Premium

Edsilia Rombley is met haar familie het gelukkigst

Edsilia Rombley is met haar familie het gelukkigst
© Jean-Marc Kessely

In de interviewserie ’Ziel en zaligheid’ wekelijks de ontboezemingen van een smaakmaker. Vandaag: zangeres Edsilia Rombley.

Alles komt tegelijk. Zit ze midden in haar theatertournee met pianoballads, speelt ze ook nog de rol van Maria in ’The Passion’. De repetities voor het tv-evenement op 18 april zijn in volle gang. „In ’The Passion’ zing ik vijf liedjes. Allemaal live in de uitzending, dus er mag niks misgaan.” Volop repeteren, dus.

Maar op de dag van onze afspraak hoeft dat even niet. Toch heeft ze het druk. Haar dochters komen net met vriendinnen uit school, ze helpt haar man Tjeerd Oosterhuis in zijn studio door nieuw werk in te zingen en het jonge hondje dat ze pas in huis heeft, vraagt aandacht. De kleine diva is een Bolonka Zwetna, vertelt ze. Als het hondje even rustig in haar mand kruipt, neemt ze de tijd om te praten. Aan de keukentafel mijmert ze over vragen over haar ziel en zaligheid. Waarbij ze niet ziet wat er achter haar gebeurt: haar nieuwe puppie luistert aandachtig mee. Alsof ze haar kans grijpt om haar baasje te leren kennen.

Welke karaktertrekken heb je van je ouders? „Mijn verzorgende kant heb ik van mijn moeder. Ze stond altijd klaar voor mijn broer, mijn zus en mij. Toen ik zes was, gingen mijn ouders uit elkaar. Om rond te komen, had mijn moeder een baan bij een fotolaboratorium. Ze werkte hard om ons alles te geven wat we nodig hadden. Net als mijn moeder voel ik me ook sterk verantwoordelijk voor iedereen om me heen. Mijn moeder is altijd een beetje aan het regelen. Vaak duwt ze je zonder dat je het in de gaten hebt een bepaalde kant op. Dat heb ik ook een beetje. Hoe ouder ik word, hoe meer ik dat bemoeierige van mijn moeder overneem.”

„Van mijn vader heb ik mijn gevoel voor sfeer en muziek. Op feestjes kan hij intens genieten. Dat kan ik ook. Als ik tussen vrienden en familie zit, vergeet ik alles en ga ik helemaal op in de verhalen en de gezelligheid. Net als mijn vader ben ik dan ontzettend luid en aanwezig. Mijn vader is een type dat zich niet gauw laat ondersneeuwen. Dat heb ik ook. Ik ben geen ruziemaker, maar je duwt me niet zomaar omver, want ik kom altijd voor mezelf op.”

Edsilia Rombley is met haar familie het gelukkigst
© Singer Laren PR

Aan welke ervaring uit je jeugd denk je nog wel eens terug? „Ik groeide op in Lelystad. Als ik aan die tijd terugdenk, denk ik meteen aan het onbezorgde van die jaren. Het was zo’n veilige, fijne wereld. We hadden er alle ruimte en vrijheid om te spelen. Ik zat op voetbal. Met mijn zus zong en danste ik veel, mijn broer was altijd aan het rappen. Op de basisschool stond ik graag op het toneel. Samen met mijn schoolvriendinnetje Anne van Rijn speelde ik altijd kleine voorstellingen. Zij is cabaretière geworden. Als ik haar nu zie optreden, herken ik de humor die ze als kind al had.”

