Treurig: Huizer zeilschool zonder bootjes

Uitgestorven terrein van Zeilcollege Huizen.

Uitgestorven terrein van Zeilcollege Huizen.© Holland Media Combinatie

Marjolein Vos
Huizen

Het is een troosteloos gezicht; een zeilschool zonder bootjes. De steigers liggen er verlaten bij. Op het terrein hier en daar een verloren trailer, een stapel autobanden, een rijtje werkeloze schragen. Twee omgedraaide Optimisten herinneren nog aan de tientallen exemplaren waarin honderden kinderen ooit leerden zeilen.

Het zijn de laatste sporen van de Eerste Huizer Zeilschool (later omgedoopt tot Zeilcollege) de onderneming die Jan Schra ruim veertig jaar geleden begon, eerst in de Oude Haven van Huizen en later hier, op de kop van de aanloophaven. Het terrein mag gerust een van de pareltjes worden genoemd langs de Huizer kustlijn.

Rommelig

Schra’s verhouding met zijn overburen van de Westkade is lang niet altijd goed geweest. Ergernissen over de rommelige uitstraling van de zeilschool, het matige onderhoud van de gebouwen op het terrein, waren jarenlang een bron van ergernis voor omwonenden. Maar er zijn ook mooie herinneringen.

Westkade gezien vanaf de zeilschool.

Westkade gezien vanaf de zeilschool.© Holland Media Combinatie

„We hebben niet voor niets hier allemaal bankjes neergezet met uitzicht op de zeilschool. Heerlijk vonden we het om ’s zomers al die kinderen in die bootjes te zien. En zeker op donderdagavond, als de ouders van de kinderen mochten langskomen en gingen zeilen. Dat was een hilarisch schouwspel. Daar gingen we echt voor zitten. Levendig, zoals het hoort op een plek als dit. Ja, dat missen we nu wel”, zegt Nicolette van Gorp, overbuurvrouw van de zeilschool. „Wij wonen hier pas vier jaar, dus ik heb zelf nooit problemen gehad met de eigenaar. Ik heb wel gezien dat zijn dochter Sophie het een paar jaar geleden echt leuk oppakte. Zij ging de school toen runnen, nam het over van haar vader. Ze trok die hele zeilschool naar een hoger niveau. Helaas heeft ze het niet gered.” De afgelopen tijd verloederde het terrein rond de school zienderogen, vertelt ze. „We zijn blij dat de boel nu in ieder geval is opgeruimd. Maar ja, liever willen we dat er leven in de brouwerij is.”

En dat is ook de wens van buurman Robert Rust. Hij ergert zich aan de totale passiviteit die de zeilschool nu uitstraalt. „We hebben het hier over een toplocatie langs de kust. Het is echt diep triest hoe het er nu bij ligt.”

Veiligheid

Hij maakt zich ook zorgen over de veiligheid; de steigers, de hekken, mogelijke gevaarlijke stoffen die nog op het terrein liggen opgeslagen. „Het matige onderhoud is altijd al een punt van zorg geweest, en nu al helemaal met die twee ruziënde broers Schra”, zegt Rust. Hij weet dat er verschillende geïnteresseerden zijn, die wel iets willen met de zeilschool. „Maar dan moeten eerst de problemen tussen die broers zijn opgelost. Ik vrees dat er anders niet veel gebeurt. Super jammer. Ik zou er zelf wel willen gaan zitten met onze stichting VaarKracht (stichting die voor kankerpatiënten en hun naasten boottochten organiseert) en gasten ontvangen. We zouden ook de bediening van de brug kunnen doen. En dan misschien een kleine horecagelegenheid erbij. Ik heb een buurman die gek is op suppen (peddelsurfen). Door kleinschalige initiatieven te bundelen, zouden we hier een heel aardige invulling aan kunnen geven.”

Kind

Maar voor er iets nieuws van start kan gaan moet er dus nog een enorme horde worden genomen: de ruzie tussen de broers Jan en Henk Schra. Sinds eind vorig jaar zijn de twee met elkaar in rechtszaken verwikkeld, waarbij Henk zijn broer Jan wanbeleid verwijt. Jan op zijn beurt zegt dat Henk op slinkse wijze de zaak van hem heeft gestolen en nu alles wil verkopen. Het conflict grijpt Jan Schra overduidelijk aan, als hij in zijn woonkamer met uitzicht op de zeilschool –’het is mijn kind’ – uitweidt over de huidige stand van zaken. Hij heeft moeite zijn tranen te bedwingen. „Ja, het is treurig hoe de zeilschool er nu bij ligt. Dit heb ik zo ook niet gewild.” Zonder al te veel in te gaan op de juridische strijd die nu woedt, wil hij wel zijn droom voor dit stukje Huizen schetsen: „Ik wil het hier goed achterlaten. In mijn ogen moet er hier een organisatie van start gaan waar allerlei disciplines van het zeilen bij elkaar komen. Dat zou mooi zijn, en ik weet dat er serieuze interesse is.” Ook de gemeente gaat er van uit dat hier uiteindelijk weer een zeilschool komt, zo blijkt uit een reactie van wethouder Marlous Verbeek.

Tot de juridische strijd tussen de gebroeders Schra is beslecht – dat kan nog wel even duren want er loopt inmiddels een bodemprocedure – blijft Jan Schra wonen waar hij woont, in het huis aan de Kooizand op de kop van de aanloophaven. En hij hij is opnieuw brugwachter geworden. „Ik moet wel, anders kan ik hier de huur niet betalen.”

Meer nieuws uit Gooi en Eemland

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.