’Het leven als non is zó wonderbaarlijk mooi’

Eddie de Paepe
Hilversum

Ruim vijfentwintig jaar heeft zuster Nicole Mul gewoond in het Hilversumse klooster ’De Stad Gods’. Nu is het tijd om verder te gaan, maar ook om terug te blikken.

Op welke leeftijd wilde u non worden?

Ik was elf jaar en heb toen iets heel wonderlijks ervaren. Ik woonde destijds in Oudorp, Alkmaar. Het was een zomerse dag. De zon scheen en ik zat op het hooiland van de buren. Daar ervaarde ik een intens geluk. Ik dacht toen: ’als ik groot ben wil ik alle mensen blij maken’. Daarna heeft dat gevoel me nooit meer losgelaten.

Heeft u ooit de wens gekoesterd om een gezin te hebben?

Ja. Maar in het leven maak je keuzes. Ik kom uit een groot gezin en mijn broers en zussen kregen allemaal kinderen. En ik realiseerde me toen goed dat ik daar afstand van deed. Wel besefte ik dat, door zuster te worden, ik moeder werd van een heleboel mensen. Ondertussen is dat trouwens meer een oma.

Wanneer werd u non?

Op mijn negentiende heb ik in Utrecht de zevenjarige opleiding gevolgd tot non. Daar heb ik gevraagd of ze me wilden accepteren voor levenslang. Ik wist dat dit mijn weg was, met alle moeite, alle pijn en alles wat eraan vastzit. De grootste vrijheid ervaar je wanneer je doet wat jouw verlangen is. Mijn verlangen is de weg te gaan die naar God gaat, de weg die met liefde te maken heeft.

Cijfert u zichzelf weg voor het groter geheel?

Ik geloof niet dat je als zuster je persoonlijkheid opzij zet. Wel persoonlijke belangen zet je opzij. Je persoonlijkheid groeit, naarmate je groeit in vrijheid. Zo kan je worden wie je eigenlijk bent.

Draagt u ook wel eens iets anders dan uw habijt?

Ja, als we vakantie hebben. Als we lekkere fietstochten gaan maken bijvoorbeeld. Ik ben ondertussen mijn tachtigste gepasseerd dus zoveel fietsen doe ik niet meer. Sommige zusters vinden het heerlijk om tijdens de vakantie eens niet gekend te worden.

Wat is het nut van een habijt?

Ik spreek voor mezelf als ik zeg dat ik vertrouwd ben met mijn kleding. Mensen kennen mij niet anders.

Voor mijn werk als zuster ben ik veel op scholen geweest. Ik vroeg de kinderen dan vaak wat ze dachten van mij en mijn kleding. Dan zeiden ze altijd: ’Dat u voor mensen zorgt, dat u in God gelooft, dat u te vertrouwen bent’. Ik voel me heel vertrouwd in mijn habijt en heb geen behoefte om in andere kleding te lopen. Ik ben mezelf en heb niet in de gaten hoe een ander naar mij kijkt.

Is het leven als non wat u ervan verwacht had toen u klein was?

Je romantiseert het leven altijd als je jong bent en keuzes maakt. Mijn keuzes had ik al heel vroeg gemaakt; ik wilde er zijn voor de mensen die me nodig hadden. Het is veel mooier geworden dan ik had kunnen dromen.

Je kiest voor iets, maar je weet niet wat je kiest. Dat het leven als non zo mooi zou worden, had ik niet kunnen bedenken.

U heeft nooit getwijfeld?

Jawel. Want iedere keer als ik achterom kijk, merk ik wat voor turbulente tijd er eigenlijk achter de rug is.

Mijn werk gaat altijd over visie op leven, over gelukkig zijn, over vrij zijn. Natuurlijk heb ik dan soms ook twijfels. Ik vraag me altijd af of ik nog wel goed bezig ben. Klopt het wat ik wil? Waarom wil ik dat? In die zin is twijfel ook heel gezond.

Wat gaat u doen in Utrecht?

Ik zal nog een aantal dagen in de week Hilversum bezoeken, maar Utrecht wordt mijn nieuwe thuis. Ik ben wel aan het afbouwen, maar er komt iedere keer van alles bij. Wonderlijk is dat. God brengt vanzelf weer nieuwe dingen op mijn pad, daar ben ik van overtuigd.

Meer nieuws uit Gooi en Eemland

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.