Ziekenhuistablet

Mijn moeder ligt in het ziekenhuis, dat is al vervelend genoeg, maar nu kan ze daar ook al niet meer ongestoord naar Nieuwsuur of de herhalingen van Kunst en Kitsch kijken.

Niet vanwege piepende apparaten of snurkende en rochelende slapies, maar omdat er geen televisiescherm boven haar bed hangt. Het heeft de ziekenhuisdirectie in deze financieel o zo rooskleurige tijden, namelijk behaagd om hun centen te stoppen in een super patiëntvriendelijk systeem. Een eigen ziekenhuis iPad! Handig hoor. Je kunt er als patiënt werkelijk alles mee, je lunch bestellen, kastje kijken en alle mogelijke enge ziekten googelen. Heel nuttig ook omdat een miljoen Nederlanders thuis geen internet heeft en geen idee heeft hoe zo’n apparaat werkt. Sterker nog dit is de doelgroep die gemiddeld wat vaker in het hospitaal overnacht. De rest van de patiënten neemt met liefde zijn eigen tablet mee. Het ziekenhuis hoeft mijn inziens dan alleen nog maar met een leentablet te strooien voor de drie patiënten die hun eigen apparaat thuis hebben laten liggen of die niet meer mogen gamen van hun moeder. Voor hen wordt de logeerpartij misschien wel gezelliger dan verwacht.

Iedereen op kamer 4A 14 swipet zich momenteel een polsblessure. Iedereen behalve mijn moeder. Zij heeft namelijk al een blessure en daarmee swipet ze niet zo lekker. Sterker nog, het is een heel gedoe om het apparaat recht voor haar neus te houden. Bovendien, als je een flatscreen XL, net als grote letterboeken, een zege voor de mensheid vindt, dan ben je meestal niet zo blij met een schermpje op A5 formaat. Gelukkig wordt ze door haar tijdelijke buurjongen geholpen. De arme jongeman stapt daarom vier keer per dag in zijn rolstoel en pendelt naar mijn moeder om van zender te wisselen. Mantelzorgen begint waar je hulpbehoevenden samenbrengt. Op de afdeling crisisopname van het ziekenhuis. In dit geval is vooral de twintiger de klos. Hij drukt op de alarmknop wanneer zijn overbuurvrouw weer blauw aanloopt en voor de slechtzienden in de zaal leest hij hardop de dagelijkse keuzemenuutjes. ’Aardappelpuree of rode kool, zeg het maar.’ Een nieuw soort tijdelijke commune. Eigenlijk een topinitiatief dus.

Voor de digibeten die zich zorgen maken, mijn moeder ligt in Enschede, daar lopen ze lichtjaren voor. Gelukkig mag ze morgen weer naar huis, naar de afstandsbediening, kan ze weer eindeloos Nieuwsuur kijken. Hoewel, gelukkig…

Joyce van der Meijden

Meer nieuws uit Gooi en Eemland

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.