Eric de Vries, honkbalcoach die intens leeft

Eric de Vries: ,,De twaalfde van de twaalfde voelt wel als een tweede verjaardag.”

Eric de Vries: ,,De twaalfde van de twaalfde voelt wel als een tweede verjaardag.”© Foto: Studio Kastermans/Ben den Ouden

Stijn Keuris
Laren

Hij is niet religieus of zweverig, maar het kan toch allemaal geen toeval zijn, vindt Eric de Vries.

De honkbalcoach die zijn eigen pitchingschool oprichtte in 2008 heeft het gevoel dat hij er nog hoort te zijn. Want het scheelde niet veel, op die woensdagavond 12 december 2012. „Ineens lag ik daar, zo op de grond. Het licht ging gewoon uit, ik weet er niets meer van. Ja, ik herinner me nog dat ik op 31 december wat flitsen van vuurwerk heb gezien vanuit het UMC. Maar verder niets.”

Drie maanden na zijn hersenbloeding stond hij weer op het veld, en dat maakt hem naar eigen zeggen ’een soort wonder’. „De puzzelstukken zijn daarna in elkaar gevallen, ook privé. Het is echt te bizar voor woorden. Er zijn dingen gebeurd, die moeten wel door iemand bepaald zijn.”

,,In 2015 kreeg ik de Lifetime Achievement Award van de honkbalbond. Ik heb veel prijzen gewonnen in mijn leven, maar dit was de mooiste. En op welke datum was de uitreiking? Op 12 december. Nou, vertel het me maar hoe dat kan. Hier word je wel wat zweverig van. Ik heb een tweede kans gekregen, misschien was al die ’shit’ die ik meegemaakt heb wel nodig om dit te bereiken.”

De problemen waar De Vries het over heeft kwamen allemaal tegelijkertijd. Hij lag net in een echtscheiding toen hij ook nog werd ontslagen. Hij besloot het zelf te gaan doen en richtte zich op specialistische trainingen. Iets wat in het voetbal bijvoorbeeld al veel langer wordt gedaan door keepertrainers, of door strafcornerspecialisten in het hockey.

In het Nederlandse en Europese honkbal was het nieuw en zo vond De Vries een gat in de markt. Hij schreef zich in als pitchingcoach, onder de naam Eric’s Pitching Academy. Zelf kon Eric tijdens zijn actieve loopbaan meer dan aardig een balletje gooien. Hij was twaalf jaar international en maakte zelfs de Olympische Spelen van 1988 in Seoel mee. Landelijk speelde hij zestien jaar in de hoofdklasse.

Netwerk

„En dus had ik het netwerk en de ervaring om dit te doen”, legt hij uit. „Ik heb nu iets wat ik heel fijn vind. Ik ben laatst nog in Oslo geweest voor clinics en ben nu ook uit Nigeria benaderd om teams hierheen te halen en te begeleiden. Ze weten me over de hele wereld te vinden.”

De Vries geeft verschillende programma’s. Zo heeft hij soms klasjes van pitchers die bij verschillende clubs spelen, maar hij kan ook wat langer aan een team verbonden zijn. Talent hoeft een speler niet te hebben om wat aan zijn coaching te hebben.

„Ik train meer dan driehonderd kinderen en natuurlijk zijn dat allemaal niet supertalenten. Dat hoeft ook niet. Maar ik kan ze wel het gevoel geven alsof ze de wereld aankunnen. Het mentale gedeelte is belangrijk, ik denk wel tachtig procent van het geheel. Denk eens aan wat Louis van Gaal met niet de beste lichting voetballers deed op het WK van Brazilië in 2014. Hij werd nog bijna wereldkampioen. Nou, dat doe ik met honkbal. Ik kan iedereen beter maken. Daar ben ik sterk in, niet in de technische ’shit’. Of tactisch, daar blink ik ook niet in uit. Als ik hoofdcoach van een team zou worden, staat dat gelijk aan chaos. Ik ben heel specialistisch en als hoofdcoach zou ik alles goed willen doen. Laat mij maar met de jeugd werken. Ik sta dicht bij mijn spelers en kan soms met die jonge gasten over het veld rollen van het lachen. Dat is ’goud’!”

Waardevol

„Weet je, het woord succesvol is lang niet zo belangrijk als het woord waardevol. Ik ben elk jaar bij het evenement Baseball against Cancer. Ik ben daar voor al die kids. En ik werd geconfronteerd met een meisje met beenmergkanker, Lisa. Zij was een beetje het symbool van die dag. Het was een groot evenement en ik had het erg druk. Het duurde dus even voor het allemaal tot me doordrong. Maar toen heb ik haar moeder aangesproken en zij vertelde me hoeveel operaties Lisa al gehad heeft en dat haar broertje Jimmy angstaanvallen heeft door de hele situatie. Ik zei gelijk: ’Jimmy, kom jij maar een keer bij mij trainen. We gaan er een Lisa- en Jimmy-dag van maken’. Hij heeft de dagen afgeteld tot we gingen trainen en hij heeft de dag van zijn leven gehad. Lisa was er ook bij, ook zij heeft ervan genoten. Dan zit ik op de terugweg met ’zo’n’ smile in de auto, snap je? Dat is waardevol, iemand helpen. Dat breng ik over, zonder toneel te spelen. Dat ben ik, ’that’s my story’.”

