Premium

Wilco Dekker uit Naarden wil levend terugkomen. En anders heeft hij ’een geweldig leven gehad’

1/2

Wie de flat van Wilco Dekker (49) in Naarden binnenstapt, struikelt zowat over een rubberen slang. ,,Die loopt van de compressor in de woonkamer naar mijn bed. Ik slaap sinds half februari in een hoogtetent.”

Je moet er wat voor over hebben om de hoogste berg (8.848 meter) op aarde te beklimmen. In een zuurstofarme tent slapen bijvoorbeeld, om je lichaam aan de extreem ijle lucht te laten wennen. Op 5 april vertrekt Dekker voor zestig dagen naar Tibet om de Mount Everest in het Himalayagebergte te beklimmen.

Maandenlang bereidt hij zich intensief voor. Met twintig kilo op zijn rug loopt hij de hoge trap bij de Stichtse Brug op en af. Hij banjert heen en weer over het strand tussen IJmuiden en Bloemendaal. Voor extra wrijving sleept hij een autoband mee.

Hij is er klaar voor. ,,Ik ben rustig, voel me goed.” Wel moet de tanige Dekker aankomen. ,,Ik eet avocado’s, vette vis, volle kwark, walnoten. In de bergen val ik acht tot tien kilo af. Je verbruikt wel 5000 calorieën per dag. Op de dag naar de top zelfs 15.000 tot 20.000. Daar is niet tegen op te eten.” In het basiskamp is het voedsel prima. ,,Gemberthee en knoflooksoep, goed voor je weerstand.” In de hogere tentjes wordt het primitief. ,,Met gesmolten sneeuw een gevriesdroogd prutje opwarmen.”

De woning ligt bezaaid met donsjassen, sneeuwbrillen, voedingssupplementen, touwen, bergschoenen en stijgijzers. ,,Om te oefenen trek ik met mijn ogen dicht alles aan en uit. Hoe maak je met enorme donswanten een rits open voor een grote boodschap? Ik moet straks alles blindelings vinden.”

Hij raakt in 2001 besmet met het bergvirus. ,,Tijdens het backpakken heb ik onverwachts de Kilimanjaro beklommen. Met lagen zomerkleren over elkaar heen. De euforie toen ik de top bereikte... Grandioos.” Vanaf 2014 pakt hij door. De Mont Blanc, Mount Elbrus, Aconcagua, Delani en de Carstensz Pyramide. Dekker, technologiestrateeg in de telecom: ,,In de Westerse wereld worden we geleefd, in de bergen is rust.”

Zone des doods

Nu is de Mount Everest aan de beurt, met temperaturen van min 20 tot min 40. ,,Dat is alleen weggelegd voor wie met bergschoenen aan is geboren, dacht ik altijd.”

Het lastigste stuk ligt boven de 7.500 meter: de ’zone des doods’. De mens kan hier maximaal 3 dagen verblijven en moet dan weer onder de 7.500 meter zakken. Hoogteziekte ligt op de loer. ,,Je bloed wordt stroperig. Je hersenen krijgen minder zuurstof. Je gaat denken als een kind en ziet geen gevaar meer.” Dekker gebruikt daar net als 97,5 procent van de klimmers extra zuurstof. En dan, duimen voor goed weer, en in slakkengang naar de top, waar 4,5 duizend klimmers triomfeerden. ,,Je stikt als je te snel loopt.”

Hij buigt zich over een plattegrond van berg. ,,Daar kom je lijken tegen”, wijst hij. ,,Van de 288 omgekomen klimmers liggen er nog zo’n tweehonderd.” Door smeltende sneeuw komen steeds meer lichamen aan de oppervlakte. Dekker kan er tegen. ,,Je moet je niet laten meeslepen door het verhaal erachter.”

Is de Naarder, die een vriendin heeft, zelf bang? ,,Ik heb alles zo goed voorbereid, de kans dat er iets mis gaat is heel klein. Ik wil levend terugkomen. Mét tien vingers, want ik speel gitaar. Maar als het gebeurt, dan moet het zo zijn. Ik heb een geweldig leven gehad.”

Zijn focus ligt op de top. ,,Dan schreeuw ik het uit en komen de tranen. Je kijkt 360 graden rond en er is niets hoger dan het punt waar jij staat. Hoe mooi! Ik hoop dat ik niet vergeet een foto te maken.” Als het niet lukt? ,,Het bereiken van de top is de kers op de taart, maar als dat niet lukt is de taart niet minder lekker. Het hele avontuur is al een feest.”

Meer nieuws uit Achtergrond

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.