Wat was de beste beslissing van je leven? „Om met Tjeerd in zee te gaan. Voor hem had ik een ander vriendje. Dat was een half jaar uit toen die jongen het opnieuw wilde proberen. Toen twijfelde ik. Mijn ex was vertrouwd, met Tjeerd zou ik een nieuw avontuur aangaan. Nu weet ik dat dat een goed besluit is geweest, want uiteindelijk is Tjeerd echt een maatje. Ik leerde hem kennen in de tijd dat ik net was doorgebroken bij de Soundmixshow. Ik was toen 21 en wist nog maar weinig van het vak. Tjeerd en zijn zus Trijntje hadden toen veel succes met hun band Total Touch. In hun muzikale ontwikkeling waren ze veel verder dan ik. Zij begeleidden me met goede tips. Zo nam hij me mee naar jamsessies en naar North Sea Jazz. Daarna groeide onze vriendschap uit tot een relatie.”

Wat had je beter anders kunnen doen? „Nadat ik twintig jaar geleden met ’Hemel en aarde’ vierde werd bij het Eurovisie Songfestival, vroegen ze me of ik in 2007 nog een keer wilde meedoen. Ik deed het, maar het werd niet het succes dat iedereen ervan verwachtte. Toch heb ik er geen spijt van. Kom op, zeg. Er zijn veel belangrijkere dingen in het leven. En je leert er toch weer van. Maar ik zou het niet nog een keer doen.”

Wat heb je nodig om gelukkig te zijn? „Het klikt heel cliché, maar ik ben het gelukkigst met mijn gezin en mijn familie om me heen. Bij familiereünies, geniet ik van alle verhalen die je daar hoort. Als kind logeerde ik vaak bij tantes die ongeveer een moeder voor me waren. Die band met de hele familie gaf me een heel brede basis, want ik heb nog altijd een grote kring van mensen op wie ik kan terugvallen. Het lijkt soms dat familieverbanden in deze tijd veel losser worden, want kinderen logeren nu veel minder vaak bij familie. Ook mijn dochters doen dat zelden. Een gemiste kans, eigenlijk. Gelukkig logeren ze nog wel vaak bij hun oma’s.”

„Met mijn moeder ben ik nog altijd heel close. Ik bel haar iedere dag, meestal als ik na een optreden naar huis rijd. Als ik haar per ongeluk een dag niet aan de telefoon heb gehad, vindt ze dat ze me lang niet heeft gesproken.”

Wat heb je geleerd van je leven tot nu toe? „Dat niks vanzelf gaat. Dus dat je hard moet werken om iets te bereiken. Wat ik ook leerde is te genieten van het leven en te focussen op de dingen die wél goed gaan. Dus niet mopperen over dingen die fout lopen, maar blij zijn met wat wél goed gaat. Ik heb geen reden om te klagen want wij zijn gezond, ik heb mensen om me heen op wie ik kan bouwen en we hebben het ontzettend goed. Vooral als ik het vergelijk met mijn moeder, vroeger. Zij moest in haar eentje de kost verdienen. Mijn vader betaalde af en toe mee als we een fiets nodig hadden en hij hielp bijvoorbeeld als haar auto stuk was, maar verder moest ze het allemaal maar zien te regelen met drie kinderen. Soms denk ik: hoe heeft ze dat allemaal gered?”

Edsilia Rombley is met haar familie het gelukkigst
Esilia Rombley.
© Jacqueline de Haas

„Vaak drukken we onze kinderen op het hart dat onze manier van leven niet vanzelfsprekend is. Dan zeg ik dat ze bevoorrecht zijn met zo’n fijn huis en zulke mooie vakanties. En dat ze zo vaak met de auto gehaald en gebracht worden. Want ik moest vroeger op de fiets door regen en wind naar school en naar het voetbalveld.”

Wat zou je aan jezelf willen veranderen? „Aan mijn uiterlijk wil ik niks meer veranderen. Ik ben net twintig kilo kwijt! De knop ging om omdat ik niet fit meer was. Niet omdat ik te dik was, maar omdat het met mijn lijf na de geboorte van de kinderen fout was gegaan. De eerste drie maanden van dat dieet heb ik alleen maar groente en sla gegeten. Dus geen fruit, geen aardappelen en geen brood. Ik moest de kippetjes en de nasi en de bami laten staan, terwijl ik daar dol op ben. Sojasaus mocht ook niet meer. Dat heb ik toch gemist! Nu ben ik verrast dat ik dat zo lang heb volgehouden. Maar ik ben ook tevreden. Want toen de kilo’s eraf waren, zag ik pas hoe groot het verschil was.”

