Dode boom in polder Eemnes is nu echt gesneuveld

1/4
Eemnes

De dode boom is dood. De polder van Eemnes is een monument kwijt. Decennia stond de dode boom - de laatste járen heeft niemand hem nog met blad gezien - aan een waai langs de Zomerdijk, en opeens heeft het fotogenieke ding het begeven.

Geen mens weet de exacte sterfdag van de dode boom, voor iedereen die Eemnes een beetje kent een markering, een oriëntatiepunt in het vlakke polderland. De boom was eenzaam, want hij was de enige op die plek. Maar geliefd bij natuurliefhebbers, wandelaars en vogelaars. Hij is nu omgevallen, dus echt morsdood en uit het zicht verdwenen.

Het houten staketsel - want meer was het de laatste jaren niet - was ook in trek bij vogels. Op de laagste tak werden regelmatig ijsvogeltjes gezien, wat hogeropp droogden aalscholvers hun veren, buizerds zaten er op de uitkijk en zelfs de zeearend, afkomstig van het eiland De Dode Hond, daalde er weleens neer.

De populier stond daar aantrekkelijk te wezen aan een waai, een meertje in de polder. Veel gefotografeerd en geschilderd, al dan niet met schapen of koeien in de naaste omgeving. Maar de de val van de boom is voor anderen weer een bron van vreugde. Boswachter Jan Roodhart, werkzaam in de Eempolders voor Natuurmonumenten, treurt niet om de gekapseisde populier.

„Onze doelstelling in dit gebied is de bescherming van de weidevogels. Daar was die boom nou niet echt behulpzaam bij. De boom werd door kraai-achtigen en roofvogels veel gebruikt als uitkijkpunt en als uitvalsbasis, van waaruit ze op eierroof konden gaan in de nesten van de weidevogels. In dat opzicht heb ik er dus geen moeite mee dat-ie nu plat ligt. Maar ik geef toe, het was een markante verschijning in de polder.”

Roodhart is achttien werkzaam als boswachter in de polder bij Eemnes. „Ik kan me nauwelijks nog herinneren dat ik de boom in leven heb gezien. Hij is dus al lange tijd dood, bijna twintig jaar. Hij stortte ook eigenlijk in, er braken steeds meer takken af. Het was een kwestie van tijd dat-ie zou omvallen.”

In het riet

Er zijn geen ooggetuigen die de beroemde boom tegen de vlakte hebben zien gaan. Ergens tussen half december en de jaarwisseling moet het zijn gebeurd. Misschien in een stille, natte nacht. De verpulverde populier rust nu zacht in het riet. „Het is meer turf dan hout”, zegt Roodhart. „Helemaal vergaan en verrot.”

Natuurmonumenten laat de restanten voorlopig gewoon liggen. „We kunnen er nu ook helemaal niet goed bij. Tussen het riet is de grond heel moerassig, dat is geen doen. Het heeft ook geen haast, hij kan er rustig een tijdje blijven liggen.”

Gaat Natuurmonumenten, om de oude situatie weer te herstellen, een nieuwe boom op dezelfde plek planten? „Technisch gezien zou dat best kunnen, maar we gaan het zeker niet doen. In verband met die kraaien en roofvogels. De weidevogels hebben bij ons absolute prioriteit. Soms kwam het idee op om die oude boom, die toch al dood was, zelf maar weg te halen, vanwege de weidevogels. Maar daar hebben we toch maar van afgezien. Nu heeft de natuur zijn loop gehad en dat lijkt me goed.”

De grutto’s, de kieviten en de kemphaantjes zijn komend voorjaar misschien wat veiliger in de polder, maar de inwoners van Eemnes hebben een beetje verdriet. Op Facebook wordt getreurd om het verdwijnen van de ’prachtige dooie boom, baken in de polder, en super fotogeniek!!’ Ook wordt gesuggereerd om de boom in stukjes te zagen en blokjes hout te verkopen op de Koningsmarkt. Ongeveer zoals destijds met brokken steen van de Berlijnse Muur gebeurde. Maar gezien de verrotting is dat plan onhaalbaar.

Meer nieuws uit Gooi en Eemland