Wonder

Ronald den Boer VERRIJKEN

Ronald den Boer VERRIJKEN

1 / 4
Ronald den Boer

Het is een wonder dat ik leef. Sterker, voor iedereen van rond mijn leeftijd mag dat een wonder heten. Want ooit liepen wij vijftigplussers enorme risico’s.

Ga maar na: onze ouders reden in auto’s rond zonder gordels, airbags en kreukelzones. Achterop de fiets hadden we geen veiligheidszitje, laat staan helmen. Je klampte je vast aan het zadel of moeders jas.

Veiligheidshekjes boven aan de trap kenden we niet. Je donderde naar beneden, tenzij je moeder een inventieve constructie met droogrek bouwde. We hadden geen benul van biologisch eten, E-nummers stonden niet op etiketten, we woonden in een huis met asbest en verf vol lood en cadmium. Onze ouders rookten als een bootwerker, het plafond in de woonkamer zag er geel van.

Op het speelplein stonden een deels betonnen glijbaan en een metalen klimrek waar pas véél later rubberen tegels onder kwamen. Als we buiten waren konden onze ouders alleen raden waar we waren, even bellen naar een mobieltje ging niet. Op mijn zestiende verjaardag mocht ik voor het eerst - zonder helm of certificaat - op de brommer van mijn moeder.

Ik heb me altijd afgevraagd wat die uitdrukking betekende. Maar nu dit land bezwijkt onder vertrutting, regeltjes en voorschriften, dringt het besef steeds meer tot mij door dat we écht een ’onbezorgde jeugd’ hadden.

Meer nieuws uit Gooi en Eemland

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.