Column Chris Aalberts: Roeptoeter

Column Chris Aalberts: Roeptoeter

Het is moeilijk voor te stellen dat een motie ooit een heel gewichtig instrument van de Tweede Kamer was. In gewone mensentaal: een verzoek aan de regering om iets te regelen. In de jaren zestig was het aantal moties per jaar op een paar handen te tellen, maar de laatste jaren zijn het er honderden. In tien jaar is het aantal ongeveer verdubbeld tot 3500 vorig jaar. Ongeveer een derde krijgt een meerderheid.

De regering is er maar druk mee, zou je denken, maar dat valt wel mee. Moties hoeven namelijk niet te worden uitgevoerd. Velen herinneren zich de schaterlachende minister Zalm die ooit meldde een motie niet uit te voeren. Allerlei mensen boos, maar Zalm wist: zolang ze me om deze reden niet de laan uit sturen, is er niets aan de hand. Zo vrijblijvend kunnen moties dus zijn. Uitvoering is sowieso onzeker.

Alle Kamerleden hebben politieke wensen maar de meesten van hen komen nooit in de media. Ze krijgen dus nauwelijks de kans het publiek duidelijk te maken wat ze ergens van vinden. Het gevolg: ze schreeuwen steeds harder. Zie hier de reden voor al die moties: hun mening staat op papier en het lijkt ook meteen alsof ze iets concreets doen om hun voorstellen waarheid te laten worden. Of er op deze manier echt iets in gang wordt gezet is twijfelachtig, maar daar kun je het kabinet dan de schuld van geven.

Zo diende de afgelopen jaren elk Tweede Kamerlid voor de Partij voor de Dieren bijna dagelijks een motie in: 333 stuks per jaar. Bij Kamerleden van GroenLinks, 50Plus en ChristenUnie was dat een motie per twee dagen. Het onbedoelde gevolg is dat je met een motie niet meer in de publiciteit komt want er zijn er gewoon te veel. Het is vooral een middel geworden waarmee een Kamerlid achteraf kan bewijzen dat zijn standpunt een keertje is geuit. Indrukwekkend inderdaad.

Tot welke onzin dit leidt, bleek deze week toen SP en PvdA via een motie probeerden het eigen risico in de zorg af te schaffen. De PVV probeerde het eveneens. Totale nonsens natuurlijk, want de kosten van die ingreep zijn zo groot dat er financiële dekking moet zijn. Dat kun je alleen in de formatie regelen. GroenLinks kan dat dus doen en stemde daarom niet voor afschaffing. De toekomst van het eigen risico is sowieso aan het nieuwe kabinet.

De GroenLinkse nee-stem kwam Klaver op honderden criticasters op sociale media te staan. Hij had toch beloofd dat het eigen risico zou verdwijnen? Maar de formatie is achter de schermen, dus wat GroenLinks op dit punt echt bereikt moeten we afwachten. Wat de SP, PvdA en PVV met hun moties hebben bereikt, weten we wel.

Meer nieuws uit Nieuws

Keuze van de redactie