De impact van het prille begin: ’Conceptie, tijd in baarmoeder en geboorte moeten geschenk voor het leven zijn’

1/2

Hoeveel vrouwen raken in verwachting zonder daar dieper over na te denken dan: ’Ik wil een kind’. En hoeveel baby’s worden uit een verkrachting geboren? Als elk nieuw mensenkind bewust wordt verwelkomd, ziet onze wereld er heel anders uit. Vanuit die overtuiging werkt Anna Verwaal. „Het is wetenschappelijk bewezen dat conceptie, zwangerschap en geboorte grote invloed hebben op de rest van ons leven.”

Vijftien jaar geleden werd ze nog spottend ’zweefteef’ genoemd als ze vertelde dat een zwangere vrouw haar baby negen maanden lang emotioneel en spiritueel marineert. „In een saus die bestaat uit alles wat mama meemaakt en met zich meedraagt. Zo worden dus ook trauma’s gekweekt.”

Tegenwoordig wordt haar gedachtegoed wel serieus genomen en geeft Anna Verwaal (55) wereldwijd lezingen, workshops en consulten met de belangrijke boodschap dat het prille begin de blauwdruk is voor de rest van het mensenleven.

„Zelfs hoe je je als volwassene gedraagt heeft daarmee te maken. De conceptie, de tijd in de baarmoeder en de geboorte moeten een geschenk voor de rest van het leven zijn. Voor ieder kind. Deze drie fases beïnvloeden je relatie met familieleden en vrienden en drukken een stempel op je gezondheid en het dagelijks leven met alles wat je doet of juist laat.”

Van net voor de conceptie tot vlak na de geboorte; dat is het werkgebied van Anna Verwaal. Haar expertise dankt ze niet alleen aan haar klinische kennis - Anna heeft onder meer geleerd voor verpleegkundige met moeder-kindspecialisatie, primal period educator (in Nederland bestaat dit beroep nog niet), lactatiekundige en geboorteconsulent - maar ook aan de samenwerking met wetenschappers, psychologen, gynaecologen en verloskundigen.

Als geen ander is zij op de hoogte van de laatste ontwikkelingen op het gebied van de pre- en perinatale psychologie.

Daarnaast heeft ze in uiteenlopende landen en culturen gewerkt en gewoond. Ook heeft ze met inheemse vroedvrouwen samengewerkt. Zo heeft ze zich verdiept in de oude genezingstradities van de Maori. En dan zijn er ook nog haar intuïtie en heldere gevoel. „Al jong wist ik dat er meer is dan het aardse bestaan.”

Zelf werd Anna als baby van drie maanden geadopteerd.

„Al in de baarmoeder is me ingeprent dat mijn moeder me niet kon houden. De herinneringen aan gebeurtenissen die zich afspelen in de prenatale periode worden stuk voor stuk opgeslagen in je cellen. We beschikken allemaal over een cellulair geheugen. Ook als je je niets kunt herinneren. Bij mij speelde het cellulaire geheugen op toen ik in Los Angeles op de verloskamers van een ziekenhuis werkte. Bij bepaalde geboortes voelde ik mijn eigen trauma opspelen. Bijvoorbeeld als een kind een gebroken sleutelbeen had.” Uiteindelijk herkende ze haar eigen verborgen leed en wist ze dit een plek te geven.

Leermeester

„Voordat ik vanwege de Golfoorlog naar Amerika vertrok, werkte ik in een ziekenhuis in Saoedi-Arabië. Op een dag werd daar een Bedoeïenen-baby achtergelaten. De ouders van het twaalf weken te vroeg geboren jongetje waren nergens meer te bekennen. De piepkleine vondeling, die de naam Sultan kreeg, heeft me laten inzien dat een foetus van 28 weken over veel meer bewustzijn beschikt dan je in eerste instantie zou denken. Na elke medische handeling greep hij naar mijn vinger. Hij zocht overduidelijk contact.” In haar lezingen noemt ze de piepkleine Sultan haar grote leermeester.

„Als je beseft dat er al bewustzijn in de baarmoeder is, begrijp je ook dat een baby alles meemaakt. Voelt het kind zich welkom. Is het per ongeluk of met geweld verwekt. Hoe voelt mama zich. Wordt ze mishandeld. Voelt ze zich eenzaam of juist goed gesteund. Zulke herinneringen worden op cellulair niveau opgeslagen en zullen het verdere leven beïnvloeden. Daarom vind ik het onbegrijpelijk dat je in Nederland kinderpsycholoog kunt worden zonder dat je je hoeft te verdiepen in het fenomeen van de pre- en perinatale psychologie. Ik vind het ook erg dat er nog steeds kinderartsen zijn die niet geloven dat vroege herinneringen in het systeem worden opgeslagen. Zoveel onzorgvuldigheid en onwetendheid. Het is toch vreselijk dat baby’s tot begin negentiger jaren werden geopereerd zonder behoorlijke narcose. Ze kregen slechts een spierverslapper. Wat een trauma is dat. En dat trauma zit er nog steeds zonder dat dit wordt gerealiseerd. Nog voor ze worden geboren zijn baby’s bewuste en gevoelige menselijke wezens. Zo moeten we ze ook benaderen.”

