Voedselbank Naarden-Bussum-Meent krijgt nieuwe voorzitter

Joyce Huibers
Bussum

Voorzitter van de  oedselbank Naarden-Bussum-Hilversumse Meent Ab van der Pol stopt er mee. Hij gaat zijn kinderen en kleinkinderen vaker bezoeken, boeken en artikelen lezen waar hij tot nu toe geen tijd voor had en meer fotograferen. Van der Pol kijkt met genoegen terug. ,,Het was een en al blijheid.’’ Craig stelt zich voor en blikt vooruit. ,,Vooroordelen nog verder wegnemen.’’

Van der Pol (71), getrouwd en drie dochters, doet zijn verhaal thuis in Bussum. Rustig, beheerst en blijmoedig. Hij is niet de man van de negatieve uitlatingen of kritische noten, maar hij weet wel precies wat hij wil. Was dertig jaar werkzaam in het bedrijfsleven, bij Esso en Heineken. Met twee andere mensen richtte hij de Voedselbank eind 2006 op vanuit de diaconieën van de kerken in Naarden en Bussum.

,,We hadden gezien dat er in Almere een Voedselbank was geopend en vonden dat we hier in Naarden, Bussum en de Meent er ook één konden gebruiken. Het eerste gesprek hierover met de wethouders van de drie gemeenten was niet echt positief. Die zagen het nut er niet van in, vonden dat de bestaande gemeentelijke regelingen voldoende waren’’, herinnert Van der Pol zich. ,,In een tweede gesprek zeiden ze wel hun medewerking toe als wij de klanten van de voedselbank dan zouden wijzen op die regelingen. Nog steeds zijn die namelijk niet bij iedereen bekend.’’

Goodwill

Een half jaar na oprichting hielp de Voedselbank al veertig klanten. Inmiddels zijn dat er rond de 150. Een klein deel van de producten die de mensen krijgen, komt van de centrale voedselbank. Het merendeel regelt Van der Pol met zijn mensen zelf via particulieren, winkels, kerken, instellingen en serviceclubs. Hij noemt het opmerkelijk hoeveel ’goodwill’ de Voedselbank heeft.

,,Nu heeft zich een particulier gemeld die voor een bepaalde tijd geld doneert voor extra fruit. De directeur van Johma die hier woont, regelt voor de kerstpakketten weer salades. Op die manier komt er altijd veel op ons af, waar we dan vooral logistiek druk mee zijn.’’

,,Een van de mooiste momenten voor mij is de jaarlijkse inzamelingsactie van leerlingen van Het Willem de Zwijger College en de Fontein in Bussum. Ze gaan langs 5000 deuren in Naarden of Bussum en je ziet het aantal producten in de winkelwagentjes die ze bij zich hebben groeien. Geweldig. Een andere hoogtepunt is toch de tweewekelijkse uitgifte. Om die mensen die het zo hard nodig hebben tevreden weg te zien lopen met volle boodschappentassen.’’

Afrika

De schroom bij mensen om gebruik te maken van de Voedselbank is er nog steeds, maar Van der Pol heeft de acceptatie wel zien groeien. ,,Het is goed dat steeds meer mensen zich realiseren dat een Voedselbank noodzakelijk is. Natuurlijk zou het beter zijn als we niet meer nodig waren, maar overal zullen altijd mensen tussen wal en schip belanden. Die moeten we helpen. Geld geven voor een waterput in Afrika is ook mooi en goed, maar hier zie je voor je neus gebeuren wat je hulp met mensen doet. Dat heeft me altijd veel voldoening gegeven.’’

Toch vindt de Bussumer het mooi geweest. Het is tijd voor andere zaken. Vaker naar Frankrijk waar een dochter en drie kleinkinderen wonen, niet meer om de week zijn tennisles hoeven afzeggen.

Delegeren

,,Er zijn jaren geweest dat het voorzitterschap een fulltime baan was. Het afgelopen jaar is de Voedselbank gelukkig enorm geprofessionaliseerd. We hebben verschillende commissies ingesteld, zoals een jeugdcommissie, en ’zwaardere’ vrijwilligers kunnen aantrekken. Daardoor heb ik het laatste jaar ook taken als de coördinatie van winkelacties en intakegesprekken met nieuwe vrijwilligers kunnen delegeren. Ik denk dat Yvonne wat dat betreft in een redelijk gespreid bedje terecht komt, al is de professionalisering natuurlijk nog niet klaar. Zo moet er nog een pr-commissie komen die alle contacten gaat onderhouden.’’

Van der Pol ziet zeker geen zwart gat voor zich vanaf 1 december, ,,maar dat betekent niet dat ik het werk niet ga missen. Het is een serieuze taak, maar wel een waar ik altijd energie van kreeg. Dat wens ik Yvonne ook toe.’’

