Premium

Hoe wimpel ik onzeopdringerige buren af?

Hoe wimpel ik onzeopdringerige buren af?
© Illustratie Lars de Boer

In ’Vrij Verteld’ praten lezers over twijfels en dilemma’s. De afgedrukte reacties kwamen binnen via de website van de krant, waar dit verhaal al te lezen was. Wil je zelf een dilemma kwijt? Mail vrij@hollandmediacombinatie.nl

Sophie (37): „Vorig jaar verhuisden we met ons gezinnetje naar een heerlijk huis met een tuin. Het is een goede stap geweest. De kinderen zitten nu dichter bij hun school en hebben hier eigen kamers. Mijn man is dolblij met de schuur waarin hij vaak klust en ik geniet van de tuin waar ik in de zomer gezonde groente oogstte. Een ander pluspunt is dat we hier leuke buren hebben.

Ik vind het alleen nog een hele kunst om goed met de buren om te gaan. Met de buurtjes links en rechts is dat geen probleem. Dat zijn gezinnen met jonge kinderen, hun leven is vergelijkbaar met dat van ons. Maar de omgang met onze overburen vinden we lastiger.

Laat ik meteen benadrukken dat het prima mensen zijn: een echtpaar van in de zeventig met kinderen die verderop wonen. Toen de buurvrouw kort na onze verhuizing bij ons op de stoep met haar fiets viel, hielp mijn man haar overeind. Al snel stond haar fiets bij ons in de schuur. Daar herstelde hij de schade. Gewoon, omdat hij dat leuk vindt. Kort daarna waaide hun zonwering bij een stevige storm van de gevel. Het spul kwam bij ons in de tuin terecht. Met een uurtje buigen en schroeven wist mijn man de boel te repareren. Gewoon: een spontane actie.

Maar de buren waren er erg van onder de indruk. Kennelijk zagen ze het als een poging om contact te leggen, want al snel brachten ze bloemen en een zelfgebakken taart om ons te bedanken. Blijkbaar vonden ze dat nog niet genoeg, want later stond de buurvrouw weer met een zelfgemaakt potje jam voor de deur. Op de stoep vertelde ze een heel verhaal over haar kinderen en haar vroegere werk. Na tien minuten luisteren ging gelukkig mijn telefoon, wat een goed excuus was om haar verhaal af te kappen.

Maar ze blijft toenadering zoeken. Toen ze onze dochters bij het winkelcentrum tegenkwam, kocht ze ijsjes voor de meiden. Tegelijk bood ze de kinderen aan dat ze altijd bij haar mogen aanbellen voor een kopje thee. Later belde ze weer bij ons aan, omdat er een pakje voor ons bij ze was bezorgd. Met alleen een bedankje kwam ik er niet vanaf, want voor ik het wist, stond ze in de hal en begon ze weer een verhaal te vertellen.

Deze week kregen we een kaartje in de bus, van de overburen. Een uitnodiging om met ons gezin bij ze te komen eten. De buurvrouw had het menu er al bij geschreven en gaf drie dagen op waaruit we mochten kiezen.

Eerlijk gezegd wordt het mij wat te opdringerig. Het is vast aardig bedoeld, maar ik heb er geen zin in. Als ik een avondje ergens wil eten, doe ik dat liever met vrienden of familie. Maar omdat we het zo druk hebben, komt daar weinig van. Dan ga je op zo’n spaarzame vrije avond toch niet tegen je zin bij de buren zitten? Dus ik denk dat we op een nette manier afstand moeten nemen.

Mijn man ziet het anders. Hij vindt het onbeleefd om weg te blijven, bij het etentje. Ook vreest hij dat de relatie met deze buren onder druk komt te staan als we de uitnodiging negeren. Dus toch maar aanschuiven? Wat is verstandig?”

Meer nieuws uit Lifestyle

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.