„Qua karakter zou ik wat minder perfectionistisch willen zijn. Ik wil alles altijd tot in de puntjes geregeld hebben. Niet alleen in mijn werk, maar ook als moeder. Die hang naar perfectie helpt me op het podium, maar is thuis vaak mijn valkuil. Want met kinderen gaat het nooit zoals je dacht. Bij het opvoeden merk ik dat ik dingen moet loslaten en dat ik wat vaker moet improviseren en accepteren. Maar dat valt me niet mee, want ik wil iedereen helpen en alles regelen. Het dringt maar heel langzaam tot me door dat ik niet de hele wereld kan dragen.”

Wat is het grootste verdriet van je leven? „Ik was echt in shock toen een goede vriendin van me plotseling overleed. We kenden elkaar al vanaf mijn kindertijd. Ze was nog maar veertig toen ze thuis een hersenbloeding kreeg. Ik hoorde het na een optreden in Aalsmeer. Meteen reed ik naar haar huis, maar ik was al te laat om haar nog te zien. De politie stond bij haar voor de deur en zei dat ik beter naar huis kon gaan omdat ze naar een uitvaartcentrum zou worden gebracht. Heel stom, maar toen ben ik nog vertrokken, ook. Achteraf heb ik daar ontzettend spijt van, want ik heb het gevoel dat ik haar op een kwetsbaar moment in de steek liet.”

„Ook het overlijden van een tante en een oom heeft me erg aangegrepen. Ze waren amper zeventig. Echte levensgenieters. En nog helemaal niet klaar met het leven. Toch werden ze ingehaald door hartproblemen en kanker. Zo onrechtvaardig! Wat me op dat moment troost is de gedachte dat ze geen pijn meer hebben en dat ze niet meer lijden. Ook de mooie herinneringen aan ze helpen me dan een beetje, maar verdriet en rouw wennen nooit. Niets maakt me angstiger dan de dood.”

Bid je wel eens? „Ja. Als iemand in mijn omgeving het moeilijk heeft, steek ik een kaarsje op en vraag ik hardop om steun. Eind december dank ik ook altijd voor alle goeds van het afgelopen jaar en vraag ik om kracht voor het nieuwe jaar. Niet dat ik dan de naam van God uitspreek, maar ik richt me wel tot een hogere macht. Tot iets onbenoembaars dat je niet kunt zien, maar wel kunt voelen. Want door mijn katholieke opvoeding geloof ik dat we geleid en gevoed worden door een bron van hoop en kracht.”

Wat zijn je plannen? „Eerst richt ik me nu op ’The Passion’. Ook trek ik de komende maanden door het land met mijn theaterconcert waarin ik de mooiste pianoballads zing. Vanaf mei ben ik als jurylid te zien in de zangwedstrijd ’It takes two’ bij SBS6 en intussen denk ik voorzichtig aan een nieuw album. Dat ik dat allemaal kan combineren met mijn moederrol is heerlijk.”

Op de achtergrond kijkt haar hondje haar verwachtingsvol aan. Een blik van: krijg ik ook nog aandacht? Opeens - uit het niets - draait Edsilia zich om en aait ze haar nieuwe huisgenoot. Alsof ze het aanvoelt.

Edsilia Rombley is op 18/4 te zien bij ’The Passion’ (NPO1 20.30 uur). Ze komt met haar theaterconcert ’The piano ballads & more’ o.m. naar Het Zaantheater in Zaandam (14/4), De Muze in Noordwijk (25/4) en De Kleine Komedie in Amsterdam (29/4). www.edsiliarombley.nl

Meer nieuws uit Lifestyle

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.