Conducteur

Susanne van Velzen

Luid pratend komen ze de trein in. Ik veer meteen op. De twee jongens, hooguit 16 jaar oud, vullen het hele treinstel met hun verbale aanwezigheid. Hun toon is opgewonden. Ze lopen heen en weer.

In een broekzak gaat een telefoon af. Hij neemt op. Praat ook opgewonden in de telefoon. Misschien is het zijn normale toon van converseren. Ik voel me unheimisch. Ik reis hooguit tien keer per jaar met de trein, zie in iedere luidruchtige reiziger een zwartrijder die bij controle de conducteur het leven zuur maakt. En dan? Ingrijpen doet niemand las ik in de krant. We laten de conducteurs het klusje gewoon lekker zelf klaren. Staren stoïcijns op onze telefoons. Als niemand ingrijpt dan zal het wel niet nodig zijn. Toch? De jongens gaan zitten. Ze dollen met elkaar. Het gaat hard tegen hard. De trein boemelt richting Hilversum. Achter me hoor ik een opgetogen vrouwenstem. ,,Mag ik uw plaatsbewijs even zien?'' Mijn hartslag gaat omhoog. Ik gluur naar de jongens, schuin voor me. Ze zijn nog steeds druk aan het bellen. Maken geen aanstalte om hun ov-kaart te pakken. De conductrices naderen. Een oude rot en een jong meisje. Blonde staart. Hooguit 25 jaar. Dapper, denk ik, dat je dit vak kiest. De jongens zijn nog steeds opgewonden. Ik hou mijn adem in. Nonchalant trekken ze hun kaart. 'En een goede reis'. Ik veer rustig terug.

Meer nieuws uit Gooi en Eemland

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.