Bewoners AZC Laren protesteren tegen mogelijke sluiting

1 / 4
Marjolein Vos
Laren

Boos zijn ze. Verdrietig. Teleurgesteld. De bewoners van het AZC Laren op Crailo kregen vrijdag van het COA te horen dat deze opvanglocatie waarschijnlijk binnenkort wordt gesloten.

Voor hen betekent dit weer de koffers pakken, weer verhuizen, weer wennen in een nieuwe omgeving. Sommigen hebben het afgelopen jaar al veertien AZC’s van binnen gezien. Het heeft hen uitgeput, vertellen ze. En daarom aarzelen ze geen moment. Hier, in dit vrije land, mag je je stem laten horen. Ze besluiten te gaan demonstreren tegen de dreigende sluiting.

Hun protest zaterdagochtend is stil. Op witte vellen papier staan de bezwaren. ’We zijn mensen. Stop het verhuizen.’ ’Het is moeilijk om steeds nieuwe vrienden te maken.’ ’We zijn moe van het verhuizen van AZC naar AZC. Laat ons alstublieft in Laren blijven.’

Bij de poort van Crailo ogen ze nog wat te onzeker. Maar dan stapt Ammar naar voren: ,,We gaan naar het centrum van Laren. We gaan naar de burgemeester.’’ En hij vraagt de verslaggever om een lift voor de zwangere Marwa, de door oorlogsgeweld geblesseerde Salem en voor zijn vrouw Noura en twee zoontjes Taim (6) en Qais (4).

Het huis van de burgemeester, daar willen ze naar toe. ,,Hij woont naast de Chinees’’, weet Ammar. Een half uur later staan ze z’n twintigen voor de burgemeesterswoning. Stil. Ingetogen. Na een kwartier trekken ze richting centrum, in de hoop meer aandacht te krijgen voor hun protest. Op het grasveld tegenover t’ Bonte Paard blijven ze een uurtje staan. ,,Kijk, sommige mensen negeren ons. Anderen knikken vriendelijk, maken zelfs een praatje’’, zegt Marwa, die er even is gaan zitten in het gras.

De bewoners begrijpen niet waarom het AZC nog niet even een paar maanden open kan blijven. Het is net allemaal opgeknapt, het is er fijn, rustig, schoon, zeggen ze. Noura: ,,We hebben bijna allemaal een verblijfsvergunning, de meesten weten ook al in welk dorp ze gehuisvest gaan worden. Wij gaan naar Gooise Meren. Het wachten is op een huis. Tot die tijd willen zo graag hier blijven. Ik doe hier vrijwilligerswerk, ik verzorg oude mensen in Hilversum. Mijn zoontjes gaan hier naar school, ze zijn dol op meester Hans. Ik zou het voor hen verschrikkelijk vinden als we nu weer moeten verhuizen. Dit is niet goed. Niet nodig.’’

Marwa is een van de weinigen die nog geen verblijfsvergunning heeft, zegt ze: ,,Maar ik weet dat dat goed komt. Nu wil ik vooral gewoon hier in Laren blijven en niet weer op zoek moeten naar een verloskundige. Dat zou de vierde zijn. Ik ben nu zeven maanden zwanger. Het is zo vermoeiend, zo onrustig’’, vertelt ze in vloeiend Engels. Ze vertaalt het verhaal van haar medebewoner Salem, die uitsluitend Arabisch spreekt, en om wie ze zich ook zorgen maakt. ,,Hij is geraakt door een ’sniper’ en daardoor gevallen. Bij die val heeft hij zijn been gebroken. Hij moet eigenlijk al maanden opnieuw worden geopereerd. Er wordt ook wel steeds een afspraak voor hem gemaakt in het ziekenhuis, maar als hij dan aan de beurt is, dan moet hij alweer naar een ander AZC verhuizen.’’

Intussen heeft de kleinste van het gezelschap, de vierjarige Qais, een comfortabel plekje gevonden, veilig op de schouders van zijn vader. In zijn handen houdt hij een kartonnen, rood gekleurd hart met daarop de tekst: Crailo.

Meer nieuws uit Gooi en Eemland

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.