Anna vindt het belangrijk dat ouders zich bewust voorbereiden op de komst van een kind. „Duik je eigen geschiedenis in. Hoe ben jij op de wereld gekomen, hoe is dat bij je moeder gegaan? Ben je soms de grote clown van de familie omdat je moeder vrij snel nadat ze een kind had verloren zwanger van jou werd. Al dat verdriet dat je toen voelde en jij kon haar niet troosten...”

Het is belangrijk dat je je eigen trauma’s hebt verwerkt voordat je zelf een kind krijgt. „Want geschiedenis blijft zich herhalen”, geeft Anna aan. „Heel veel mensen worden geleefd door wat er in het begin is gebeurd. En dat geven zij vervolgens ook weer door. Zorg daarom dat een negatieve blauwdruk niet als erfelijke belasting wordt meegegeven.”

Anna Verwaal heeft geen kinderen gekregen. „Dat was een hele bewuste keuze. Ik ben in wezen moeder van een groeiende groep bewust ontvangen kinderen.”

Parallellen

Ze was vijftien toen ze haar biologische moeder voor het eerst weer zag. „Dat is een belangrijke ontmoeting geweest. Mijn geboortemoeder is vorig jaar overleden. Door de jaren heen hebben we altijd contact gehouden. Maar die eerste keer is de meest bepalende ontmoeting geweest. Ze is de meest intieme vreemdeling die ik ooit heb ontmoet. Ik ontdekte zoveel parallellen met de vrouw die me het leven heeft gegeven. Ook dat gaf inzichten.”

Haar adoptiemoeder overleed toen Anna twaalf was. Haar onafhankelijkheid groeide. Ze was 21 toen ze als verpleegkundige naar Israël vertrok.

„De drang om de wereld in te trekken was groot. Achteraf zie ik in wat al die reizen met me hebben gedaan. Onlangs heb ik een tijdje met vluchtelingen op Lesbos gewerkt. Verschrikkelijk hoe daar met vrouwen en kinderen wordt omgaan. Heel erg naar. Pasgeboren baby’s en hun moeder worden routinematig van elkaar gescheiden. Al die zwaar getraumatiseerde moeders. Er wordt totaal geen rekening gehouden met het feit dat straks niet alleen hun kinderen maar ook hun kleinkinderen die ellendige ervaringen in hun cellen meedragen.”

Anna is groot voorstander van een natuurlijke bevalling in een omgeving waar de vrouw zich het veiligst voelt. „In de tijd dat ik in Amerika werkte, begon ik in te zien dat de geboorte van een kind onnodig gemedicaliseerd wordt. Hoe meer er gedokterd wordt, hoe moeilijker het voor de vrouw is om zich moeder te voelen en zich te verbinden met haar kind.”

Moeder natuur

„Ik waarschuwde hier vijftien jaar geleden al voor: ’Nederland, jullie gaan de Amerikaanse kant op. De geboortes verlopen niet zoals moeder natuur dat heeft bedoeld’. Hoe meer bevallingen in het ziekenhuis plaatsvinden, hoe vaker het geboorteproces wordt gemedicaliseerd. Met alle gevolgen van dien. Nu ik terug ben in Nederland zie ik dat de thuisbevalling verloren dreigt te gaan. Steeds meer vrouwen bevallen in het ziekenhuis. Terwijl een kind baren een normaal, natuurlijk en gezond proces is.”

De blauwdruk van conceptie, baarmoedertijd en geboorte moet je zien als muziek die zich blijft herhalen, geeft Anna Verwaal aan. „De muziek die onze moeder in negen maanden tijd creëerde, wordt de melodie van ons leven. Maar elk mens moet de kans krijgen om zijn eigen meesterwerk te componeren. De muziek van die vormgevende periode moet je leren uit te zetten. Geef een kind wortels en vleugels in plaats van bagage.” Dat komt uiteindelijk ook de maatschappij ten goede, aldus Anna: „Bewuste conceptie, zwangerschap en geboorte is het fundament voor een gelukkige en gezonde samenleving.”

www.fromwombtoworld.com

Meer nieuws uit Lifestyle