’Voedselbank met tijd mee laten gaan’

Tot voor kort was het beeld dat Yvonne Craig (48) had van de Voedselbank toch vooral afgeleid van de blikken sperziebonen die wel eens bij supermarkten worden ingezameld. Nu ze bijna twee maanden meeloopt met scheidend voorzitter Ab van der Pol heeft ze die menig drastisch bij moeten stellen. ,,Het is zoveel meer. Van vers vlees en brood tot kinderuitjes.’’

Twee maanden geleden hoorde de Naardense via een vriendin van de zoektocht naar een nieuwe voorzitter. ,,Ze vroeg mij of ik niet iemand wist. Daar had ik niet meteen antwoord op, maar na een paar dagen merkte ik dat ik er zelf eigenlijk wel warm voor liep.’’ Craig meldde zich bij Van der Pol en had met alle bestuursleden een apart gesprek. ,,Een soort ballotagecommissie’’, lacht ze. ,,Ze willen er zeker van zijn dat ik het kan. Wat dat betreft is het net een professionele baan. Ik wilde een nieuwe uitdaging, nou dat is gelukt.’’

Ze komt bij de Voedselbank in een gespreid bedje terecht, meent ze zelf, maar dat betekent niet dat haar geen werk wacht. ,,Afgezien van de lopende zaken, wil ik de Voedselbank meer met de tijd mee laten gaan. Netwerken is heel belangrijk en daar hoort tegenwoordig social media bij. Maar een facebookpagina bijvoorbeeld, die is er nog niet.’’

Kortzichtig

Andere drijfveren zijn het verder terugdringen van vooroordelen en nog meer laten zien hoe noodzakelijk de Voedselbank is. Ze merkt, ook in haar omgeving, dat er soms kortzichtig wordt gereageerd. ,,’Ze kunnen toch gewoon gaan werken’, hoor ik dan. Mensen zien de problematiek achter de klanten niet. Het is in veel gevallen geen kwestie van niet willen, maar een kwestie van niet kunnen. Dat moeten we zichtbaar maken.’’

Ze klinkt opgewekt, maar vastberaden. Is energiek, hecht sterk aan saamhorigheid, is naar eigen zeggen oplossingsgericht en trekt als het nodig is figuurlijk de bokshandschoen aan. ,,Als ik bij de uitgifte moeders met kinderen zie, dan gaat me dat echt aan het hart.’’ Af en toe zoekt ze naar Nederlandse woorden. Craig woont nu twaalf jaar in Naarden, maar werd geboren in Groot-Britannië uit een Engels vader en Nederlandse moeder.

Het gezin verhuist regelmatig vanwege haar vader die in het Engelse leger dient. Op haar vijftiende komt ze met haar moeder naar Nederland. ,,Nog net de leeftijd om het Nederlands goed onder de knie te krijgen, want met mijn moeder sprak en spreek ik nog altijd in het Engels, maar het was behoorlijk pittig. Ik werd hier echt in het diepe gegooid.’’

Booreilanden

Na de havo begint ze aan een MBO-studie, maar al snel vertrekt ze voor een jaar naar Amerika. ,,Pure onrust.’’ Terug in Nederland belandt ze in de dan ’booming’ olie-industrie en wordt uiteindelijk verantwoordelijk voor de logistiek van en naar de Europese booreilanden. Met stralende ogen: ,,Een super baan, zo dynamisch en interessant.’’ Ze ontmoet haar Schotse man op een booreiland in Italië, geeft haar carrière op en reist hem achterna naar Schotland, Zwitserland en uiteindelijk Nederland. ,,We dachten hier een jaar of twee te blijven, maar onze drie kinderen zijn zo Nederlands, dat we nooit meer zijn vertrokken.’’

Ze werkt korte tijd bij het Naardense bedrijf Genzyme en doet een HBO-opleiding communicatie, management en marketing. Vrijwilligers werk deed ze in al die jaren vooral rondom haar kinderen. In Schotland schreef ze met enkele moeders een handboek voor jonge ouders. ,,Een consultatiebureau kenden ze daar toen niet.’’ In Nederland is ze, zeker de laatste vier jaar, druk op de scholen van haar kinderen.

Daarnaast zit ze in verschillende kookclubs. ,,Ik heb iets met eten, daarom voelt het ook zo goed om me voor de Voedselbank in te zetten. Samen boodschappen doen en gezellig samen eten, het zijn wat mij betreft belangrijke onderdelen van het gezinsleven. Schrijnend als dat een probleem wordt. Het mag gewoon niet dat er mensen zijn die geen geld voor eten hebben.’’

Meer nieuws uit Gooi en Eemland

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.