon en gaan daarna op zoek. Meestal pakken ze al gauw wat onder het bankje vandaan, gaan dan even zitten en vertrekken weer.

De eerste paar keer dachten we dat het misschien een soort drugsoppikplek was. Dat de dealer zijn waar onder het bankje tapete en de koper het geld moest achterlaten. Maar gezien het tijdstip dat de mensen op zoek gingen (vaak overdag of zondagochtend), het feit dat het vaak grotere groepen waren en er ook geregeld kinderen bij waren, zette ons toch aan het denken.

„Ben je soms een spoorzoeker”, vraag ik de man uiteindelijk. Hij lacht. „Ja, ik doe aan geocaching. Dit is een plek waar iets verstopt zit. Als je dat vindt, dan moet je je naam op het briefje schrijven en dan kun je op internet aangegeven dat je het gevonden hebt.” Je moet locaties verzamelen in verschillende dorpen en steden.

„Ik zie mensen altijd onder dat bankje kijken, aan de zijkant”, adviseer ik de man. Hij zegt dat hij daar al heeft gekeken, maar als ik even op de knieën ga, zie ik een reageerbuisje in een houdertje aan de onderkant van de zitting. „Gelukkig, ik was al bang dat ik hem nooit zou vinden”, glundert de man terwijl hij zijn naam op het briefje in het buisje schrijft.

Hij gaat snel verder, de volgende plek wacht. Het vinden blijkt toch een drug.

Meer nieuws uit Gooi en Eemland

Keuze van de redactie