Handtekeningen

Juist daarom ergert De Vries zich enorm aan mensen die er met een andere houding in staan. Bijvoorbeeld spelers die geen tijd willen maken voor handtekeningsessies. „Ik heb dat gezien bij een All Star Game in Utrecht. Het was een heel relaxte sfeer, de kids konden makkelijk dicht bij hun helden komen. Ze wilden een handtekening op hun petje hebben. Maar dan heb je een paar van die spelers die vinden dat dat niet in hun schema past. Geloof je dat nou? Die wuiven die kinderen gewoon weg. Staat daar een gastje met grote ogen te kijken naar zijn held en dan heeft meneer er geen tijd voor. Wat mij betreft heb je dan geen leven, hoor. Daarom past coachen in de hoofdklasse niet bij mij, door die mentaliteit. Die kinderen zijn je grootste fans en dan heb jij geen tijd? Rot op man, dat is de nieuwe generatie die voor je neus staat.”

Feit is wel dat het aantal kinderen dat een knuppel pakt en gaat honkballen terugloopt. Sommige clubs hebben het lastig om hun teams gevuld te krijgen. Volgens De Vries is het niveau van het honk- en softbal in Nederland nog altijd goed, maar is het een sport die te lijden heeft onder de drukke schema’s. „Iedereen heeft minder tijd. De ouders natuurlijk, maar ook de kinderen moeten van alles. Je bent met deze sport je hele dag kwijt. Je hebt een lange voorbereiding, het duurt even en je speelt soms ook twee wedstrijden. Met hockey ben je een paar uurtjes bezig en dan gaat iedereen onder de tap liggen. Hier moet je meer in investeren.”

Aan de andere kant ziet De Vries ook weer ouders die juist te veel van hun kind eisen op het honkbalveld. „Zo had ik eens een jongen die alleen maar stond te kijken wat zijn vader ervan vond. Die stond namelijk constant door het hek te kijken hoe het ging. Hij is zelfs al naar Amerika geëmigreerd omdat hij dacht dat zijn zoon de beste ooit zou worden. Hou op zeg, dat kind is negen jaar oud. Geef hem de tijd. Je ziet het vaker hoor. Ik heb ooit iemand horen zeggen dat ouders de stille bron van inspiratie moeten zijn voor hun sportende kinderen. Brengen, weer ophalen en tussendoor vooral steunen. Soms vertel ik ouders ook keihard de waarheid. Ze moeten hun kind loslaten. Ga lekker koffie drinken terwijl wij trainen. Echt, het komt goed. En ouders mogen nooit vergeten dat het kind speelt omdat hij het spelletje leuk vindt, niet omdat hij per se professional moet worden.”

Op het veld staan en met jonge spelers werken, dat is de drijfveer van De Vries. Dat is ook de reden dat hij even niet bij het Bussumse HCAW te vinden is, de club waar hij in 1979 in de hoofdklasse debuteerde. „Er zijn daar een paar jaar geleden dingen gebeurd die ik erg vervelend vind. Ik was daar ook voor de spelers, niet voor de politieke ’bullshit’ waar ik mee te maken kreeg. Ik wil niet over mijn schouder hoeven kijken en bang moeten zijn dat iemand een dolk in mijn rug steekt. Ik wil geen namen noemen, maar iemand wilde de manager uithangen en had geen enkel gevoel met die kids. Ik erger me daar de pestpleuris aan. Dus ik heb de deur even dichtgedaan voor die club. Het zorgde voor veel stress en ik link dat ook aan mijn gezondheidsproblemen. Niet dat ik dat deze persoon kwalijk neem hoor, maar alle problemen bij elkaar hebben wel invloed gehad. Ik kon niet meer hebben en toen ging het licht uit.”

Voorzichtiger

„Of ik banger ben geworden door mijn hersenbloeding? De twaalfde van de twaalfde is wel een soort tweede verjaardag geworden, maar dan beladen. En ik ben voorzichtiger geworden denk ik, ik moet mezelf beschermen. Voor ik het weet lig ik weer plat van de stress. Daar moet ik voor oppassen, want ik leef intens. Maar vergis je niet, ik geniet ook intens. Want wat is het mooi als ik van een coach een appje krijg met de tekst: Eric, wat heb je met mijn jongens gedaan? Ze zijn zo gegroeid’. Of dat ik te horen krijg dat kinderen door het zelfvertrouwen wat ik ze heb gegeven ook beter op school presteren. Daar verdien ik nou mijn centjes mee. Is leuk toch?”

Meer nieuws uit Gooi en Eemland

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.