Op naar de 'roept-u-maar'-democratie

Alexander Poort
Bussum

Geen partij durft meer verantwoordelijkheid te nemen. Voor ieder wissewasje moet de bevolking worden geraadpleegd. Zelf een beslissing nemen en die verdedigen ten overstaan van de inwoners (en dus kiezers) is er niet meer bij. Sterker, álle partijen moeten álle plannen van een nieuw college ten minste steunen en het liefst ook nog onderschrijven. Een garantie voor waterige compromissen en halfslachtige besluiten. Zo wordt niet alleen een dorp of stad onbestuurbaar, maar is er straks alleen nog maar één grote, grijze brij waar niemand meer iets mee kan.

Neem nou Bussum. Nog geen maand geleden zijn de verkiezingen gehouden. 'De kiezers van Bussum hebben zich laten horen en geven hiermee aan dat zij het anders willen', kraaien de winnaars victorie.

Maar waar hebben die Bussumers dan voor gekozen? Dat weet in ieder geval Hart voor Bussum - de grootste winnaar - zelf niet. Want nu zij het voortouw mogen nemen in de vorming van een nieuw college schrijven ze niet een kloek akkoord met plannen en doorrekeningen waarmee Bussum vooruit kan. Nee, nu mogen de inwoners weer 'zienswijzen' indienen.

'Wat daar dan ook uitkomt, het wordt in ieder geval breed gedragen onder de bevolking', proberen ze hun eigen besluiteloosheid nog als democratie te verkopen. Maar het gebrek aan visie en lef ligt eigenlijk al besloten in die eerste vijf woorden: 'wat daar dan ook uitkomt ....' De opmaat naar een 'roept-u-maar'-democratie.

Maar niet alleen Bussum lijdt hieraan. Ook in Hilversum waart het spook der besluiteloosheid rond. In dit geval belichaamd door D66. Hier is het excuus voor het niet nemen van verantwoordelijkheid echter niet 'het betrekken van de burgers bij de politiek', maar die andere loze kreet, namelijk : bestuurlijke vernieuwing.

Wimar Jaeger heeft bedacht dat het een goed idee is om werkgroepen in te stellen die onder leiding van raadsleden met ambtenaren en deskundige inwoners te gaan praten. Het klinkt mooi, maar de besluiten, voorstellen en plannen die uit dit soort praatgroepen komen hebben geen enkele status. Het enige dat er gebeurt is dat ze in de raad uiteindelijk weer zullen worden afgeschoten en dat de mensen die hebben meegepraat gefrustreerd raken, omdat ze niets van hun inspanningen terugzien.

Het zou fijn zijn als de dames en heren politici in de diverse gemeenteraden zichzelf een schop onder kont geven en zelf weer eens een besluit durven nemen. Het is namelijk onmogelijk om het altijd maar iedereen naar de zin te maken. Toon lef. Verdedig je beslissingen. Over vier jaar horen jullie precies wat wij, de inwoners daarvan vinden.

Alexander Poort

Meer nieuws uit Gooi en Eemland

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.